Maandelijks archief: november 2012

The XX missing Stubborn Heart

Even though I love the latest record of The XX, lately whilst listening for it it had the impression there is something missing. The tension is there and every time the silence drops in Missing, I break a little. So the record is hurting me, hurting me in all the right ways. But still there is this sense that there is something lacking. It wasn’t until today that I, when after listening to Coexist again I decided to give Stubborn Heart another try, realised what is was that I’m missing in the record. Coexist does not have songs.

Coexist is all emotion to me. Atmospheric heartfelt, burning emotion laid out in yearning beats, dark threatening soundscapes and whining synthesisers. A burning yearning for something rather undefined, hurting and pushing under the skin perfectly translated to sound and huskily whispered words. But it lacks songs, head-tail story songs. Like sketches of Egon Schiele they set the lines to show the tormented bodies, but leave the rest to your imagination. Powerful sketches, yes, but still only the outer lines show.

The British duo Stubborn Heart paints in the same dark charcoal tones as The XX. Dragging dubstep beats and a 1990s Bristol sound brought together with soul and minimalism. Brought together in songs, not soundscapes that vanish from memory the moment they have passed, only leaving the emotion. But brought together in actually songs that stick (and hurt in all the right ways).

Nothing like The XX, with a way denser sound and fuller compositions. But in a more structured dark dubsoulpoptriphop playing with precisely the same emotions.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, English, Konkurrent, Opinie, Sgaaflijst

Volksmuziek in Zeeland: IJdelheid der IJdelheden, alles is IJdelheid

Op de afsluitende zondag van Incubate had ik een afspraak met Tonnie Dieleman. Ruim een uur lang spraken wij, al snel vergezeld door Pim van de Werken, over zijn debuut als Broeder Dieleman, de Zeeuwse zeelucht, volkscultuur en het verdwijnen van die volkscultuur, het Zeeuws waarin de Zeeuwse zangerliederenschrijver zingt, maar vooral over religie. (Luister zelf tijdelijk hier)

“Here! Wat bent U goed voor slechte mensen!”, de kernzin uit Zinge Bij Beurte, het meest dreigende nummer op Alles Is IJdelheid. Broeder Dieleman legt hier samen met Pim van de Werken duistere drones onder beklemmende spreuken uit donderpreken. De meest indringende anderhalve minuut die het Nederlands muzieklandschap het afgelopen jaar heeft geleverd. De reformatorische angst te falen in de ogen van de alwetende God wordt je om de oren geslagen.

De kerk is niet meer weg te denken
Een jargon dat niet gebruikelijk is in de Nederlandstalige muziek, maar Tonnie Dieleman speelt er bewust mee. Het is de taal waarmee hij is opgegroeid en een boodschap die hem met de paplepel is ingegoten, motieven en thema’s die hem helemaal eigen zijn. Hij is weliswaar geen lid van de gemeenschapsgod meer, met zijn vierentwintigste uitgetreden uit de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt en vanaf zijn achttiende levensjaar niet meer kerkgaand, maar die kerk is niet meer uit hem weg te denken. “Ik heb tot mijn twaalfde alleen op een Gereformeerd Vrijgemaakte school gezeten, eigenlijk geen ongelovige gezien tot ik op de Middelbare school kwam. Tot die tijd kreeg ik alleen het denken van de kerk mee.”

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Interview, Le Guess Who?, Nederland

Dakota Suite – The Hearts Of Empty

Stel je zelf een rokerige jazzclub voor. Zo een waar ze enkel kleine spotjes boven de bar hebben om de hele zaal mee te verlichten. Op het nauwelijks beter verlichte podium een groep op elkaar ingespeelde muzikanten, die via hun instrumenten een broeierige conversatie voeren. In de zaal vloeit het bier – dubbel, triple, blonde of bruin, maar géén pils – rijkelijk en wordt op een beschaafd niveau wat gekeuveld. De muziek lijdt er niet onder, de muzikanten excelleren op hun instrumenten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Hard Coming Love – Hard Coming Love

Het gerecht dat het Zwitserse Hard Coming Love voorschotelt op het gelijknamige debuut, is geen onbekend gerecht. Lang uitgerekte nummers, gestoeld op de psychedelische kant van de jaren 1960/1970, opgebouwd uit herhaling met het oog op bedwelming. Alleen al uit de laatste jaren 1960 zijn er genoeg bands in de vergetelheid geraakt om er verschillende felgekleurde verzameldozen mee te vullen.

LEES HIER VERDER

2 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

LCMDF – Mental Health

Een hoop letters en een bandlid lichter LCMDF de tot duo uitgedunde voortzetting van Le Corps Mince De Françoise. Alleen de familiekern, de gezusters Mia en Emma Kemppainen, zijn overgebleven van dit trio, maar de meligheid is geenzins verdwenen. Sterker, in de eerste ep van drie die uitgaan komen overheerst deze.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Alex Winston – King Con

Alex Winston houdt van pop en van theater, althans dat is de kort-door-de-bocht psychoanalyse die wij loslaten op de zangeres uit New York. Haar debuut ‘King Con’ staat namelijk vol met popliedjes met grootse, vaak te grootse, gebaren, waarin zij op eerlijke maar toch overdreven wijze haar stem laat ronddansen. Dansen, met allerlei kleine vocale misstappen en sprongetjes, zoals Kate Bush of een andere liefhebster van het theatraleJoanna Newson ook zo graag doen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Various Artists – The Inner Flame: A Tribute To Rainer Ptacek

In 1997 overleed fingerpicking gitarist Rainer Ptacek. De hersentumor die twee jaar eerder bij hem was gediagnosticeerd had het leven uit hem genomen. Maar niet alvorens hij nog kon meewerken aan zijn eigen tribute plaat, ‘The Inner Flame’, een album dat op initiatief van Howe Gelb (met wie Ptacek ooit in Tuscon de band Giant Sandworms oprichte) enRobert Plant was opgenomen om de ziektekosten van zijn (muzikale) vriend te dekken. Achttien nummers geschreven door Ptacek en uitgevoerd door andere artiesten, al dan niet samen met Ptacek. Victoria WilliamsGranddaddyCalexicoGiant Sand (uiteraard), Vic Chesnutt en Robert Plant samen met Jimmy Page buigen zich over de blues van de Duits geboren Tsjech.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent