Maandelijks archief: juli 2012

Pillow – From Dusk To Dawn

Grootse gebaren zijn geen noodzaak om een groots en meeslepend geluid neer te zetten. De melancholie, de rust van de nacht en de daarbij behorende overdenkingen meten zich in eerder in stilte en de kleine gebaren.

Op From Dusk To Dawn zoekt Luca di Mira, toetsenist van de Italiaanse postrockbandGiardino Di Mirò, naar de stilte van de nacht. Ontstaan in de uren tussen zonsondergang en opkomst reflecteert de plaat de bezinning die toeslaat tijdens de nachtelijke uren neergezet met minimale middelen.

Een traag kloppende drumcomputer, kleine doorklinkende aanslagen op de piano en traag slepende strijkers zetten een sfeer neer die beelden oproept van het rurale nachtlandschap in de Italiaanse bergen. De lucht nog nazinderend van de hitte, maar ook al gevuld met de geur van een nachtelijk regenbui.

LEES HIER VERDER
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Ty Segall Band – Slaughterhouse

In de eerste secondes van Slaughterhouse geeft een Ty Segall een duidelijke boodschap af. Openend met een minuut aan tergende feedback roept hij op om vooral de riemen goed vast te zetten voor de psychedelische dodemansrit die daarop volgt.

Na verschillende soloalbums waar Ty Segall vrijwel alle instrumenten zelf inspeelde, isSlaughterhouse eigenlijk een album waar Segall terugkeert op het nest waar het ooit allemaal eens begon, Epsilons. Driekwart van de band waar hij als zeventienjarige zijn eerste albums mee opnam is hier aanboord.

Ty Segall Band bestaat naast hemzelf uit Mikal Cronin en Charles Moothart. En hoewel natuurlijk de naam van Segall prominent op de cover prijkt, klinkt Slaughterhouse ook werkelijk als een bandplaat. Er staat dan ook maar een nummer op dat alleen door Ty Segall is geschreven (Oh Mary).

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

King Tuff – King Tuff

Een afgeragd blauw jeansjack dat aan de naden meer draden dan blauw vertoont, een net iets te strakke spijkerbroek in dezelfde staat, een afgewassen zwart T-shirt en afgetrapte sneakers; dat is de verplichte outfit bij beluistering van King Tuff.

Twaalf nummers die het pakkende van powerpop samenbrengen met vuige garagerock en het tegendraadse uit indierock van eind jaren tachtig. Alsof Big Star, T-Rex en Dinosaur Jr. een lang weekend hebben doorgebracht in een garagebox, opgesloten met hun instrumenten en een zak drogerende rookwaar.

Geregeld is de consumptie van die drogerende rookwaar het onderwerp in de teksten, veelal expliciet, zoals in het zomers klinkende Alone & Stoned. Drie minuten waar in de geneugten van alleen thuis stoned zijn worden bezongen, verpakt in een upbeat en zonnig popjas.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Milk Maid – Mostly No

In 2011 liet Martin Cohen zijn ondersteunende rol als bassist bij Nine Black Alps achter zich om zich geheel te richten op zijn slaapkamer project Milk Maid. Een project dat sinds het debuutYucca in dat zelfde jaar behoorlijk is uitgegroeid.

Was de eersteling nog vooral een viering van de pop in Guided By Voices-stijl, kruipt Milk Maid op Mostly No volledig in de neo-indie en fuzzy psychedelische pop, die zijn wortels vindt in de indiepop van de late jaren tachtig en begin jaren negentig, verweven met een liefde voor het liedje uit de sixtiespop.

Zo doet Milk Maid bij vlagen denken aan het vroege werk van Pink Floyd, maar dan wel met J. Mascis op gitaar en Pavement in de begeleiding. Maar ook de lome dromerige shoegaze van Jesus And The Mary Chain valt in Mostly No terug te horen, zoals in Your Neck Around Mine.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, NU.nl

Sons & Daughters – Mirror Mirror

Ook wij bij Gonzo (circus) gaan met onze tijd mee. Een eigen site met daarin een blog, een Facebookpagina, een app voor je draagbare digiding en een twitteraccount. De 21ste eeuw in uitvoering, kort, snel en direct. Sommige bands lenen zich uitermate voor deze nieuwe media. Zo kan de recensie van ‘Mirror Mirror’ van de Schotse band Sons And Daughters in pakweg 140 tekens worden afgewerkt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Pechenga – Helt Borte

Ingepakt in drie lagen aan winterkleding stonden de twee heren die Pechenga vormen vroeg op de kust van hun eiland de zee over te staren. Daar lag Helt Borte, een stuk van Siberië, net zichtbaar vanaf hun Noorse eiland. Ver weg en nog killer dan de bodem waarop zij stonden. Rune Lindbæk is inmiddels naar Berlijn verhuist, waar hij actief is als muzikant en producer. Cato Farstad staart nog steeds vanuit Noorwegen naar de einder. Hoe dan ook heeft de kou en het verlangen naar de verte hun harten nooit verlaten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Ooit was Woost de beste band van Tilburg. De band vertrok echter naar Utrecht, maakte daar nog één prachtalbum maar ging daarna uit elkaar. De verderfelijke invloed van de randstad. Gelukkig namen de leden geen afscheid van de muziek en kunnen we op dit moment vieren dat Koen-Willem Toering een nieuw nest heeft gevonden voor zijn met gouden engelenpis overzeken stembanden. Een nest vol ervaren vogels die ooit Tilburg hebben aan gevlogen, al was het alleen voor hun lessen aan de rockacademie. Met Yoshi Breen, Jan Teertstra en Wouter Renema lijkt Toering als een van de songwriters in Sunday Sun eindelijk zijn Beatles-ei helemaal kwijt te kunnen. Maar dat wel met een inslag die doet denken aan Big Star, of eigenlijk nog meer aan The Posies en Fountains Of Wayne; twee bands die de mosterd duidelijk bij Big Star én Beatles halen.

De eerste EP van het kwartet…

View original post 122 woorden meer

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized