Maandelijks archief: januari 2012

Dan Sartain – Too Tough To Live

Volumeknop open, pedalen intrappen en gewoon spelen. Dan Sartain, die in het verleden al voorprogramma’s verzorgde van The White Stripes en The Hives, scheurt op zesde album op volle snelheid door de woonwijk.

In minder dan twintig minuten komen dertien garagepunknummers voorbij, die welhaast uit de jaren zestig lijken te komen. Niet alleen qua geluid, maar ook in thematiek boort de Amerikaan dit tijdperk aan. Zo trapt hij de plaat af met Nam Vet en bijt I Wanna Join The Army in op hetzelfde onderwerp.

Het is echter vooral het geluid dat de subversieven van deze muzikale generatie ademt. Doowop-garagerock in stomende eenvoud die de punkethos van Ramones ademt, met slechts één nummer dat de twee minuten passeert.

LEES HIER VERDER
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Pop. 1280 – The Horror

Het is nog vroeg in het jaar, maar de kans dat er dit jaar nog een smeriger en agressiever no wave-album wordt gemaakt dan The Horror van Pop. 1280 is vrijwel uitgesloten.

Met het debuut duiken deze jonge honden uit New York in dertig jaar noiserock- en punkgeschiedenis. Energieke geluidmuren van ranzige riffs die kort en staccato op het trommelvlies knallen, badend in scherpe snerpende gitaren. De melodielijn veelal uiteen gezet door rake, krakende bassen en daarover een zanger wiens woorden als fluimen uit de boxen lijken te vliegen.

Dreiging is het kernwoord in de sfeer die wordt neergezet. VooralBodies In The Dunes en Beg Like A Human dekken de titel van de plaat in zoverre dat beelden van bloederige messen voortdurend op het netvlies opduiken. Maar de hele plaat ademt de angst van grootstedelijke beknelling en vervreemding, de horror.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Moss – Ornaments

Ornament, een sieraad of versiering van gebouw, meubel of muziekstuk. In het geval van het derde album van Moss een samenvoeging van die drie, een muzikaal sieraad vol adembenemende versierselen.

Na Never Be Scared/Don’t Be A Hero had de combo er makkelijk voor kunnen kiezen om deze plaat nog eens te herhalen. De gelaagde indiefolk van deze plaat had de band immers geen windeieren gelegd in 2009. Breed gedragen werd het zelfs gezien als een van de betere Nederlandse platen van dat jaar.

Dat kunstje herhalen zou haast een garantie voor succes zijn geweest. Maar daar is niet voor gekozen, zoveel is al wel duidelijk bij de eerste tonen van I Am Human. Nadruk op elektronica en synthesizers, melodielijn groot gedragen door de baslijn en daar om heen de rest geplaatst als versieringen, ja, ornamenten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Robin Hood of Dotcom Opportunist?

Robin Hood stal van de rijken en gaf aan de armen. Duidelijk een held. Levend in ballingschap trok hij vanuit zijn armoedige onderkomen in Sherwood Forest de paden langs, om daar de onderdrukkende en uitbuitende adel en sheriff te beroven van hun goederen en luxe. Luxe die zij te danken hadden aan de duimschroeven die zij op het volk hadden gezet. Nogmaals, een held! Net als Kim ‘Dotcom’ Schmitz, oprichter van Megaupload en een moderne Robin Hood. Vanuit zijn landhuis in Nieuw-Zeeland, te midden van zijn dozijnen aan luxe wagens, stuurde hij zijn ‘cyberlocker’ aan, waardoor miljoenen mensen over de hele wereld data met elkaar konden delen. Gratis. Want informatie wil vrij zijn, zo leren we de laatste jaren. Vrij, voor iedereen beschikbaar en voor niets. Op deze wijze beroofde hij volgens de FBI de uitbuitende, beperkende en onderdrukkende muziek- en filmindustrie van 380 miljoen euro, of was hij – als dienstleverende – in ieder geval medeplichtig aan deze roof.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Opinie

Nada Surf – The Stars Are Indifferent To Astronomy

Een sterke clip bij een sterk nummer maakte Nada Surf de populairste powerpopband van 1996. Afkomstig van het debuutHigh/Low zette de venijnige single Popular meteen volop in het centrum van de aandacht.

Daarna verzwakte de aandacht echter. Hoewel met vrijwel elke plaat het trio beter ging spelen, bleef Nada Surf de band van die ene hit. Enkel een constante achterban bleef de Amerikanen die dit jaar twintig jaar samen spelen door dik en dun steunen.

The Stars Are Indifferent To Astronomy is inmiddels het zevende studioalbum, weer gewoon gevuld met eigen werk, na het coveralbum If I Had a Hi-Fi uit 2010. Tien nummers die een band in vorm laten horen, met weinig verandering maar veel verfijning. Powerpop zoals powerpop hoort te klinken.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Guided By Voices – Let’s Go Eat The Factory

Midden jaren negentig waren Robert Pollard en zijn partners van Guided By Voices het vlagenschip van de lo-fi. Album op album volgde met korte en puntige liedjes, welhaast geschreven op het moment van opname.

En allemaal even sterk. In 2004 was het echter gedaan met Guided By Voices. Na verschillende bandwisselingen waarbij en passant ook het lo-figeluid naar de achtergrond verschoof, besloot Robert Pollard solo verder te gaan. Eigenlijk op dezelfde voet en in hetzelfde tempo.

Maar nooit meer zo goed als in de hoogtijdagen van Guided By Voices, met langs zijn zijde Tobin Sprout. Na zeven jaar van stilte rond de adel van de lo-fi en een goede vijftien jaar na de laatste release in de vorm van de gouden bezetting, is juist deze weer bij elkaar. Terug met 21 nummers, waarvan slechts een enkeling boven de twee minuten klokt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Mad About Mountains – Mad About Mountains

Zalvend warme en ingetogen americana, die je het gevoel geeft ver van de bewoonde wereld te zijn ontstaan. Alsof de band met leden van Isbells en Marble Sounds rond Piet De Pessemier werkelijk de bergen heeft opgezocht om deze plaat te maken.

Het belgische Mad About Mountains speelt country traag en slepend en zo sober mogelijk. Akoestische gitaar, ukele en de getergde vocalen van De Pessemier centraal, terwijl daar omheen een landschap van pedalsteel, viool en lichte percussie wordt gelegd.

Vergelijkbaar met het eerste werk van Ray LaMontagne, speelt de Belg hier met een duistere en kale benadering van country. Hier en daar aangevuld met alternatieve country die aan Calexico refereert. Met name in een van de hoogtepunten, Don’t Be Angry, is deze link sterk te leggen.

LEES HIER VERDER

3 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl