Maandelijks archief: mei 2013

Melt Yourself Down – Melt Yourself Down

In een van de voorleesboeken van mijn kinderen staat een verhaal over een kabouter die in kabouterland een glorieuze carrière hofcomponist aan het kabouterhof heeft opgebouwd. Alle kabouters in kabouterland kennen en fluiten zijn liedjes. Maar dat is niet genoeg. De kleine trompettist wil meer, hij wil succes in de grote mensen wereld. Op een dag trekt hij er dan ook op uit, zijn kleine trompet onder de arm. Zijn muziek wereldkundig maken. Iets wat hem ook lukt, doordat hij bij toeval op een grote mensen dirigent stuit.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

De Rammelpop van Sex Jams en Mile Me Deaf

Rammelpop, het soort dat begin jaren ’90 gemaakt werd door bands als Pavement, Sammy, Sebadoh en vele andere vergelijkbare bands, ik heb er een zwak voor. Een goede hook, een knipoog, een handvol aan dissonanten en een melodielijn die ergens – al is het maar voor even – spaak loopt, ik word warm van binnen en begin al snel mee te tikken, glimlachen, neuriën en in extreme gevallen mee te zingen. Zo erg zelfs dat mijn vriendin geregeld verzucht dat niet alles wat lawaaierig is ook goed is.

Zo ook met Sex Jams. Elke keer als ik deze combo uit Oostenrijk in huize Van Erve opzet, weerklinkt hetzelfde commentaar; Sommige mensen zouden gewoon níet moeten zingen! Niet! Doen!”. Een reactie die velen met haar zullen delen. Maar ik word er wezenloos gelukkig van, de tergende tegendraads schreeuwerige en hengelende wijze waarop de frontvrouw haar vocalen tegen de Pavementesque indiepop inwerpt; sexy subversief.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Jaap, Incubate, Interview

Tricky – False Idols

Achttien jaar na Maxinquaye is False Idols inmiddels het tiende album van Tricky. Een plaat die hem naar eigen zeggen in grondhouding terugbrengt naar dat debuut, waar hij zich net als hier van niemand iets aantrok.

Een grondhouding die hij vrij lui uitlegt in met woorden van Patti Smith in Somebody’s Sins. Haar toevoeging aan haar versie van Van Morrisons Gloria zijn hier geïsoleerd tot een tekst, waaruit moge blijken dat Tricky zich niet laat leiden door wetten noch regels. Maar niet alleen de muziek is opgebouwd uit samples.
De teksten bestaan uit veelal universeel bekende citaten. Zo wordt Chet Baker in Valentine vrij opportuun nagekreund om het treurige relaas van een alleenstaande jonge moeder kracht bij te zetten. Makkelijk effectbejag dat, hoe ingecalculeerd dan ook, niet mist. Tricky weet goed sfeer te zetten, ongeacht welke klassiekers hij daar bij betrekt.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Cocorosie – Tales Of A Grass Widow

“This will not be televised”, een kleine zin verstopt in End Of Time verraadt het pad dat CocoRosie op Tales Of A Grass Widow inslaat.

Subtiel verwijzend naar Gil Scott-Heron, gaan de ongekroonde koninginnen van de freakfolk hier meer aan de wandel met hiphop.

Geen hele grote stap weg van Grey Oceans, eigenlijk. Ook daar combineerden de zusters al elementen uit de hiphop met hun folk, chansons en operette-elementen.
Verschil is echter dat nu de nadruk nu verschoven is. Zo zouden nummers als After The Afterlife, Tears For Animals (met een gastrol voor Antony Hegarty), Child Bride of End Of Time niet hebben misstaan op een iets meer experimentele R&B- of hiphopplaat.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Incubate, Konkurrent, NU.nl

Sounds Like(s) Photos – Reiziger @ Hall Of Fame, Tilburg, 23/05/2013

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een reactie plaatsen

mei 24, 2013 · 11:55 am

Eins Zwei & The Parallel Cinema – Eins Zwei & The Parallel Cinema

In 2001 kwam het debuut van This Beautiful Mess, Falling On Deaf Ears, uit. Een plaat die ik jarenlang mee heb getorst in mijn platenkoffer, wanneer ik weer eens ergens mocht komen opdraven om te draaien. Een van de beste Nederlandse platen van het eerste decennium van deze eeuw, vond en vind ik dat deze moet worden gehoord. In ieder geval meer dan dat hij is gehoord. Eins Zwei Orchestra en nu Eins Zwei & The Parallel Cinema hebben an sich weinig te maken met deze plaat.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Nederland

Scout Niblett – It’s Up To Emma

Tonen die zich tussen de zesde en zevende rib heen wurmen om in de borstkas een ferme grip om het kloppende hart te sluiten, It’s Up To Emma staat er vol mee. Scout Niblett heeft er niet veel nodig, haar bijtende gitaarspel en haar snerpende stem zijn veelal voldoende om in scherpe steken onder de huid te kruipen.

Een intensiteit én klank die doet denken aan het werk van Jason Molina (met wie Niblett haar eerste split 7″ deelde, vooral in de slepende wijze waarop zij haar (bariton) gitaar speelt in Can’t Fool Me Now,My Man of What Can I Do. Hier klinkt zij welhaast of de geest van wijlen Molina in haar is gevaren. Indringend.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Drag City