Motorpsycho – Behind The Sun

20140317-132523.jpg
Vijfentwintig wordt Motorpsycho dit jaar. Een kwart eeuw van haast ongeëvenaarde hoge productiviteit met zonder werkelijk noemenswaardige momenten van zwakte. Tweeëntwintig langspelers, zeventien epees (allemaal in de eerste twaalf jaar) een berg singles en een paar collaboraties geven een beeld van een band die niet stil kan zitten. Over-productief en voortdurend zichzelf vernieuwend, wat vooral in de eerste tien tot vijftien jaar tot de nodige klassiekers heeft gezorgd. Timothy’s Monster, Blissard, Demon Box, Trust Us, de eerste drie onlangs opnieuw uitgebracht in prachtige complete boxsets, zijn en blijven tijdloze albums die werkelijk elk moment van de dag op kunnen worden gezet. Langspelers waar ik geen genoeg van kan of zal krijgen en waar de nummers nog steeds geregeld de live-sets van de Noren. Een kwart eeuw, psychedelische (hard)rock, experimentele rock en stevige psychedelische noisepunk, dit jaar gevierd met het achttiende studio-album (The Tussler meegerekend) waarop Motorpsycho volop in de door haar geliefde jaren zeventig psychedelische hardrock duikt.

Met de laatste twee albums heeft er echter wel een nieuwe verschuiving binnen de band plaatsgevonden, de eerste grote na het vertrek van Håkon Gebhardt en de komst van Kenneth Kapstad als zijn plaatsvervanger op de drums. Nadat Reine Fiske al de nodige gitaar aanvulling op Still Life For Eggplant gaf, lijkt hij met Behind The Sun een vaste studio waarde te zijn geworden. Alleen op “The Promise” heeft de Zweedse gitarist van onder andere Dungen geen rol. De andere acht nummers geeft hij de psychedelische hardrock extra lagen met gitaar en mellotron. Maar dat is een dienstbare rol, daar de pakkende hooks en dieper pop nog steeds door het trio Motorpsycho en dan met name de originele leden Ryan en Saether worden geschreven.

Dat Behind The Sun vervolgens ook verder in de lijn van Still Life Fort Eggplant ligt, laat zich al raden uit de titels op deze langspeler. De eerste drie delen uit een serie genaamd “Hell” die op de plaat uit 2012 stonden, vinden hier hun navolging met de delen 4 tot en met 7. Deel drie tot en met zes samen gepakt in een lange track, waar de band nog net de aandacht mee vast weet te houden. Goede nummers, bovengemiddeld goed zelfs. Maar dankzij de bovengenoemde meesterwerken ligt de lat bij Motorpsycho al enkele jaren ver boven “boven gemiddeld goed”. Na vijfentwintig jaar is de verrassing er toch een beetje uit. Dat maakt Behind The Sun echter geenszins een slechte plaat, enkel niet de klapper waarmee elke psychonaut zal hebben gehoopt dat de Noren het kwart-eeuws feest mee zouden inluiden. Menig band zal in de handen wrijven om stevig ronkende rock nummers als “Hell, part 7” of “Promise” op de setlist bij te kunnen schrijven of een experimentele jazz-rock exercitie uit te voeren zoals in “Kvæstor” en zich daarna te verliezen in de rust van “Ghost”. Wederom gewoon weer heel erg sterke nummers. Kans is dan ook vrij groot dat mensen die nog nooit van het trio hadden gehoord enthousiaster zullen reageren op deze nieuwe leg, daar die enkel zullen horen dat Motorpsycho ook hier hoog springt. Wat dat betreft is het referentiekader hier de verpestende factor, want ook met Behind The Sun bewijst Motorpsycho voorhoede vechters te zijn in de psychedelische prog- en hardrock. En anders is deze nieuwe plaat altijd nog een goed excuus om daty oude werk weer eens op te zetten. Hoewel daar nauwelijks een excuus voor nodig is natuurlijk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s