David Lynch – Crazy Clown Time

Ruim dertig jaar staat de naam David Lynch al voor het surrealisme in de film. Onnavolgbaar in zijn plots, gecreëerd in een werelden die in alles en tegelijkertijd in niets op de onze lijken. Beklemmend en vervreemdend in sfeer.

Een sinistere sfeer die bij hem in de vezels moet zitten, want ook in zijn muziek lijkt hij er voortdurend op uit om de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Te beginnen met de stijlen die hij op Crazy Clown Time door de blender trekt. Alsof Brian Eno een americanaplaat maakt samen met Mercury Rev ten tijde van Lego My Ego.

Het absurdisme viert hoogtij. Lynch zijn stem in de metalen verpakking van een vocoder, dreigende orgelpartijen en elektronica die zo uit de jaren tachtig zijn gekropen en de gitaren die uit de echogrot lijken te komen. Een weerspiegeling van zijn eigen eclectische smaak, die van de jaren vijftig pop tot huidige elektronische muziek reikt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s