Nils Frahm is de ideale buurman. Een muzikant die het vervelend vindt als hij zijn buren diep in de nacht stoort. Om toch ’s nachts – met grote koptelefoon op het hoofd – zijn muze aan te kunnen boren, bedekte hij daarom de snaren van zijn vleugel met vilt.
De schetsen die hieruit ontstonden waren in eerste instantie niet bedoeld om uitgebracht te worden. Frahm werd echter zo gegrepen door het geluid van zijn aangepaste klavier, dat hij besloot hier een heel album aan te wijden.
Zijn derde op het Duitse Erased Tapes Records, die ook het werk van gelijkgestemde zielen als Ólafur Arnalds en A Winged Victory For The Sullen uitbrengen. En net als deze artiesten en ook landgenoot Hauschka, begeeft de klassiek geschoolde Frahm zich op het grens gebied tussen neoklassiek en elektronica.
Pingback: Recensie: Nils Frahm - Screws | ThePostOnline
Pingback: Pianist met negen vingers: Nils Frahm – Screws | tjeerdvanerve