Maandelijks archief: maart 2012

Space Siren – Mr Wagner, Please Give Us A Call

Salmiak en suiker. In kleine bolletjes verpakte smaakexplosies, die na een proces van nauwkeurig en voorzicht zuigen door een klein gaatje in de suikerwand in een scherpe golf door het zoet heen snijden. Een heerlijk contrast in smaken.

Het debuut van Space Siren, in 2005 geboren uit de restanten van Seesaw, is als zo’n salmiaksnoepje. Met Mr Wagner, Please Give Us A Call van begin tot einde gevuld met zoetgevooisde pop, scherp snijdende shoegaze en noiserockgitaren floreert de band uit Voorhout in contrast.

De zwoele, soms angstig verleidelijke stem van Gwendolien Douglas (ergens tussen Kim Gordon en Kim Deal) wordt als door een psychiatrische dwangbuis omwonden met snerpende geluidsgolven. Daar onder drumt drumster Duivenvoorde de overgebleven kieren haast dwangmatig dicht.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Sounds Like(s) The Netherlands – Tommy Ebben en zijn dorpsdeugnieten bij de buren

Sounds Like(s) The Netherlands – Tommy Ebben en zijn dorpsdeugnieten bij de buren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nederland, Sounds Tilburg

De Wall of Sound als religieuze ervaring

LAWAAI!Een goed uitgevoerde geluidsmuur is als een religieuze ervaring. Een pure catharsis die louterend en bevrijdend door merg en been snijdt. De Verschillende gitaarlijnen die zo met elkaar, de eigen feedback, galm en echo verweeft zijn dat het begin van de ene niet te onderscheiden van de andere is. En dit bij voorkeur zo luid dat gewrichten beginnen te resoneren en de binnenkant van de wangen tegen het gebit aan worden gedrukt. Geen ruimte in de geest voor zondige gedachtes, laat staan voor zondige daden. Enkel trillingen beheersen lijf, lenden en geest.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap

Breton – Other People’s Problems

Breton is de moderne groepsvariant op de Homo Universalis: een collectief dat alles kan. Eerder al maakte het video’s en remixen voor anderen, zoals Tricky, nu komt de band met een debuut waarop vele stromingen samenkomen.

Als exponenten van de huidige YouTube-generatie put het gezelschap uit de gehele muziekgeschiedenis. Neem openerPacemaker, hierin komt lo-fi leftfield-hiphop samen met de wiebelende bassen en breakbeat van dubstep, waar als derde laag een poparrangement met strijkers worden toegevoegd.

Een vorm die in Electrician wordt doorgezet, zij het hier aangevuld met een muur aan schurende orgels en belletjes. Geknipt, geplakt en gesampled balanceert de band op de grens tussen alternatieve hiphop, indiepop en triphop.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Le Le – Partytime

Faberyayo heeft geen rijmwoordenboek nodig. Ook op Partytime, het tweede album van Le Le, heeft het blonde schoffie van De Jeugd Van Tegenwoordig geen enkel probleem om soepel lopende teksten haast achteloos uit de mouw te schudden.

Onnozel woordspel, maar ook serieuze kritiek op de leegte en plastic in consumptieland, wederom gedrapeerd in door jaren tachtig geïnspireerde electro voor de late dansfeestjes. De beats zijn minder speels, maar sluiten wel op natuurlijkere wijze aan bij de woorden van Pepijn Lanen.

Een direct gevolg van de keuze om op Partytime minder met samples en meer met eigen gecreëerde geluiden te werken. Ook kiest Lanen ervoor om het Duits en Frans achter zich te laten. Klaarblijkelijk wil en kan hij zich toch beter uitdrukken in Nederlands en Engels.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

The Scene – Code

De scherpe poëtische teksten van Thé Lau die hij met zijn raspende stem te ruste legt in simpele doch treffende arrangementen. Al drie decennia lang is dat de kern van The Scene en dus elke recensie waarop vervolgens een jubel verhaal volgt.

Ook nu weer. Twintig jaar naar de grootste successen heeft de band niets aan overtuigingskracht ingeboet, noch aan de jeugdige wil te experimenteren. Code is direct te herkennen als The Scene, bij oppervlakkige beluistering kan zelfs worden gesteld dat de nummers zo op Open ofBlauw hadden kunnen staan.

Thé Lau en kornuiten spelen hier echter weldegelijk met nieuwe verworvenheden van de moderne tijd. Geen radicale veranderingen in het geluid, maar de inzet van samples en de toevoeging van hiphop bij monde van Lange Frans verbreden het geluid wel.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Ólafur Arnalds – Another Happy Day

Ooit was Ólafur Arnalds drummer in metalbands, die luid, boos en energiek alles dicht plamuurde. Het is een wereld die hij al enkele jaren achter zich heeft gelaten en heeft ingeruild voor neo-klassiek en elektronica.

Lang wegstervende tonen, alleen opgevolgd wanneer de laatste hoorbare trilling verdwenen is. Het minimaal bespeelde klavier aangevuld met even langgerekte partijen op viool en cello, het snijdende maar warme geluid van nostalgie. Hier en daar accenten gelegd met synthesizers of elektronica.

Op Another Happy Day – zijn negende geluidsdrager sinds Eulogy For Evolution in 2007 – werkt de IJslander een goed half uur toe naar de climax in afsluiter Everything Must Change. Het enige moment op de plaat waar voor bombast en grootse gebaren is gekozen. Maar op dat moment rolt de hele plaat dan ook met een grote golf over je heen.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

The Phantom Four & The Arguido – Sounds From The Obscure

Het lijkt een onwaarschijnlijke combinatie, Rudeboy als vocalist in een surfband. Maar de voormalig voorman van Urban Dance Squad, hier omgedoopt tot The Arguido, lijkt als een surfplank in het water bij The Phantom Four.

Naar het bijwonen van een liveshow van deze surfband was Patrick Tilon zo onder de indruk dat het al snel tot een samenwerking kwam. Eerst sporadisch op de bühne, maar al snel ook samen in de studio met als eindresultaat Sounds From The Obscure. Niet zozeer als rapper, maar vooral in de rol van zanger.

Een rol die hem verbazend wel past. Zeker voor degene die zich het tergend – maar even goed lekker – valse Routine kunnen herinneren, zal het opvallen dat zijn stem vol, vast en scherp klinkt. Een rijke toevoeging aan de surfrock van The Phantom Four.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

(Door Tjeerd) Terwijl de zon laag over de velden net buiten Moergestel schijnt, schalt uit mijn boxen de stem van John McCauley. Rauw, een beetje vies en verdomde eerlijk. Maar vooral ook net op het verkeerde moment. Tranen zwellen op in mijn ogen wanneer Deer Tick met krakende stem afscheid neemt van een overleden vriend, ‘…and you carry on/in pictures and in songs…’. Ik zit in mijn auto om afscheid te gaan nemen, om plaats te geven aan verlies en heb al de hele dag alles kapot gerationaliseerd. Maar hier is niet tegen op te redeneren. En dat is ook meteen de basis voor mijn haast onbegrensde liefde voor muziek.

Ook over muziek kun je uren lang redeneren, historische duiding geven, invloeden benoemen en in hokjes en subhokjes duwen. Maar uiteindelijk valt alles maar in twee categorieën in te delen; muziek die raakt en muziek die niet raakt. Muziek die…

View original post 91 woorden meer

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Helaas, vandaag geen bijdrage…

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Opinie