The Afghan Whigs: muzikale methadon

Scheurende gortdroge stembanden, biddend te baden in whisky, zeven liter long die schreeuwt om een sigaret en waar de aderen om smeken kan ik maar beter helemaal negeren; The Afghan Whigs haalt het beste in mij boven. Mijn dwingende behoefte aan verslaving die ik al jaren kanaliseer in sigaretten en koffie, vertolkt door de schurende strot van Dulli. Snakkend naar de zonde stond ik 12 juni achter in Paradiso toen dominee Dulli en zijn gospelkoor tegen elven in een zinderende afsluiter nog eens opriepen de alcohol niet te vergeten. Hoewel ik broodnuchter was dronk ik met grote slokken.

Gentlemen, het meesterwerk van The Afghan Whigs uit 1993, vormt al negentien jaar een baken in mijn leven waar ik met enige regelmaat op terug val. Greg Dulli toont zich in elk woord de opper hufter. Een man verslingerd aan vrouwen, drugs en alcohol, bijvoorkeur in veelvoud en gecombineerd. En ik vereenzelvig mij daarmee, hoewel ik eerder een hofdame ben; ik maak mij hooguit schuldig aan logaritmisch drank gebruik. Maar ik voel het, ik leef het. Elke vezel in mij zuipt, snuift, spuit en kruipt met Dulli mee, en ik weet “hij doet dit voor mij, zodat ik dit niet hoef te doen, zodat ik niet verrot hoef te gaan.”

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, Concertverslagen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s