Maandelijks archief: maart 2013

Atoms For Peace – Amok

Dat Thom Yorke een zwak heeft ontwikkeld voor elektronische muziek, is de laatste jaren wel duidelijk geworden. Zo legde dubstep een belangrijk fundament onder The King Of Limbs, de meest recente plaat van Radiohead.

Yorke’s solodebuut The Eraser was eveneens een puur elektronische plaat.
Een lijn die op Amok wordt doorgezet, met breakbeat-, dubstep- en drum-‘n’-bassinvloeden bij elkaar gebracht in mysterieuze sferen van zijn nevenproject Atoms For Peace.
Met Thom Yorke van Radiohead, Flea van Red Hot Chili Peppers en Joey Waronker (sessiemuzikant van Beck en R.E.M.) in de gelederen, is dit in naam een supergroep. Het werk komt zoveel overeen met Yorke’s eerder soloplaat, zodat de andere leden meer in dienst staan van de Brit, dan dat zij hun eigen stempel drukken.

LEES HIER VERDER

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

I.M. Ronald Herregraven

Concerten van Motorpsycho, festivals als Roadburn en vrijwel elke plek waar de zwaardere trage tonen worden geadoreerd door grote, langharige mannen die ritueel het hoofd mee knikken op de maat van de muziek, ze zullen vanaf nu anders zijn. Op 28 maart 2013 is Ronald Herregraven in zijn eigen bed, omgeven door zijn vrouw en familie ingeslapen.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, Nederland, Sounds Tilburg

The Liszt, Ro Herregraven en One Last Laugh In A Place Of Dying

Het is een facebookpost van Robert-Jan Gruijthuijzen waardoor ik terug grijp op One Last Laugh In A Place Of Dying, het tweede, laatste en legendarische album van The Godmachine. Nu grijp ik de laatste maanden sowieso al vaker terug op het werk van Robin Proper-Sheppard, de zangergitarist en schrijver van The Godmachine en later Sophia en May Queens. Maar nu dus One Last Laugh In A Place Of Dying, zeer gericht deze plaat omdat de Robert-Jan meldt dat The Liszt een nieuwe EP op de website heeft geplaatst, Those Days Are Gone. Vier nieuwe nummers van zijn band. De band waar hij al die jaren met bassist Ronald Herregraven speelt, een bezeten ijshockey fan, begenadigd bassist, bijna vader van twee, bij het grote publiek bekend van de televisie serie Over Mijn Lijk en net als ik loopt hij weg met het werk van Robin Proper-Sheppard.
Schrijver van nummers die ergens in de afgelopen twintig jaar zich in mijn muzikale geheugen en in sommige gevallen zelfs in mijn ziel gegriefd hebben.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Nederland

Wire – Change Becomes Us

Eind jaren 70 kwam het toen nog jonge Wire met drie baanbrekende albums. Pink Flag, Chairs Missing en 154, platen die muzikanten als R.E.M., Manic Street Preachers en The Cure hebben beïnvloed.

Het was een periode van grote productiviteit, waarin de postpunkband ook het nodige werk op de plank liet liggen. Twee jaar geleden schreven we nog dat Wire met Red Barked Tree terugviel op het verleden, zonder er in te vervallen.

Met Change Becomes Us gaat de band een stap verder. Dit is een archeologische exercitie en bijbehorende restauratie. Alle nummers op het 13e album van de Britse band zijn herbewerkingen van niet eerder opgenomen nummers uit de vroegste jaren. Dezelfde impact als de eerste drie platen heeft Wire hier niet.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Sleepwater – Sunwritten

Uitgeteld lag ik op de bank. Een drukke werkweek en een zwaar na zeurende vrijdagavond achter de kiezen kreeg ik het niet voor elkaar mijn lichaam uit de kussens te trekken. Een aankomende griep, naar later bleek, was zich aan het nestelen in de vezels van het vermoeide lijf. Met enige spijt besloot ik dus de nacht de nacht te laten en mij niet door de koude te wagen naar Extase waar die zaterdag Sleepwater zou optreden.

Een spijt die enkel toenam toen Sunwritten met enige vertraging bij mij in huis arriveerde. Elf warme Europeana tracks die mij in eerste instantie aan Giant Sand en Sparklehorse deden denken en dichterbij huis, Hallo Venray. Slepende country met een nostalgische insteek. Snik en slidegitaar in weldoordachte arrangementen waar stiekem meer gebeurt dan direct op de voorgrond ligt.

LEES HIER VERDER

2 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Nederland

Nouveau Vélo – Daze

Helmond ligt niet aan zee. Verre van. Noch ligt Helmond in een klimaat waar het aangenaam is om de hele dag met ontbloot bovenlijf, op teenslippers en in wild bebloemde shorts met je pas gewaxte plank onder de arm rond te lopen. Nog verder van. Toch vinden we in Helmond de geboorteplaats van een van de beste surfgaze platen die we het eerste kwartaal van 2013 hebben gehoord: Daze van Nouveau Vélo. Sterker, in vrijwel heel het afgelopen jaar hebben we weinig popplaten gehoord die de zes nummers tellende ep Daze van het trio uit Helmond overtreffen.

“Maar wat is dat, surfgaze?”, zult u zich wellicht afvragen. Daarom een korte beschouwing op deze samenvoeging van twee genre namen die eigenlijk al antwoord geeft op deze vraag.

Surfmuziek
De suffix Surf wordt als eerst gebruikt in het begin van de jaren 1960, om de bands die aansloten bij de zojuist ontstane surfcultuur te omschrijven. Instrumentale rock om op te dansen, met een centrale rol voor de gitaar. Dick Dale wordt algemeen gezien als een van de pioniers van het genre, die met Let’s Go Trippin’ één van de eerste commercieel succesvolle surf instrumentals op de markt bracht. Ofwel: een redelijke, doch regionale hit in California.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent, Le Guess Who?, Nederland

I.M. Jason Molina

‘And I look down, and I see the whole world. And it’s fading, it’s fading, it’s fading‘

Jason Molina
Het is maandag 18 maart, 17.30. Ik zit verbouwereerd achter het stuur van mijn zojuist ingeparkeerde auto en staar naar het scherm van mijn telefoon. Mijn benen weigeren te bewegen en de rest van mijn lichaam weigert te geloven wat mijn ogen net lazen.

‘Jason Molina is dood.’

Negenendertig jaar pas had het lichaam de strijd verloren tegen de stroom aan alcohol die de door demonen opgejaagde geest het had toegediend. Jarenlang. De demonen die de basis onder zijn donkere alternatieve folk en country vormden, hadden hem te lang getormenteerd en de basis onder zijn bestaan weg geslagen. Volgens het bericht dat ik nog op mijn telefoon heb open staan stierf Molina eenzaam en alleen ergens in Indianopolis, met niets anders dan een zaktelefoon op zich. Zijn laatste brug verbrand.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, Gonzo (Circus), Konkurrent, Le Guess Who?