Categorie archief: Le Guess Who?

Low – The Invisible Way: Lijflied voor een verloren wielergeneratie

Boogerd, Rasmussen, Armstrong; je zou haast denken dat Low deze verloren wielergeneratie in gedachte had toen zij Plastic Cup schreven. Eenzaam fietsend tegen de wind, figuurlijk uit het zadel gestoten. Inwendig wenend en terugdenkend aan de dagen dat zij op de hoge schilden van het heldendom waren getild, kunnen zij nu op weg naar de horizon met een nieuwe lijflied op de oren. En dan meezingen, Well you could always count on your friends to get you high/ … /…/ You could fly/And now they make you piss into a plastic cup and give it up.

Gevallen helden

Gevallen helden, verguisd door het zelfde meereizende en wegkijkende wielercircus dat hun ooit op die schilden hees. Koningen waren zij. Koningen met in hun gevolg de narren van de sportjournalistiek en sportsponsoring die allemaal ‘van niets wisten’. ALLEMAAL. Bijna zie je Boogerd voor je. Status kwijt, vrienden kwijt, carriere kwijt, zijn “dansen op ijs”-trofee afgestaan aan een wraakvol en talentloos Volendams wicht. Nooit meer onder de ondergaande Franse zon met op de achtergrond uitgestrekte wijngaarden. Nooit meer aan tafel bij een man met een geveinsde kritische houding of in gesprek met adorerende mediamakers met de onwetendheid van de Duitsers in 1945. Voor altijd zit hij, Boogerd, de nationale wielerheld, gebogen over de laatste plastic beker waarin hij zijn laatste frauduleuze wielerplas druppelde. De treurnis, de eenzaamheid en snijdende pijn bij elke herinnering aan zijn moment van slijk; de bekentenis en de golf van geveinsde verbazing en verontwaardiging daarna.

Troost wordt echter door Low geboden, over duizend jaar is iedereen dit vergeten. Of zo Alan Sparhawk het zingt

The cup will probably be here long after we’re gone
What’s wrong
They’ll probably dig it up a thousand years from now
And how
They’ll probably wonder what the hell we used it for
And more
This must be the cup the king held every night
As he cried
.

Terug bij koning zijn ze dan, de gevallen en verloren wielergeneratie.

LEES HIER VERDER
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Le Guess Who?

Kleinindustrie – Hit It

It has been a few months ago since Joep van Son (who you could – or actually should – know as lead singer and guitar player of The Sugarettes, Nikoo, [V] and probably several other projects) recommended Kleinindustrie to me. They had just released a digital five song ep, their third already in 2012.

Ever since, I’ve been playing this ep occasionally. But with the recent demise of Wooden Constructions in the back of my head I thought it was the right time to pay attention to this Amsterdam post punk/noise rock trio. Taking inspiration from the (New York) no wave and noise rock scene of the mid 1980s, Kleinindustrie betray their love for Sonic Youth in the title song of this ep. This could easily be a lost track from the Bad Moon Rising, Evol or Sister recordings with its sharp, a tonal noise melodies.

It would be too easy and unfair to simply call Kleinindustrie a replica. They play with their influences and mould them into new forms. Somewhat like Serbian sibling Repetitor, this trio took from their parents what they like and made their own unique brand of broken down and chaotic noise out of it. Opener “Repetition” blend the pulsating repetitive mechanics of kraut rock with some fierce biting guitar noise. The band devises a subdued threatening atmosphere with the more brooding, energetic psych noise of S-s-sensational, slowly building up tension towards explosions that never come.

A method they perfected with Here Comes Limbo John. For most of the song’s duration, an eruption lurks around the corner, only to finally fade into Untitled. Chaos By Now has become the trio’s main point of interest. Somewhere there is a song in there, you know it, you hear it. But the three-piece broke it down at rehearsals and teared it to pieces, as if to say, “figure it out yourself”. Before falling into their obvious Sonic Joke, Hit It, applies the colour, jargon and song structure of New York’s noise rock-godfathers and reforming it as Kleinindustrie from Amsterdam, bringing New York back to its undeniable Dutch roots and origin.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, English, Incubate, Le Guess Who?, Nederland

Suuns – Images Du Futur

Broeierig, sexy en onderkoeld. Slechts drie woorden zijn er nodig om de sfeer op Suuns Images Du Futur, het tweede album van de band, te beschrijven. Met een unieke mix van elektronica, krautrock en vlagen aan shoegaze neemt het kwartet uit Montréal de luisteraar gevangen in tien slepende nummers waarin een tergende hiphop beat de basis kan vormen onder hypnotiserend rond zingende gitaren, funky baslijnen samengaan met krautrock motoriek en speelsheid de rode lijn vormt. Alsof My Bloody Valentine met Shabazz Palaces en een willekeurig avontuurlijk jazzcombo de studio is in gestapt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Le Guess Who?

Orchestra of Spheres: Nonagonic Now

Bij de eerste tonen van ‘Nonagonic Now’ wanen wij ons al in Midden-Afrika: Fela Kuti op een acid trip onder begeleiding van een goede set bezwerende beats. Maar de poliritmische afropop heeft buiten het geluid vrij weinig te maken met Afrika. Orchestra of Spheres is de nieuwste kiwi popsensatie, een kwartet dat de hypnotiserende poliritmische Afrikaanse muziek mixt met jazz, psychedelica, elektronica en krautrock elementen. Het zijn vooral de gitaren die voor de krautrock en de psychedelica zorgen, terwijl de gelaagde percussie er alles op lijkt te zetten om ons in trance te brengen. Iets wat in het bijna negen minuten durende ‘Ulululul’ ook zeker slaagt, maar niet altijd even plezierig is.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Le Guess Who?

Foxygen – We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic

De band noemt zich zelf ambassadeurs van de eenentwintigste eeuw, maar wel met een geluid dat de jaren 1960 nauwelijks ontstijgt. Hintend naar alles wat in deze jaren in de pop actief was, van Elvis Presley tot de flubber lippen van Mick Jagger, strooit Foxygen even ruimhartig met bloemen, vrede en magie als met gestolen of creatief gekopieerde riffs, refreintjes, arrangementen en coupletten uit deze jaren.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Le Guess Who?

Incubated XL in 013 en Cul de Sac

Zeven bands en één dj op één avond verspreidt over twee zaaltjes slechts van elkaar gescheiden door een weg en een pleintje. Tjeerd van Erve deed voor The Post Online verslag van Incubated XL op 11 januari en zag er zes hoogtepunten van Eurosonic, speciaal voor het Tilburgse publiek geselecteerd door de programmeurs van Incubate en 013.

White Fang in Cul de Sac

Doofheid vs. opgespoten lippen
Ah mai, wat waren het eind van de jaren 1980 mooi. De zon scheen altijd, college rock was booming, Sonic Youth bracht een meesterwerk uit, een stel geflipte studenten bedachten dat het wel een leuk idee was om in een band genaamd Trottoir te gaan spelen en de leden van Mile Me Deaf speelden in de zandbak (als ze al geboren waren). Onbevangen tijden waren het, waarin alles puur was, eerlijk en een mooi liedje gewoon een mooi liedje zonder opgespoten lippen en een goede marketingmachine. Tien snaren, een paar potten, pannen en drie mannen met een liedje en een drive deze overal te spelen, tot de doofheid erop volgt; Mile Me Deaf.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, Concertverslagen, De Jaap, Incubate, Konkurrent, Le Guess Who?, Sounds Tilburg

The Fire Harvest – The Fire Harvest

There is this moment in the self-titled album of The Fire Harvest when you most likely will be cursing the quartet. Cursing them wholeheartedly from the depths of your soul. During the fifty-sixth second of the fourth minute in the fourth song on their debut you’ll feel betrayed. Betrayed for there is no fifty-sixth second in that fourth minute. Even though Secret Holy Place (that specific fourth song of three minutes and fifty-five seconds) has one of the best slow-core grooves of this year going on. The Fire Harvest lets the song die, starve slowly in a fade out. A fade out that comes ten minutes (too) early, because even on repeat that song is cut too short and you as a listener are left wanting. Wanting and waiting for more. Frustrated, as a junky who has set the needle but never got to the rush, the high or the damage. A trip cut short, the meditation broken.

In the line of artists like Low, Mount Eerie, Codeine, early Songs: Ohia and Karate, The Fire Harvest likes to take it slow (real slow). Two distorted guitars shriek and pound long stretched chords, whilst a drummer refrains from drumming most of the time and the vocalist proclaims his lyrics more than he sings them. Songs that have the same intensity as, and somehow remind me of, Dutch slow-core kings Solbakken (The Sounds In Our House and Laywer_Killer) pass by and just tear me apart. As with Solbakken, The Fire Harvest are mostly unknown in the Netherlands, but create a sound and – more importantly – an atmosphere that is comparable with the international sadcore/slow-core/whatever you want to name these bands that keep speed low and repetition high in their songs. Unknown (in which format does play a role, The Fire Harvest came on a limited Walkman with cassette), but nonetheless a gem to cherish.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, English, Le Guess Who?, Nederland