Maandelijks archief: januari 2012

Porcelain Raft – Strange Weekend

Dat je een album het best op je sterkst kunt openen, lijkt Porcelain Raft geheel te begrijpen. De mix van verlaten dansvloeren, shoegaze en melancholie van dreampop zet direct de oren op scherp.

Een voortkabbelende maar aanstekelijke beat, lagen aan in effecten en echo verpakte gitaren en het bezwerend herhalen van de titel Drifting In And Out trekt je eenvoudig het porseleinen vlot van Mauro Remiddi op. Het idee geboren dat dit weleens een bijzondere trip kon worden. En dat is het bij momenten ook.

De in Londen woonachtige Italiaan toont op zijn debuut dat met droge beats, galm, folkdrones en elektronische accenten zeer fijne dansbare pop valt te maken. In elkaar geknutseld aan de eigen keukentafel, net als Youth Lagoon – waar Strange Weekend het best mee valt te vergelijken – doet.

LEES HIER VERDER
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Het rammelen van de kassa en niet van de bandjes centraal

Het idee was een stuk te schrijven over Lana Del Rey. Over een meisje dat muziek wil maken, het niet maakt, opgepikt wordt door managers, tot een brand gemaakt in de markt gezet als een authentiek indie artiest en een goed gemarkte hype wordt. Over plastic, hoge druk, een barbiepop die smelt onder te warme lampen die te snel komen. Maar dat is te makkelijk en naar aanleiding van haar optreden tijdensSaturday Night Live afgelopen zaterdag al genoeg gedaan.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Opinie

Moon & Sun – The Wild Things

Het is alsof Beach HouseThe XX en Catpower elkaar vinden op ‘The Wild Things’. In zes nummers weet de Zweedse Monica Tormell met minimale middelen een beklemmende, maar warme sfeer neer te zetten. Als een onheilspellende strandwandeling op een Caraïbisch wit strand. Op het eerste gezicht een liefelijk en romantisch plaatje, maar onder het zachte zand schuilt de ellende. Deze ep op Beep! Beep! Back Up The Truck heeft die zelfde spanning. Op de achtergrond trekt de plaat de aandacht naar zich toe door de schoonheid van de stem (die doet denken aan Sarah White), maar als je aandachtiger luistert, speelt het mysterie zich rondom deze stem af.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Nederland

Rella The Woodcutter – I Know When It’s The Time To Get The Fuck Away

Op ‘I Know When It’s The Time To Get The Fuck Away’ brengt Rella The Woodcutter het geluid van lo-fi zoals midden jaren 1990 vertolkt door Songs: Ohia en Palace Brotherssamen met drones en psychedelica. Vijfmaal folk in een vrije vorm die in zekere zin doet denken aan Kiss The Anus Of A Black Cat als wel het eveneens Belgische Sylvester Anfang II.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Funin – Unsound

Het Noorse Funin valt wellicht het best te vergelijken met de Denen van Efterklang. Ontstaan als een elektronica duo is de band de afgelopen jaren uitgegroeid tot een zevenkoppig monster dat op ‘Unsound’ klassieke elementen met progressieve folk en elektronica vermengt. Wijde arrangementen met brede samenzang, vol gekleurd met strijkers en belletjes, die veelal in andere richtingen ontspruiten dan verwacht. Even makkelijk kruipt de band ook in meer jazzy contreien, zoals in het aan triphop grenzende ‘Wonderland’ als dat de Noren meer klassieke gronden aanboren als in ‘Everything’. Opvallende nummers zijn ‘Tornado’ en ‘Last Day’ waar Funin klinkt als een samenwerkingLamb en de theatrale Björk. Maar ook ‘Inch of Me’ is sterk, beginnend als een klein popliedje maar uiteindelijk ontaardend in een stoomtrein bossanova. ‘Indestructible’ hangt dan weer meer naar de Duitse indietronic van Notwist en Lali Puna.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Wolvon – Comfort., Katadreuffe – Period, The Black Atlantic – Darkling, I Listen

Het zijn slechts drie nummers die de debuutep van Wolvon telt, maar daarna hebben de oren een grondige schoonmaakbeurt nodig. Die zitten namelijk propvol met de fijnere postwave en noiserock die deze drie heren uit Groningen in dertien minuten tegen het trommelvlies aanplakken. Luid, maar niet zonder de melodie uit het oog te verliezen. Zo heeft ‘Saddled’ – het tweede nummer, opener van de flipkant van 7inch – alles van de zoetsappige schuifelpop uit de geboortejaren van de rock-’n-roll, opgerold en heruitgevonden in een rafelige en feedbackende noisejas. Afsluiter ‘Shitpuppy’ is hoekiger, meer aan de kant van de wiskundige noiserock. Cop Shoot Cop in hyperdrive, terwijl de zes minuten durende opener ‘Bland’ ons mee terugneemt naar de spannende kanten van de indierock aan het eind van de jaren 1980 en het begin van de jaren 1990.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Nederland

Howler – America Give Up

Volgens het Britse muziekblad NME was Howler een van de beste nieuwe bands van 2011. De EP This One’s Different, het eerste levensteken van de band uit Minneapolis, bevat dan ook vijf pakkende liedjes, met punkvibe, rock-‘n’-rollhart en surfsentiment.

Maar echt bijzonder of anders is wat Howler doet, ook op het debuut America Give Up, niet. Gruizige garagerock, met een goede lik aan meezing koortjes, niets-aan-de-hand-liefde-en-sex-op-het-strand teksten en een goede portie ruis in de mix, het is een bekend recept.

Maar zoals bij zoveel recepten gaat het niet alleen om de ingrediënten, maar om hoe je ze behandelt. En daar is waar Howler zich onderscheidt van menig andere rommelrockband. De mix van garagerock en surfgaze wordt door het vijftal op perfecte wijze ten gehore gebracht. Ongecompliceerd, maar kloppend als een zwerende vinger.

 LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl