Categorie archief: Le Guess Who?

METZ – METZ

Het zijn mooie jaren voor een ieder die in de jaren 1970 is geboren. Al de prachtige indierock, noise, posthardcore en shoegaze die je tienerjaren kleurden en je muzikaal vormden, komen de afgelopen jaren in de meest aansprekende vormen opnieuw voorbij. The Men, Japandroids, A Place To Bury Strangers, Milk Maid en een hele rist aan andere bands die met passie en ongebreidelde energie tappen uit deze hoogtijdagen (van de persoonlijke adolescentie) zonder daarbij al te letterlijk te kopiëren. En ook het Canadese trio Metz haakt aan op deze revival. Met een geluid dat het midden houdt tussen The Jesus Lizard, Hüsker Dü en Nirvana in combinatie met instabiele dynamietstaaf weet het drietal vanaf de eerste rauwe tonen van ‘Headache’ tot aan de wegzingende geluidsmuur aan het einde van ‘Negative Space’ de aandacht vast te houden.

LEES HIER VERDER

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent, Le Guess Who?

Colin Stetson – New History Of Warfare III: To See More Light

In 2011 beschreef Campking op File Under het werk van Colin Stetson al als hogere blaaskunde, een constatering waar met het derde deel in de New History Of Warfare trilogie (To See MOre Light) niets op afvalt te dingen. Net als op Judges (het tweede deel) toont de saxofonist hier alle hoeken, gaten en spleten van zijn riet instrument te kennen.

Geluiden die nauwelijks herkenbaar zijn als afkomstig van het trillende riet dat door het koper van zijn bas, tenor of alt saxofoon golft. Het openen en sluiten van de kleppen zelf, de ademhaling, ondertonen van het kreunend koper, zij vormen de basis waarover Stetson werkt. Zichzelf loopend om daar weer een volgende laag aan melodie overheen te leggen en door te scheuren, want zo klinkt het vaak, alsof hij zijn blaasinstrument uit elkaar blaast, of anders wel de zachte materie in je boxen tot het uiterste (en er overheen) drukt.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Le Guess Who?

Mikal Cronin – MCII

Was 2012 het jaar waarin Ty Segall met zijn rammelende garagerock vele harten wist te veroveren, zo lijkt 2013 het jaar te worden van zijn muzikale maat Mikal Cronin.

Op zijn tweede album werpt Mikal Cronin een powerpophengel uit met tien weerhaakjes die met geen mogelijkheid uit het trommelvlies zijn los te krijgen.
De zonovergoten powerpop op het soloalbum MCII kan zich meten met het beste werk van Big Star, Teenage Fanclub en The Posies.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, Le Guess Who?, NU.nl

Wavves – King Of The Beach

Ooit was het leven simpel, toen klonk surfmuziek als een grote open zee. Schoon, open, zonnig als een eeuwig durende zomervakantie. Toen noemden we dat The Beach Boys of sprak je over Dick Dale en had je nummers die iedereen mee kon neuriën. Maar wij bleven plastic in de zee storten, de Exxon Valdez lekte haar inhoud in de zee en nu loopt BP leeg over Amerikaanse kust. Het lijkt of die vervuiling van de golven de surf ook heeft aangestoken. Die klinkt tegenwoordig vies, ruig, gruizig en verpakt in een dik pakket aan lawaai. De golven zijn allang niet meer glad, de nadruk lijkt op de dreigende witte koppen te liggen en de muur aan lawaai die bij een grote golf als een tsunami over je heen stort.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, Le Guess Who?

Nouveau Vélo – Daze

Helmond ligt niet aan zee. Verre van. Noch ligt Helmond in een klimaat waar het aangenaam is om de hele dag met ontbloot bovenlijf, op teenslippers en in wild bebloemde shorts met je pas gewaxte plank onder de arm rond te lopen. Nog verder van. Toch vinden we in Helmond de geboorteplaats van een van de beste surfgaze platen die we het eerste kwartaal van 2013 hebben gehoord: Daze van Nouveau Vélo. Sterker, in vrijwel heel het afgelopen jaar hebben we weinig popplaten gehoord die de zes nummers tellende ep Daze van het trio uit Helmond overtreffen.

“Maar wat is dat, surfgaze?”, zult u zich wellicht afvragen. Daarom een korte beschouwing op deze samenvoeging van twee genre namen die eigenlijk al antwoord geeft op deze vraag.

Surfmuziek
De suffix Surf wordt als eerst gebruikt in het begin van de jaren 1960, om de bands die aansloten bij de zojuist ontstane surfcultuur te omschrijven. Instrumentale rock om op te dansen, met een centrale rol voor de gitaar. Dick Dale wordt algemeen gezien als een van de pioniers van het genre, die met Let’s Go Trippin’ één van de eerste commercieel succesvolle surf instrumentals op de markt bracht. Ofwel: een redelijke, doch regionale hit in California.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent, Le Guess Who?, Nederland

I.M. Jason Molina

‘And I look down, and I see the whole world. And it’s fading, it’s fading, it’s fading‘

Jason Molina
Het is maandag 18 maart, 17.30. Ik zit verbouwereerd achter het stuur van mijn zojuist ingeparkeerde auto en staar naar het scherm van mijn telefoon. Mijn benen weigeren te bewegen en de rest van mijn lichaam weigert te geloven wat mijn ogen net lazen.

‘Jason Molina is dood.’

Negenendertig jaar pas had het lichaam de strijd verloren tegen de stroom aan alcohol die de door demonen opgejaagde geest het had toegediend. Jarenlang. De demonen die de basis onder zijn donkere alternatieve folk en country vormden, hadden hem te lang getormenteerd en de basis onder zijn bestaan weg geslagen. Volgens het bericht dat ik nog op mijn telefoon heb open staan stierf Molina eenzaam en alleen ergens in Indianopolis, met niets anders dan een zaktelefoon op zich. Zijn laatste brug verbrand.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, Gonzo (Circus), Konkurrent, Le Guess Who?

Molina & Johnson – Molina & Johnson

Tien dagen hebben ze zich afgezonderd van de rest van de wereld, ergens in het hart van Texas. Samen biertjes drinken, samen praten, maar bovenal samen muziek maken.

Elkaar aansporend, aanvullend en bekritiserend zijn Jason Molina en Will Johnson tot veertien nummers gekomen die zij het publiceren waard vonden.

En dat zijn ze. Het meesterbrein achter Songs: Ohia en Magnolia Electric Co. en de grote man achter Centro-matic en South San Gabriel hebben elkaar bij momenten op een hoger plan weten te zetten en een aantal pareltjes op schijf gezet.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, Le Guess Who?, NU.nl