The Unwinding Hours: over een sterke breekbare stem vol verbeten verbittering

In augustus 2007 hield Aereogramme op met bestaan. Ondanks vier meesterlijke albums, waarin elektronica op natuurlijke wijze met postrock, postmetal en hardcore werd vermengd tot een duistere, dreigend en explosief eigen geluid was het van een grote doorbraak nooit gekomen. Begrijpelijk, daar de muziek nu niet altijd de meest toegankelijke was en de werking met dynamiek van het kwartet niet radiovriendelijk is. Maar even goed onbegrijpelijk, gezien de kracht en emotie die in elk nummer van Aereogramme verborgen ligt en hoe het kwartet deze met dynamiek er uit speelt. Emoties die met name dankzij de stem van Craig Beaton tot diep in de ziel aankomen, soms zingend als een ware crooner andere momenten schreeuwend alsof satan zelf brandend zwavel op zijn stembanden staat te pissen; Nee écht, alles is oké…


LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Een Reactie op “The Unwinding Hours: over een sterke breekbare stem vol verbeten verbittering

  1. Zo zonde dat hun doorbraak nooit is gekomen. Ik heb al hun albums grijs gedraaid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s