Maandelijks archief: maart 2013

Magnolia Electric Co. – Josephine

Tien jaar na het titelloze full-length debuut onder de naam Songs: Ohia kwam Jason Molina in 2007 met een 4-cd boxset met alleen nieuw materiaal. Speciaal voor de fans. Inmiddels bijna twee jaar later komt Magnolia Electric Co. met de opvolger en zestiende plaat, Josephine.

Met de naamsverandering in 2003 naar Magnolia Electric Co. is Molina ook een andere weg ingeslagen, minder alternatief, meer een mix van country en bluesrock.

Muzikaal althans. Tekstueel is hij nog even donker, desperaat en zoekende als altijd. Op Josephine komt dit nu ook weer samen met de muziek.

LEES HIER VERDER

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Molina & Johnson – Molina & Johnson

Tien dagen hebben ze zich afgezonderd van de rest van de wereld, ergens in het hart van Texas. Samen biertjes drinken, samen praten, maar bovenal samen muziek maken.

Elkaar aansporend, aanvullend en bekritiserend zijn Jason Molina en Will Johnson tot veertien nummers gekomen die zij het publiceren waard vonden.

En dat zijn ze. Het meesterbrein achter Songs: Ohia en Magnolia Electric Co. en de grote man achter Centro-matic en South San Gabriel hebben elkaar bij momenten op een hoger plan weten te zetten en een aantal pareltjes op schijf gezet.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, Le Guess Who?, NU.nl

Jason Molina – The Body Burned Away

Eigenlijk deed ik geen interviews, maar toen ik in de zomer van 2009 de kans kreeg om Jason Molina te spreken voor NU.nl twijfelde ik geen seconde. Als ik dan toch ooit deze uit de hand lopende hobby serieus wilde gaan nemen, met wie beter dan met Molina? Weinig artiesten waar ik me zo persoonlijk verbonden mee voelde als deze begenadigde Amerikaanse singer-songwriter.

Slechts twee turven groot verwelkomde de voorman van Magnolia Electric Co. (voorheen Songs: Ohia) mij met zijn gebruikelijke vriendelijkheid, ‘Hi, Tjeerd! Nice to see you again! Shall we go out and find a nice place to talk? I’m getting tired of these hotel walls.’ We vonden een klein grasveld om de hoek van het hotel waar wij in ons zetelde in de zachte schaduw van een treurwilg.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Konkurrent

And So I Watch You From Afar – All Hail Bright Futures

De titel van de eerste EP van And So I Watch You From Afar zegt als over de verbetenheid van het Ierse kwartet; This Is Our Machine And Nothing Can Stop It. Een volharding en overgave die zich in liveshows openbaart met een grote energie explosie die letterlijk de broek aan het wapperen maakt en het haar naar achter blaast. Maar ook op plaat is And So I Watch You From Afar een ware wereldwind, die met elke nieuwe schijf in grote, uitbarstingen, variatie en kracht lijkt toe te nemen.

Punkzweet
All Hail Bright Futures is de derde langspeler sinds het eigen naam dragende debuut uit 2009, maar volgt nog steeds het credo Set Guitars To Kill waar de eersteling mee opende. Luide en meedogenloze postrock met een grote emmer aan gutsend punkzweet dat in je oren wordt gegoten. And So I Watch You From Afar is echter wel geëvolueerd sinds 2009 en brengt meer afwisseling in de nummers. Een weg die op de voorganger Gangs in 2011 al werd ingezet en nu dus wordt doorgezet.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Incubate

Interview met Gerrit van der Scheer van Herrek

“Dit is de Voicemail van Gerrit van der Scheer. Ik kan de telefoon nu niet opnemen.” Het is voor mij de eerste keer dat ik de spreekstem van Gerrit hoor, voorheen de man achter de chaotische noiserock band Bonne Aparte, tot voor kort gitarist in LUIK en u misschien bekend van Adept. De schrik slaat mij om het hart. Heb ik tijdstip verkeerd? Is de afspraak niet goed doorgekomen? Is er iets met Gerrit gebeurd? Hij woont immers in Rotterdam en daar wonen enge mensen, want Rotterdam is dé grote stad.

Troostend klinkt er rustgevende muziek uit mijn boxen. Waktu Dulu, het mystieke debuut van Herrek op het Nederlandse kwaliteitslabel Snowstar RecordsHerrek, een verbastering van de naam Gerrit, stammend uit zijn jeugd in Papua en de reden waarom ik bel met Van der Scheer. Waktu Dulu verhaalt namelijk over zijn vroegste kinderjaren in ‘De Oost’ waar hij van zijn tweede tot zijn negende opgroeide. Tropenjaren die zich op Waktu Dulu vertalen naar een tropisch broeierige slowcore waarbij soms werkelijk beelden van de Gordel van Smaragd worden opgewekt. In alle rust een behoorlijke stap verwijderd van de hektiek vanBonne Aparte, maar met alle broeierigheid én – uiteraard – de thematiek, een behoorlijk intrigerend album.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Incubate, Interview, Nederland

Low – The Invisible Way: Lijflied voor een verloren wielergeneratie

Boogerd, Rasmussen, Armstrong; je zou haast denken dat Low deze verloren wielergeneratie in gedachte had toen zij Plastic Cup schreven. Eenzaam fietsend tegen de wind, figuurlijk uit het zadel gestoten. Inwendig wenend en terugdenkend aan de dagen dat zij op de hoge schilden van het heldendom waren getild, kunnen zij nu op weg naar de horizon met een nieuwe lijflied op de oren. En dan meezingen, Well you could always count on your friends to get you high/ … /…/ You could fly/And now they make you piss into a plastic cup and give it up.

Gevallen helden

Gevallen helden, verguisd door het zelfde meereizende en wegkijkende wielercircus dat hun ooit op die schilden hees. Koningen waren zij. Koningen met in hun gevolg de narren van de sportjournalistiek en sportsponsoring die allemaal ‘van niets wisten’. ALLEMAAL. Bijna zie je Boogerd voor je. Status kwijt, vrienden kwijt, carriere kwijt, zijn “dansen op ijs”-trofee afgestaan aan een wraakvol en talentloos Volendams wicht. Nooit meer onder de ondergaande Franse zon met op de achtergrond uitgestrekte wijngaarden. Nooit meer aan tafel bij een man met een geveinsde kritische houding of in gesprek met adorerende mediamakers met de onwetendheid van de Duitsers in 1945. Voor altijd zit hij, Boogerd, de nationale wielerheld, gebogen over de laatste plastic beker waarin hij zijn laatste frauduleuze wielerplas druppelde. De treurnis, de eenzaamheid en snijdende pijn bij elke herinnering aan zijn moment van slijk; de bekentenis en de golf van geveinsde verbazing en verontwaardiging daarna.

Troost wordt echter door Low geboden, over duizend jaar is iedereen dit vergeten. Of zo Alan Sparhawk het zingt

The cup will probably be here long after we’re gone
What’s wrong
They’ll probably dig it up a thousand years from now
And how
They’ll probably wonder what the hell we used it for
And more
This must be the cup the king held every night
As he cried
.

Terug bij koning zijn ze dan, de gevallen en verloren wielergeneratie.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Le Guess Who?

De Kift

De Kift in De Nwe Vorst 00000278

Een reactie plaatsen

maart 15, 2013 · 11:50 am