Maandelijks archief: februari 2014

Ken Stringfellow – Danzig in the Moonlight

De Curriculum Vitae van Ken Stringfellow liegt er niet om. Zeven studioalbums met Jon Auer als The Posies, studio en live bijdrages bij R.E.M. en een rol in de wedergeboorte van Big Star achter het muzikale voorbeeld Alex Chilton, Stringfellow is duidelijk niet te beroerd om overal waar gevraagd zijn onontkoombare pophooks rond te strooien. Een druk man, wat verklaart dat het acht jaar moest duren alvorens ‘Soft Commands’ uit 2004 een opvolger kreeg. En dat is terug te horen in de 54 minuten die Danzig In The Moonlight vormen, want wat de plaat het meest mist is eenheid. De nummers zijn duidelijk over de periode van acht jaar geschreven, en varieren daardoor enorm in stijl en vorm.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Carlton Melton – Photos Of Photos

Soms ben je al halverwege het recenseren van een album wanneer het boekwerk of het doosje in de handen ligt. Nog geen noot gehoord, maar toch al een beeld. Niet alleen dankzij het artwork, maar zelfs de geur van de verpakking van het schijfje kan al een behoorlijke indicator zijn. Zo passeerde er al eens een cd die de geur van diarree met zich meedroeg de Gonzo (circus) burelen, niet al te verrassend een cd die nooit tot een afgeronde recensie is gekomen. Zo niet echter met ‘Photos Of Photos’ van Carlton Melton. De foto van een landschap, in negatief, op de hoes met centraal een goud brandende maan geeft direct een sterk psychedelisch beeld. Iets wat wordt versterkt door de geur van oriëntaalse thee mix die bij het openen van de hoes wordt verspreid. Een

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Anita – Hippocamping

Wanneer je bekend bent met het werk van Autechre, dan heeft Anita weinig verrassing in petto. Niets dat de Zwitser in de elf nummers op ‘Hippocamping’ doet, is baanbrekend of al niet eerder gedaan. Dat neemt echter niet weg dat deze lp even goed een aanrader is voor een ieder met een warm hart voor de IDM. In een goede drie kwartier houdt Anita de aandacht volledig vast en schetst een sfeervolle en dreigende duisternis. Geen vrolijke rit, maar wel een die je uit wil zitten langs alle cut-up, disharmonie, verontrustende samples en gelaagde glitch samengevat in duidelijk uitgelijnde liederen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

A Dead Forest Index – Antique

Een voorproefje heet het, deze ep, op een snel te verschijnen full length. Een werkelijke lekkermaker mag je het ook noemen, daar beluistering van de vijf nummers van de twee broers uit Melbourne op ‘Antique’ een verlangen naar meer creëert. Popnoir, hangend op dreigende drones van een harmonium en simpele herhalende gitaar stukken met perfecte samenzang van twee stemmen die duidelijk een leven lang hun timbre op elkaar hebben geoefend. Indrukwekkend is dan ook het grotendeels a cappella ‘A New Layer’, waar de broeders letterlijk hun stemmen op elkaar leggen en daarmee alle haren op de huid overeind weten te zetten. De kakofonie waarin deze samenzang overgaat, vergroot de verontrusting alleen maar.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

METZ – METZ

Het zijn mooie jaren voor een ieder die in de jaren 1970 is geboren. Al de prachtige indierock, noise, posthardcore en shoegaze die je tienerjaren kleurden en je muzikaal vormden, komen de afgelopen jaren in de meest aansprekende vormen opnieuw voorbij. The Men, Japandroids, A Place To Bury Strangers, Milk Maid en een hele rist aan andere bands die met passie en ongebreidelde energie tappen uit deze hoogtijdagen (van de persoonlijke adolescentie) zonder daarbij al te letterlijk te kopiëren. En ook het Canadese trio Metz haakt aan op deze revival. Met een geluid dat het midden houdt tussen The Jesus Lizard, Hüsker Dü en Nirvana in combinatie met instabiele dynamietstaaf weet het drietal vanaf de eerste rauwe tonen van ‘Headache’ tot aan de wegzingende geluidsmuur aan het einde van ‘Negative Space’ de aandacht vast te houden.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent, Le Guess Who?

The Men – Open Your Heart

Nog geen negen maanden geleden deed The Men met Leave Home menig punkliefhebber de mond openvallen. Bruut, hard, maar doorspekt met psychedelische invloeden. De kans is groot dat de mond verder openvalt bij Open Your Heart.

Het derde album van het kwartet uit New York in even zoveel jaar is namelijk minstens zo goed als dat deze anders dan de voorganger is. Was deze grimmig en zwaar, Open Your Heart is zonnig, warm en open. Nog steeds geënt op punk laat The Men hier meer de invloeden van Sonic Youth, Sebadoh en Dinsoraur Jr. gelden.
Noisie indiepunk die in geluid en positiviteit floreren. Met openers Turn It Around en Animal denk je nog even in een klassieke punkrockshow terecht te zijn gekomen, ergens eind jaren zeventig. Prachtmateriaal voor een zwetende moshpit en om met gebalde vuist in de lucht mee te schreeuwen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent

Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness

Sinds haar optreden op Incubate in 2012 is het eerst en enige dat bij de naam Angel Olsen in mij opkomt “Hinnikend paard“. Haar uithalen konden mij toen niet bekoren en ook nu, wanneer ze weer even de jodel- of overdreven countrysnik opzoekt, gaan bij mij de tenen krom. Vreemd, ten eerste omdat mijn halve kast vol staat met om, rond en ronduit vals zingende liederen bakkers, ten tweede omdat Tammy Wynette en Grace Slick graag door mij gehoord worden en de stem van Angel Olsen daar de ideale mix tussen lijkt. De overdreven snik blijft mij echter storen. Voordeel echter is dat op Burn Your Fire For No Witness blijkt dat Angel Olsen heeft leren doseren. Minder snik, meer zingen.

Angel Olsen in Paradox, Incubate 2012.


Maar ook vooral meer afwisseling. Was een van mijn voornaamste kritiekpunten – belangrijker dan het gejodel, want dat is een zeer subjectief gegeven. De een houdt nu eenmaal van paarden, de andere doet ze liever op brood. – na de show in Paradox dat er weinig afwisseling in haar set zat, gaat Angel Olsen in de eerste twee nummers van haar tweede langspeler al van kleine intieme folk in “Unfucktheworld” naar rauwere garage bubblegum pop van “Forgiven/Forgotten”. Een kant van de Amerikaanse die eerder aan Best Coast doet denken dan aan de country koninginnen waar Olsen eerder mee werd vergeleken.

Angel Olsen heeft echter nog meer smaken in de aanbod. In de derde track “Hi-Five” gooit ze een simpele two-step country track door de distortion, om aansluitend door te walsen langs een veld waar Leonard Cohen moet heeft zitten denken. Bijna zeven minuten neemt ze in “White Fire” om haar verhaal ingetogen en bedwelmend te vertellen. Een van de hoogtepunten op deze plaat, al is het alleen omdat haar fluisterzang hier slechts subtiel de jodel zoekt. Hier hoor ik waarom velen om mij heen haar al enkele tijd engel noemen. De zoete stem met scherpe randjes heeft in dit nummer nauwelijks aan kleding nodig om te betoveren. Iets wat ik eerder wel begreep dat andere dat konden ervaren, maar er zelf niet in kon horen.

Verder op in de plaat zoekt Angel Olsen variatie in psychedelische bubblegum, neigt zij naar indierock en danst zij door Ashbury Haight voor inspiratie. En dat alles even vast beraden en overtuigend. Dat maakt Burn Your Fire For No Witness een aansprekende én sterke plaat, met enkel goede nummers.. Alleen dat gejodel, gesnik, nog steeds, je zult er van moeten houden. En ik kan het niet. Hoe vaak ik ook luister, het lukt me niet. En ja, dat ligt nog steeds aan mij.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent