Maandelijks archief: april 2012

Toro Y Moi – June 2009

In 2010 stond Chazwick Bundick met Toro Y Moi aan de wieg van de chillwave. Samen met zijn schoolvriend Ernest Greene van Washed Out vervaardigde hij dat jaar de blauwdruk voor het genre.

Zijn debuut Causers Of This werd enthousiast ontvangen als een fris nieuw geluid, waarin flarden uit de jaren tachtig doorklonken, vermengt met invloeden uit hiphop en dance. Lo-fi-slaapkamercollages die in alle ruis en echo een warm bad van herkenning en melancholie om de luisteraar heen legt.

June 2009 gaat terug op de periode voor het debuut, met enkel opnames uit de maand en het jaar uit de titel. Het geluid van een muzikant in experimentele drift, opzoek naar de balans en eigenheid in zijn geluid. Dit brengt twee nadelen met zich mee. Ten eerste klinktJune 2009 niet als een geheel.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Mansell – Mansell

Goed artwork is het halve werk, dat begrijpt het Groningse kwartet Mansell. Het titelloze debuut is verpakt in een dikke, gitzwarte kartonnen doos waar de naam van de band in relief is uitgesneden. Een mooi stuk ‘out of the box’-denken voor een doos.

Muzikaal denkt Mansell een stuk minder ‘out of the box’. De band baant zich negen nummers door het hoofdstuk Indierock In De Jaren Negentig uit de Muziekgeschiedenis Voor Gevorderden. Seam, Sebadoh, Dinosaur Jr., Bettie Serveert en vergelijkbare kleine grootheden zijn in het geluid terug te horen.

Bands die wisten hoe je onderhuidse spanning, scheurende gitaren en uitblijvende explosies moet combineren met verleidelijke melodieën, iets wat Mansell duidelijk ook onder de knie heeft.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Conan – Monnos

Het is een barbaarse en duistere wereld waar Conan door heen waart. Een waar in geweld en spiermassa de toon zetten en macht maken. En Conan grijpt die macht; gewapend met gitaar, bas en drums legt het trio deze wereld aan zijn voeten.

Ver omlaag gestemde gitaar, wel te verstaan, en een dreunende, vervormde bas, gecombineerd met simpele teksten, die indringend over je heen worden gestort. Het doet denken aan oude Anethema en de eerste albums van My Dying Bride, maar wel in combinatie met de zwaardere stonerdoom en drones van een Sleep en Earth.

De Britten leggen een tapijt van traag voortdreunende riffs, voortgestuwd door een even trage drummer die een slepende beat onder de gitaren legt. Slechts een enkele keer versnelt het trio zijn oorlogsbedes, maar zeker in de tweede helft van de plaat verschuift de band steeds meer naar de dronedoom.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Incubate, Konkurrent, NU.nl

Ufomammut – Oro: Opus Primum

Eve, het vijfde album van het Italiaanse stonerdoomtrio Ufomammut, was een van de beste platen uit het genre in 2010. Een drie kwartier durende ode aan de eerste vrouw, die traag, laag en zwaar, als een ijskoude wind, door de botten sneed.

Een ogenschijnlijk moeilijk te evenaren prestatie, waarin spacerock, stoner, doom en drones tot een indrukwekkend geheel werden gesmeed. Oro: Opus Primum toont echter al meteen bij de eerste tonen dat Ufomammut het plafond nog lang niet heeft bereikt.

Het eerste album van de Italianen op Neurot, later dit jaar nog opgevolgd door het tweede deel, Oro: Opus Alter, legt de lat op een nieuwe gouden standaard. De slepende zware duisternis wordt luister bij gezet door melodische partijen en een uitgebreid spel in dynamiek.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Goede popmuziek heeft nooit geleefd

Popmuziek is dood, morsdood en alweer dood. Ik lees deze boodschap terwijl ik vier dagen rondhuppel op Roadburn in Tilburg. Zo’n drieduizend bezoekers uit de gehele wereld komen hier vier dagen tezamen om hun liefde voor laag, traag, slepend en zwaar te delen. Op de bühne aansprekende oude namen en opkomende nieuwe bands. En vraag mij af: ‘Klinkt dit dood?’

Een oneigenlijke discussie, want zolang iets een pols heeft en geluid maakt, dan kan het niet dood zijn. Wellicht dat het allemaal al eens eerder is gedaan en dat de oude bands iets of wat gedateerd kunnen klinken. Maar ik voel het toch? Sleep raakt mij toch tot diep in mijn buik? Yob maakt van mij toch weer een kleine blije jongen die vol enthousiasme zijn hoofd mee knikt met de tergend harde riff? Of zijn we met zijn allen necrofielen? Ramptoeristen aan de bedrand van een stervend kind?

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Jaap, Opinie

Huoratron – Cryptocracy

Het doolhof van Pac-Man is afgebroken en boosaardige happertjes jagen hem op, terwijl zijn ware, overactieve aard naar boven komt. Dat is in een zin het geluid van het debuut van Huoratron.

De Finse producer Aku Raski gebruikt twee gemodificeerde Game Boy-consoles om zijn chiptunetechno neer te zetten. Explosieve en rauwe 8-bit die bij momenten aan de hardere werken van Chemical Brothers doet denken. Maar dan wel met de absurditeit van Aphex Twin, soms hintend aan de electronoise en breakcore van Jason Forrest.

Donkere en gejaagde beats die op een manische wijze, haast onnavolgbaar, door elkaar worden verweven. Doorspekt met sirenes en andere alarmerende geluiden, die op een opwekkende en vreemd prettige wijze op de zenuwen werken.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Shaking Godspeed houdt het dicht bij huis. De XL versie

Dit interview stond eerder in aangepaste vorm op NU.nl.

Tilburg – Het is de vrijdagavond dat Shaking Godspeed een wilde minuut speelde in De Wereld Draait Door wanneer we Wout Kemkens – zanger en gitarist van het trio – in 013 spreken. Met op de achtergrond Tommy Ebben And The Small Town Villians waar bandmaat Maarten Rischen de toetsen bespeelt.

Haast symbolisch voor de wijze waarop de band sinds het naamloze debuut op Quadrofoon Records sinds 2010 vol energie de rockbühne bestormt. Nauwelijks een half jaar later volgde Awe, een album dat vergelijkingen met Grinderman, Blues Explosion en andere explosieve blues grootheden opleverd. Een enorme stap voorwaarts die met Hoera! dit jaar werd opgevolgd door een sprong over de eigen schaduw. De output van Shaking Godspeed ligt op een hoogtempo, de groei op een nog hoger. Sterk geworteld in de blues, maar met de energieke vibe van de punk, garagerock en grunge uit begin jaren ’90.

“Ik heb in het begin wel eens gezegd, we zijn eigenlijk een opgevoerde bluesband.”, aldus Kemkens. “Maar dat doe ik niet meer. Mensen hebben dan al snel het beeld van zo’n twelve-bar-bluesband, van niet boeiende nummers waar bij zo’n schema wordt afgewerkt. En zo’n bluesband zijn we niet, dat vind ik juist irritant. Ik houd gewoon van goede liedjes. Veel van die beatdingen uit de jaren ’60, supercompact en gewoon toffe liedjes. Maar ik houd wel van die slide, de bluessolo’s en die feel. Ik combineer graag een goede popsong met die rauwe ‘gut-feeling’.”

In het geluid van Shaking Godspeed lijken twee generaties zich te vinden. De blues en hardrock uit de jaren ’70 en anderzijds de muziek uit Kemkens eigen puberjaren. Muzikale smaak wordt in ieder geval tot je veertiende gevormd door je ouders, waarna de eigen wil en de vrienden kring het gaan overnemen. Iets wat door Kemkens gedeeltelijk wordt bevestigd.

“Mijn eerste interesse om gitaar te gaan spelen, was een plaat van mijn vader: Thirty Golden Guitar Hits. Dat waren gewoon alleen maar instrumentals gespeeld door een Nederlandse sessieband, met een grote gouden gitaar op de voorkant. Dat vond ik echt helemaal fantastisch. Dat was in groep één of twee dat mijn vader dat veel draaide, en ik wist eigenlijk van toen al dat ik gitaar zou gaan spelen. Dat zei ik ook tegen iedereen. Heeft het uiteindelijk nog wel toen jaar geduurd voordat ik überhaupt op les mocht. Maar daar is het wel begonnen. Maar waar echt de bron ligt is toch moeilijk te zeggen.”

“Op de Middelbare school luister de ik vooral naar Nirvana. Dat is waar de alternatieven op school naar luisterden, en ik dus ook. Die band heb ik waarschijnlijk het meeste in mijn leven gehoord, echt non-stop gedraaid. En daar ligt denk ik ook wel dat het nooit gezapig, maar altijd full power en rauw moet zijn. Het agressieve, de manier waarop hij gitaar speelt, ook gewoon lelijk durven spelen, dat is ook wel echt een invloed geweest. Gewoon mensen een beetje op de kast jagen.”

“Aan de ene kant houd ik van nummers die super catchy zijn, dat is bijvoorbeeld bij het tweede nummer van Hoera! wel goed gelukt. Aan de andere kant mag muziek ook wel een beetje tegen de haren inwrijven. Ik ben bijvoorbeeld een best wel groot Captain Beefheart fan, maar soms trek ik dat echt niet maar hij houd me wel wakker. Ik vind het ook tof als het mensen geestelijk erg actief maakt. Om te luisteren naar Trout Mask Replica moet je echt een inspanning leveren. Dat is gewoon gaaf.”

Het draait in Shaking Godspeed echter niet alleen om de gitaar-sound. Kemkens wil ook graag iets vertellen met zijn nummers. Onderwerpen dichtbij huis houden, zodat het ook echt eigen blijft.

“Teksten moet ik wel uit mijn bek kunnen krijgen. Ik moet er ook wel echt bij voelen, anders kan ik ze live ook niet vertolken. Ik merk dat nummers waar ik nu tekstueel minder mee heb, die spelen we ook gewoon niet meer. Ik ben alleen wel een te grote warhoofd om teksten met grote boodschappen te schrijven, maar ik wil wel iets vertellen waar ik achter sta.”

“Ik probeer een beetje muziek te maken die – en dat is ook wel een criterium voor de muziek die ik goed vind – ik alle gemoedstoestanden kan opzetten. Dat heb ik bijvoorbeeld bij The Stooges ook heel erg, die kan ik luisteren hoe ik me ook voel. En dat probeer ik met Shaking Godspeed ook een beetje. Voor mezelf, maar ook voor de luisteraar. Het lijkt me enorm moeilijk om een zanger in een metalband te zijn en je voelt je keigoed en dan moet je op het podium depressief gaan doen.”

Om daar iets later aan toe te voegen, “Muziek moet zijn zoals de mens is. Gewoon veelzijdig en niet eendimensionaal, alleen maar boos of alleen maar uitgesproken blij. Gelaagdheid is belangrijk, en muziek die me verrast. Ik houd er ook van om mezelf te verbazen, een standaard riff zo bij schaven dat hij toch tegendraads wordt.”

De productiviteit van Shaking Godspeed ligt op behoorlijk tempo, in de kleine drie jaar dat de band bestaat heeft het al twee langspelers en een minialbum afgeleverd. Een tempo dat de band zeker vast wil houden.

“Eigenlijk was het de bedoeling om Hoera! nog in 2011 uit te geven”, vertelt Kemkens, “maar de producer waar we mee wilden werken was niet beschikbaar. Dus hebben we het uitgesteld. We willen wel graag elk jaar een release uitbrengen. Het is dan ook de bedoeling om dit jaar nog de studio in te gaan, voor een mini album of volledige plaat. Ik heb alleen nog niets geschreven.” Om daar snel aan toe te voegen, “Dat mag je best opschrijven, dan hebben we een stok achter de deur.”

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Interview, Nederland, NU.nl