Categorie archief: Konkurrent

Motorpsycho – Behind The Sun

20140317-132523.jpg
Vijfentwintig wordt Motorpsycho dit jaar. Een kwart eeuw van haast ongeëvenaarde hoge productiviteit met zonder werkelijk noemenswaardige momenten van zwakte. Tweeëntwintig langspelers, zeventien epees (allemaal in de eerste twaalf jaar) een berg singles en een paar collaboraties geven een beeld van een band die niet stil kan zitten. Over-productief en voortdurend zichzelf vernieuwend, wat vooral in de eerste tien tot vijftien jaar tot de nodige klassiekers heeft gezorgd. Timothy’s Monster, Blissard, Demon Box, Trust Us, de eerste drie onlangs opnieuw uitgebracht in prachtige complete boxsets, zijn en blijven tijdloze albums die werkelijk elk moment van de dag op kunnen worden gezet. Langspelers waar ik geen genoeg van kan of zal krijgen en waar de nummers nog steeds geregeld de live-sets van de Noren. Een kwart eeuw, psychedelische (hard)rock, experimentele rock en stevige psychedelische noisepunk, dit jaar gevierd met het achttiende studio-album (The Tussler meegerekend) waarop Motorpsycho volop in de door haar geliefde jaren zeventig psychedelische hardrock duikt.

Met de laatste twee albums heeft er echter wel een nieuwe verschuiving binnen de band plaatsgevonden, de eerste grote na het vertrek van Håkon Gebhardt en de komst van Kenneth Kapstad als zijn plaatsvervanger op de drums. Nadat Reine Fiske al de nodige gitaar aanvulling op Still Life For Eggplant gaf, lijkt hij met Behind The Sun een vaste studio waarde te zijn geworden. Alleen op “The Promise” heeft de Zweedse gitarist van onder andere Dungen geen rol. De andere acht nummers geeft hij de psychedelische hardrock extra lagen met gitaar en mellotron. Maar dat is een dienstbare rol, daar de pakkende hooks en dieper pop nog steeds door het trio Motorpsycho en dan met name de originele leden Ryan en Saether worden geschreven.

Dat Behind The Sun vervolgens ook verder in de lijn van Still Life Fort Eggplant ligt, laat zich al raden uit de titels op deze langspeler. De eerste drie delen uit een serie genaamd “Hell” die op de plaat uit 2012 stonden, vinden hier hun navolging met de delen 4 tot en met 7. Deel drie tot en met zes samen gepakt in een lange track, waar de band nog net de aandacht mee vast weet te houden. Goede nummers, bovengemiddeld goed zelfs. Maar dankzij de bovengenoemde meesterwerken ligt de lat bij Motorpsycho al enkele jaren ver boven “boven gemiddeld goed”. Na vijfentwintig jaar is de verrassing er toch een beetje uit. Dat maakt Behind The Sun echter geenszins een slechte plaat, enkel niet de klapper waarmee elke psychonaut zal hebben gehoopt dat de Noren het kwart-eeuws feest mee zouden inluiden. Menig band zal in de handen wrijven om stevig ronkende rock nummers als “Hell, part 7” of “Promise” op de setlist bij te kunnen schrijven of een experimentele jazz-rock exercitie uit te voeren zoals in “Kvæstor” en zich daarna te verliezen in de rust van “Ghost”. Wederom gewoon weer heel erg sterke nummers. Kans is dan ook vrij groot dat mensen die nog nooit van het trio hadden gehoord enthousiaster zullen reageren op deze nieuwe leg, daar die enkel zullen horen dat Motorpsycho ook hier hoog springt. Wat dat betreft is het referentiekader hier de verpestende factor, want ook met Behind The Sun bewijst Motorpsycho voorhoede vechters te zijn in de psychedelische prog- en hardrock. En anders is deze nieuwe plaat altijd nog een goed excuus om daty oude werk weer eens op te zetten. Hoewel daar nauwelijks een excuus voor nodig is natuurlijk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

The War On Drugs – Lost In The Dream

Lente Loom

Bier Zon

Lente Loom

The War On Drugs
Briljant, schitterend

Lente, bier, zon, loom
Verloren,
Even,
In deze
Droom

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Carlton Melton – Photos Of Photos

Soms ben je al halverwege het recenseren van een album wanneer het boekwerk of het doosje in de handen ligt. Nog geen noot gehoord, maar toch al een beeld. Niet alleen dankzij het artwork, maar zelfs de geur van de verpakking van het schijfje kan al een behoorlijke indicator zijn. Zo passeerde er al eens een cd die de geur van diarree met zich meedroeg de Gonzo (circus) burelen, niet al te verrassend een cd die nooit tot een afgeronde recensie is gekomen. Zo niet echter met ‘Photos Of Photos’ van Carlton Melton. De foto van een landschap, in negatief, op de hoes met centraal een goud brandende maan geeft direct een sterk psychedelisch beeld. Iets wat wordt versterkt door de geur van oriëntaalse thee mix die bij het openen van de hoes wordt verspreid. Een

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

METZ – METZ

Het zijn mooie jaren voor een ieder die in de jaren 1970 is geboren. Al de prachtige indierock, noise, posthardcore en shoegaze die je tienerjaren kleurden en je muzikaal vormden, komen de afgelopen jaren in de meest aansprekende vormen opnieuw voorbij. The Men, Japandroids, A Place To Bury Strangers, Milk Maid en een hele rist aan andere bands die met passie en ongebreidelde energie tappen uit deze hoogtijdagen (van de persoonlijke adolescentie) zonder daarbij al te letterlijk te kopiëren. En ook het Canadese trio Metz haakt aan op deze revival. Met een geluid dat het midden houdt tussen The Jesus Lizard, Hüsker Dü en Nirvana in combinatie met instabiele dynamietstaaf weet het drietal vanaf de eerste rauwe tonen van ‘Headache’ tot aan de wegzingende geluidsmuur aan het einde van ‘Negative Space’ de aandacht vast te houden.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent, Le Guess Who?

The Men – Open Your Heart

Nog geen negen maanden geleden deed The Men met Leave Home menig punkliefhebber de mond openvallen. Bruut, hard, maar doorspekt met psychedelische invloeden. De kans is groot dat de mond verder openvalt bij Open Your Heart.

Het derde album van het kwartet uit New York in even zoveel jaar is namelijk minstens zo goed als dat deze anders dan de voorganger is. Was deze grimmig en zwaar, Open Your Heart is zonnig, warm en open. Nog steeds geënt op punk laat The Men hier meer de invloeden van Sonic Youth, Sebadoh en Dinsoraur Jr. gelden.
Noisie indiepunk die in geluid en positiviteit floreren. Met openers Turn It Around en Animal denk je nog even in een klassieke punkrockshow terecht te zijn gekomen, ergens eind jaren zeventig. Prachtmateriaal voor een zwetende moshpit en om met gebalde vuist in de lucht mee te schreeuwen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent

Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness

Sinds haar optreden op Incubate in 2012 is het eerst en enige dat bij de naam Angel Olsen in mij opkomt “Hinnikend paard“. Haar uithalen konden mij toen niet bekoren en ook nu, wanneer ze weer even de jodel- of overdreven countrysnik opzoekt, gaan bij mij de tenen krom. Vreemd, ten eerste omdat mijn halve kast vol staat met om, rond en ronduit vals zingende liederen bakkers, ten tweede omdat Tammy Wynette en Grace Slick graag door mij gehoord worden en de stem van Angel Olsen daar de ideale mix tussen lijkt. De overdreven snik blijft mij echter storen. Voordeel echter is dat op Burn Your Fire For No Witness blijkt dat Angel Olsen heeft leren doseren. Minder snik, meer zingen.

Angel Olsen in Paradox, Incubate 2012.


Maar ook vooral meer afwisseling. Was een van mijn voornaamste kritiekpunten – belangrijker dan het gejodel, want dat is een zeer subjectief gegeven. De een houdt nu eenmaal van paarden, de andere doet ze liever op brood. – na de show in Paradox dat er weinig afwisseling in haar set zat, gaat Angel Olsen in de eerste twee nummers van haar tweede langspeler al van kleine intieme folk in “Unfucktheworld” naar rauwere garage bubblegum pop van “Forgiven/Forgotten”. Een kant van de Amerikaanse die eerder aan Best Coast doet denken dan aan de country koninginnen waar Olsen eerder mee werd vergeleken.

Angel Olsen heeft echter nog meer smaken in de aanbod. In de derde track “Hi-Five” gooit ze een simpele two-step country track door de distortion, om aansluitend door te walsen langs een veld waar Leonard Cohen moet heeft zitten denken. Bijna zeven minuten neemt ze in “White Fire” om haar verhaal ingetogen en bedwelmend te vertellen. Een van de hoogtepunten op deze plaat, al is het alleen omdat haar fluisterzang hier slechts subtiel de jodel zoekt. Hier hoor ik waarom velen om mij heen haar al enkele tijd engel noemen. De zoete stem met scherpe randjes heeft in dit nummer nauwelijks aan kleding nodig om te betoveren. Iets wat ik eerder wel begreep dat andere dat konden ervaren, maar er zelf niet in kon horen.

Verder op in de plaat zoekt Angel Olsen variatie in psychedelische bubblegum, neigt zij naar indierock en danst zij door Ashbury Haight voor inspiratie. En dat alles even vast beraden en overtuigend. Dat maakt Burn Your Fire For No Witness een aansprekende én sterke plaat, met enkel goede nummers.. Alleen dat gejodel, gesnik, nog steeds, je zult er van moeten houden. En ik kan het niet. Hoe vaak ik ook luister, het lukt me niet. En ja, dat ligt nog steeds aan mij.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent

A Winged Victory For The Sullen luisteren

Wat heet een plaat om naar uit te kijken, een nieuwe van A Winged Victory For The Sullen. Ik word daar vrolijk van.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Konkurrent, Sgaaflijst, Sounds Tilburg