Maandelijks archief: januari 2013

Aestrid – Box

Wanneer je per boot naar Engeland vaart, is Dover al van verre zichtbaar. Eerst als kleine witte streep boven de horizon. Later nadert Engeland met een meters hoge kalkmuur, tot het punt waarop het lijkt dat het land zich over je heen stort.

Een opbouw in dreiging en grootsheid gelijk de opener Dover van Box, het derde album van Aestrid. Klein, in aanzwellende gitaarfeedback beginnend, bouwt de band van Bo Menning op naar een dicht geplamuurde gitaar- en synthesizermuur, waar helder de stem van de geboren Soestenaar doorheen snijdt.

Met een zelfde mengeling van melancholie, hoop en frustratie die in de jaren tachtig shoegaze en wave, en later de pop van Placebo en de postrock van Aereogramme weerklinken, bouwt Aestrid zijn eigen escapistische muziek.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Retribution Gospel Choir – 3

Onderkoeld, ingehouden, onderdrukt en ingetogen, zomaar vier woorden waarmee het gehele oeuvre van Low beschreven zou kunnen worden. Het Mormonentrio dat soms net zo pijnlijk en dreigend kan zijn als een groeiende en aanzwellende zweer die niet wil open barsten en andere momenten zich traag liefkozend om je heen vouwt, maar altijd de eruptie, de grote blazende ontlading uit de weg gaat. Sluimeren, als een verborgen bosbrand in de lage uitgedroogde mos ondergrond.

Sluimerend vuur tot uitslaande vlammen

Al die onderhuidse spanningen moeten echter ergens hun uitgang vinden. Ook het sluimerend vuur vindt uiteindelijk weer een groter slachtoffer om met uitslaande vlammen te verorberen en te verteren tot hoopjes as. En zo ook Alan Sparhawk, de gitarist van Low. Al de explosies waar hij in negen albums van Low naar toe heeft gewerkt, maar nooit heeft gespeeld verzamelt hij sinds 2008 in Retribution Gospel Choir, met als grootste gitaareruptie het derde album toepasselijk 3 getiteld.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Low Vertical – We Are Giants: nog meer voer voor de vrij ravende geest

Onduidbare emotionele leegte om de warmte van eenzaamheid in te vinden

In 2011 voerde Low Vertical mijn eindejaarslijst aan. Zo onder de indruk was – en ben – ik van het debuut I Saw A Landscape Once op het Belgische kwaliteitslabel ZealRecords. Oogstende uit de indietronic, indierock, slowcore en zelfs emocore voor de arrangementen, bevatte vrijwel elk nummer een verrassende wending. Zo verrassend en overtuigend dat ik bij de eerste keer beluisteren van dat debuut er van overtuigt was dat ik op een nieuwe Belgische superhit zat, de volgende dEus zo gezegd, in lijn met de wijze waarop NME elke nieuwe kleine Britse band met een marginale hit op de cover pleurt en omdoopt tot The New Beatles of de redding van de rock ‘n’ roll.

Maar goed, ik ben niet de NME en mijn enthousiasme over een plaat of een band ten spijt, zal dat geen cover op – nog steeds – een van de meest invloedrijke muziek magazines van de wereld opleveren. I Saw A Landscape Once had geen Suds & Soda, en binnen Nederland was er – buiten een enkele sessie bij 3voor12 en een verdwaalde recensie – geen aandacht voor deze Belgen. De verrassing van het debuut veranderde daarom bij mij naar vol verwachting wachten op de tweede. Met We Are Giants is dat wachten dan eindelijk voorbij en wordt de belofte van het debuut volledig ingewilligd.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Sgaaflijst

Tomahawk – Oddfellows

Dat Mike Patton niet heeft stilgezeten na het uiteenvallen van Faith No More zal weinig mensen zijn ontgaan. Een eigen label, twee nieuwe bands en verschillende andere uitstapjes van opera tot film hebben hem sindsdien van de straat gehouden.

Met Tomahawk, de supergroep met gitarist Duane Denison van The Jesus Lizard, Battles-drummer John Stanier en ex-Mr. Bungle bassist Trevor Dunn, is Patton metOddfellows toe aan het vierde album. Een album dat opvallend toegankelijk is voor de absurde insteek die Patton en kornuiten normaliter in de composities hebben.

Zo lijkt de opener Oddfellows zowaar een normale rocksong, ware het niet dat Stanier de potten en pannen tegen het verkeer in omhoog duwt. De 13 nummers op Oddfellows zijn dan ook geen 13 uit een dozijn, het blijven eieren van Tomahawk.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, Sgaaflijst

Sons Of Noel And Adrian – Knots

Bij het collectief Sons Of Noel And Adrian is het verplichte kost om te verwijzen naar Laura MarlingMumford And Sons en de rest van de Britse neo-folkgolf die de afgelopen jaren over het muzieklandschap is geslagen. Zo speelde het collectief uit Brighton meermaals in het voorprogramma van Mumford And Sons en speelden de onafhankelijk (en wisselende leden) ook met de grotere namen uit de Britse neo-folkscene. Niet verrassend dus dat de groep rond Jacob Richardson zich ook op de folk werpt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Vinyl Williams – Leminscate

Volgens de bio verbindt de collagekunst en psychedelische pop van de 22 jarige Lionel Williams landschappen, multireligieus symbolisme en het bovennatuurlijke tot een paradoxale draaikolk van mysticisme en sonische matrixen. Om eerlijk te zijn hebben wij geen flauw idee wat daarmee wordt bedoeld. Het leest echter wel fijn weg en prikkelt de nieuwsgierigheid bovengemiddeld. Dat laatste is waarschijnlijk het doel en heeft inderdaad de uitkomst dat we Vinyl Williams rap voorrang geven op de rest van de stapel. Iets dat zeker niet tot teleurstelling leidt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Matthew E. White – Big Inner

Southern countrysoul, alsof Motown wordt gespeeld door The Band op de veranda bij JJ Cale voor de deur. Als we het geluid van het debuut van Matthew E. White in een zin zouden moeten omschrijven, zouden we hiermee aardig in de buurt komen. De 29-jarige jazz-arrangeur put namelijk even veel uit de werken van Barry WhiteAl Green en Marvin Gaye als hij voortbouwt op de traditionele Amerikaanse volksmuziek en de bewerking daarvan sinds de jaren 1960. En daarmee doen we ‘Big Inner’ even goed enorm tekort, daar Matthew E. White op een veel breder fundament uit de popmuziek verder bouwt dan enkel deze namen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)