Maandelijks archief: augustus 2012

Anne Soldaat – Anne Soldaat

De afgelopen weken was Anne Soldaat te zien en te horen de tv-show De Beste Singer-songwriter Van Nederland, als gitarist in dienst van de competitie. Een plek die hij ook in neemt achter Tim Knol in diens begeleidingsband.

Verder nam hij naast Paulusma plaats in de band Daryll-Ann. Een plek nét buiten het scherpste wit van de spotlight, maar daarmee geenszins minder bepalend. Met zijn tweede album zet hij zichzelf in het grote licht zet en laat Soldaat zijn kunde als zanger en liedjessmid wederom gelden.

Hoewel opgenomen in dezelfde condities en met dezelfde bezetting als zijn debuut (Soldaat en producent/multi-instrumentalist Jason Falkner spelen vrijwel de hele plaat vol) is de eigen naamdragende tweede geen carbonkopie geworden van voorganger In Another Life uit 2009.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Samson als valium voor Swans

Tegen de tijd dat de percussie van Swans over mijn ruggenwervel begon te marcheren en mijn gewrichten op alle toonsoorten aan het los resoneren waren, besloot ik ook maar mijn oordoppen uit te doen. Een optreden van Swans is een totaalervaring, waar bij het risico op blijvende schade een te nemen risico is. Swans moet pijn doen, en dat deed het die zaterdag, 16 april 2011. Een bevrijdende pijn die het ene moment dwars door en het andere moment dwars over het lichaam trok. Voorgezeten door de charismatische Michael Gira bracht Swans 013 in een gezamenlijke en duistere extase. Industrial, drones, postrock, americana en de voordagen van de Apocalyps samengebald in een intense catharsis; in anderhalf uur werd ik – en de rest van Roadburn met mij – emotioneel geheel leeggezogen en tegelijkertijd weer opgeladen. Een intensiteit die Swans tot op dat moment alleen live leek te kunnen behalen, zij het als luidste band, meest intense live band of meest agiterende live sensatie.

LEES HIER VERDER

5 reacties

Opgeslagen onder Achtergrond, BKS, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Yeasayer – Fragrant World

“Demented R&B”, noemt Yeasayer de weg die de band opFragrant World is ingeslagen. Verknipte eightiespop in een complexere dance-uitvoering had evenwel de stempel kunnen zijn.

Gitaren zijn vrijwel geheel uit het geluid van Yeasayer verdwenen, of zodanig vervormd dat zij nauwelijks meer als gitaar te herkennen zijn. De band uit Brooklyn werkt op Fragrant World enkel nog met synthesizers, samplers en drumcomputers en hercreëren hiermee futuristische eightiesdansmuziek.

Misvormde synthpartijen, futuristische popmelodieën (die eerder tegen de haren in wrijven dan laven) en botsende ritmepartijen, neergezet door stuurse drumcomputers, vormen de basis. Als dit bedoeld is om op te dansen, dan moet je in ieder geval een goed off-beatgevoel hebben.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Mature Themes

In Is This The Best Spot, vraagt Ariel Pink ons om in zijn timewarp te stappen. En een timewarp is het, dertien tracks die de luisteraar langs verbuigingen van de jaren zestig tot tachtig in popmuziek voeren.

Ariel Pink haalt voor zijn eigen vervreemdende psychedelische pop inspiratie uit deze drie decennia. Soul, psychedelische rock, disco, surfpop; het komt allemaal voorbij. Dit deed hij in het verleden nog allemaal in de huisnijverheid, handrecorder, achtsporen en knippen, plakken en overdubben.

Sinds Before Today heeft hij de onbedoelde ruis en statische kraak achter zich gelaten. Op Mature Themes is dit zelfs zo mogelijk nog verder naar de achtergrond verschoven. Maar niet ten nadele van de zijn unieke geluid. Absurdistische popliedjes die een voor een als een vrolijk rariteitenkabinet uit de luidsprekers tuimelen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

The Unwinding Hours: over een sterke breekbare stem vol verbeten verbittering

In augustus 2007 hield Aereogramme op met bestaan. Ondanks vier meesterlijke albums, waarin elektronica op natuurlijke wijze met postrock, postmetal en hardcore werd vermengd tot een duistere, dreigend en explosief eigen geluid was het van een grote doorbraak nooit gekomen. Begrijpelijk, daar de muziek nu niet altijd de meest toegankelijke was en de werking met dynamiek van het kwartet niet radiovriendelijk is. Maar even goed onbegrijpelijk, gezien de kracht en emotie die in elk nummer van Aereogramme verborgen ligt en hoe het kwartet deze met dynamiek er uit speelt. Emoties die met name dankzij de stem van Craig Beaton tot diep in de ziel aankomen, soms zingend als een ware crooner andere momenten schreeuwend alsof satan zelf brandend zwavel op zijn stembanden staat te pissen; Nee écht, alles is oké…


LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Bloc Party – Four

Om ideeën heeft Bloc Party nooit verlegen gezeten. Sinds het debuut Silent Alarm in 2005 heeft het viertal, geladen met experimenteerdrang, zich zelf al tweemaal opnieuw uitgevonden. Waarna vier jaar geleden de koek op was.

Kele Okereke ging solo verder op de dancetour die Bloc Party met Intimacy in 2008 was ingeslagen, slaggitarist Lissack vond een podiumplek bij de Britse rockband Ash en bassist Moakes dook de posthardcore in. Bloc Party leek een stille dood te sterven. Na vier jaar relatieve stilte is de band terug met het vierde album Four.

Twaalf tracks die duidelijk maken dat de experimenteerdrang bij het kwartet geenszins is verdwenen. Wel verdwenen zijn de elektronica- en danceinvloeden die Intimacy typeerden. Bloc Party is weer een gitaarband.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Antony and The Johnsons – Cut The World

Antony Hegarty is niet bang om zijn visie op wereldproblematiek te ventileren. Zo draaide Swanlights, het laatste studioalbum uit 2010, in grote lijn rond milieuproblemen. Een thema dat in de titelsong ook weer terugkomt.

Het enige nieuwe nummer op de Cut The World snijdt de vernietiging van de natuur aan. Zo uitgesproken als in Future Feminism, de tweede track van deze liveregistratie, was Antony nog niet eerder op plaat. Ruim zeven minuten spreekt de excentrieke zanger over de invloed va de maan op ons lichaam.

Maar ook over zijn visie op het feminisme, religie en het falen van het mannelijke wereldsysteem. Een kort en interessant inzicht in zijn gedachtegangen, maar te kort en onsamenhangend om een werkelijk beeld te krijgen. Het dwingt hoe dan ook tot nadenken, wat waarschijnlijk het doel is van Hegarty.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl