Maandelijks archief: maart 2012

Bear In Heaven – I Love You, It’s Cool

Elke recensie van dit album zal met de website beginnen. En dan met name de ruis in de achtergrond. De stream van het nieuwe album is namelijk vertraagd tot een totale speelduur van 2709 uur.

Dat zijn 113 dagen, waarvan op het moment van schrijven nog vier te gaan. Dan is de volledige plaat van begin tot eind afgespeeld en wordt hij officieel op normale snelheid uitgegeven. Een ludieke promo campagne, een kunstproject en een goede (1 april-)grap in één.

Op volle snelheid leunt Bear In Heaven zwaar op psychedelische indierock en de meer experimentele elektronica. Muziek die het gebruik van parafernalia overbodig maakt, daar deze luistert als een kleurrijke trip. Meer nog dan op Beast Rest Forth Mouth worden de nummers gedragen door elektronica.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Le Guess Who?, NU.nl

AU – Both Lights

Alsof iemand een strijker van postrock, jazz, sambal en psychedelische folk in de kamer gooit, zo knalt AU op Both Lights in de eerste minuten uit de boxen. Opgejaagde drumsalvo’s, gitaren en synths voortgeduwd door een diepe bassaxofoon.

Epic, zoals de opener is gedoopt, trekt meteen de aandacht. Alle ingrediënten in vol ornaat aanwezig, in felle, heldere kleuren net als de gelaagde mineralen op de hoes. Symbolisch voor de gelaagdheid in Both Lights en typerend voor de experimenteerdrang van de kernleden Luke Wyand en Dana Valatka.

Percussie gedreven psychedelische indiefolk met jazzinvloeden, die refereert aan de begin jaren van Animal Collective, maar ook aan stadsgenoten Menomena en Ramona Falls. Bol, met een breed en gevarieerd instrumentarium, waarop gerenommeerd saxofonist Colin Stetson (Arcade Fire) een belangrijke rol speelt.

 LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Herfstmuziek – Goodbye, Dear Friend

(Door Tjeerd) Terwijl de zon laag over de velden net buiten Moergestel schijnt, schalt uit mijn boxen de stem van John McCauley. Rauw, een beetje vies en verdomde eerlijk. Maar vooral ook net op het verkeerde moment. Tranen zwellen op in mijn ogen wanneer Deer Tick met krakende stem afscheid neemt van een overleden vriend, ‘…and you carry on/in pictures and in songs…’. Ik zit in mijn auto om afscheid te gaan nemen, om plaats te geven aan verlies en heb al de hele dag alles kapot gerationaliseerd. Maar hier is niet tegen op te redeneren. En dat is ook meteen de basis voor mijn haast onbegrensde liefde voor muziek.

 LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, Sounds Tilburg

Deer Tick – Born On Flag Day

Born On Flag Day eindigt na een stilte van pakweg drie minuten met een half dronken live versie van ‘Goodnight Irene’. Niet de beste versie dus van deze van Leadbelly bekende traditional, maar wel tekenend voor dit album. Met een geluid alsof opgenomen in de douchecabine van de studio na een avond doorzakken na de geslaagde opnames waar toevallig nog een microfoon van aan is blijven staan, ademt deze cover alle puurheid en eerlijkheid uit die de band over de tien voorgaande nummers toont.

Rauw, direct, soms zelfs rammelend biedt Deer Tick ouderwetse country en folk waar met een grof stuk schuurpapier over is gegaan. Folk die meer recht heeft zich punk te noemen dan bands als Green Day, Blink 182 en al die andere popbandjes met gekleurd haar. Ruig en oprecht, met de geleefde ziel van een 80-jarige die 60 jaar gevangen heeft gezeten in de Dust Bowls van Woody Guthrie.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies

Deer Tick – The Black Dirt Sesions

“Het hoeft niet zuiver, het moet oprecht.”, dat moet John McCauley hebben gedacht toen hij met krakende stem oversloeg bij de afsluitende tonen ‘Christ Jesus’, de intense eindknal van de The Black Dirt Sessions. Op dat moment heeft iedere enigszins empathische luisteraar al mening traantje geplengd, maar dit is het moment waarop de sluizen opengaan.

McCauley covert hier zichzelf, ‘Christ Jesus’ staat in originele versie op het debuut uit 2007, maar het is zo’n nummer dat niet vaak genoeg gespeeld kan worden. En daar staan er meer van op The Black Dirt Sessions. Met name de ballads van deze folkrock band weten zich in de onderbuik te boren en vanuit daar het hart fijn te knijpen. Zo zal ‘Goodbye Dear Friend’ geen mens onberoerd laten en bij menig afscheidsdienst de rouwende begeleiden in hun afscheid. Je moet haast van steen zijn, wil je er niet van vol schieten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies

Deer Tick – Divine Providence

Rauw, raspend en direct was altijd een gegeven in het geluid van Deer Tick. Alt-country die de wortels vindt in de al oude Amerikaanse folkanthologie, maar even goed rammelt en bijt als een punkband.

Op Divine Providence – eind 2011 al uitgekomen in de VS, maar nu pas officieel hier te krijgen – is dat niet anders. Country met een punkvibe, zij het nu in omgekeerde evenredige verhoudingen. Frontman John McCauley geeft zelf aan dat de band met het vierde album de sfeer van liveshows wil vangen.

En je ziet het voor je. Al in de eerste tonen schets zich het beeld van een redneck-countrybar waar achter gaas een met The Stooges- en Ramones-genen gemanipuleerde countryband staat te spelen. Het gejoel klinkt bijna door in de achtergrond en je hoort de flessen bijna tegen de muur kapotslaan.

 LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Thuiskopieheffing? Opzouten, ik ga wel downloaden

Ik ben een braaf mens, dus word ik uitgebuit. Thuis heb ik een muurtje met cd’s en een wandkast met lp’s. Grotendeels zelf aangeschaft, de rest via andere legale kanalen verkregen. Toegegeven, ik heb een tiental cd-r’s met daarop niet meer te verkrijgen albums. Maar omgezet in alcohol zou dat nog steeds een promillage zijn waarmee ik zonder enig probleem in de auto zou kunnen stappen. Kortom, ik heb netjes de kas van de muziekindustrie gespekt, de artiest zijn deel betaald en vrijwel eigenhandig houd ik nog steeds de lokale platenzaak in stand.

Maar ik ben vaak van huis, onderweg. Staat dat muurtje aan cd’s ongebruikt stof te vangen terwijl ik eigenlijk best een deuntje zou horen op de fiets. Vroeger loste ik dat op met cassettebandjes, enkele honderden moet ik hebben versleten om platen die ik al had op te nemen zodat ik al blèrend mijn krantenwijk kon rondlopen. Elk bandje betaalde ik braaf auteursrecht, want er stond immers niets op en dat gene wat ik er zelf op ging zetten daar had ik al auteursrecht over betaald. Logisch. Later werden dat minidiscs’s, hetzelfde verhaal. Maar aan beide zat een beperking. Nog steeds had ik niet de beschikking over mijn hele platenkast. Zelfs met mijn halve pukkel gevuld met high speed opgenomen md’s, zodat er meerdere albums op pasten, beperkte mij in mijn keuzes.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Jaap, Opinie