Categorie archief: Nederland

De Conserven van Van Erve, 04/12/2019

OLYMPUS DIGITAL CAMERAGisteren, ergens rond 20:45 kreeg ik een berichtje van Bas Witte. “Fijne mix” schreef hij. Nu waren Nick van Den Ende en ik het daar volkomen mee eens, want in de Hall Of Fame stonden wij getweeën een aardige set plaatjes weg te draaien tussen de hardcore en punk bands van de december editie van Zaagmanz. Echter doelde Bas niet daarop, maar op de uitzending van De Conserven van Van Erve die woensdag 4 december de vroege avond van Omroep Tilburg vulde.

En toegegeven, ook daar kon ik mij geheel vinden in het commentaar van Bas.

 

Geen thema deze keer, of alleen maar Nederlandse bands. Maar wel weer een groot en vooral prachtig aandeel aan bands van eigen bodem. Te beginnen met Space Siren. Wellicht moet ik je nu aanraden om snel naar YouTube over te schakelen om daar de prachtige en intense video bij One Cold Winter’s Coming Up te gaan bekijken. Dat deze video deze week online verscheen, is in ieder geval de reden dat hij in deze Conserven zit. Er zit een verhaal achter, maar kijk vooral naar de clip voordat verhaal. Elk woord dat ik er hier aan wijd, schiet daar in uiteindelijk toch tekort.

Na de noiserock uit Voorhout schieten we naar de noiserock uit Amsterdam. Katadreuffe heeft een nieuwe plaat uit – wat 14 december wordt gepresenteerd in OCCII – en dat is genoeg reden om elke week minimaal een nummer van die nieuwe plaat te draaien. Hield je vroeg van bands als Girls vs. Boys en word je nog steeds een beetje wild van termen als noise, mathrock en melodie, dan is dit je band en het nummer van de nieuwe plaat, A Life Without Consequence, je nummer. En daar vind ik dan 65DaysOfStatic met Install A Beak In The Heart That Clucks Time In Arabic perfect op aansluiten. Misschien jij niet, maar jammer dan. Net zoals dat ik de overgang van de drukte van de Britten naar de depressie van de Schotten van The Twilight Sad Nobody met Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave compleet logisch vind. Mijn favoriete Schotten blijven Arab Strap, maar The Twilight Sad mag mooi meespelen in de top 3 (ga maar raden welke andere band daar ook rond huppelt).

Sunny Day Real Estate in ieder geval niet, want die komen niet uit Schotland. Iscarabaid is echter wel een prachtige titel, dus het nummer kan niet mis gaan.

 

Op het Tiny Room Records is vijf jaar feest sprak ik met Gerben van We vs. Death en leerde dat de band nu al (bijna) tien jaar niet meer bestaat. Ook weer een goede reden om de heren uit de Domstad weer eens uit de kast te trekken in de show te gooien. Niet de eerste keer en vast ook niet de laatste keer, en anders draai ik nog weleens The Fire Harvest. En als we dan toch bijna in de velden van het nepotisme zitten (ik heb met leden van The Fire Harvest jaren terug eens een nummer opgenomen), dan gaan we maar vol op het orgel met At No Bikini Beach, een van de vele bands waar Rene van Lien (waar ik in ErveLien een duo mee vorm) in heeft gespeeld. Heerlijk en vooral ook heerlijk aansluitend op The Murder Capital met Feeling Fades (nee, geen Schotten. Dit zijn Ieren!). En dankzij de titel het nummer van At No Bikini Beach, Golden Girls, moest ik denken aan mijn favoriete Schotten, Arab Strap en de heerlijke live versie van Girls Of Summer, iets wat ik prachtig vond aansluiten bij een nummer dat ik met Ruben Braeken (van Katadreuffe, Glice, Apneu, Eva Braun en vele anderen) heb opgenomen, Lamenting Chior of Remorseful Self-loathing Wrongdoers van Braek En PONI. Tijd dan voor een Tropical Fuck Storm die zingt over de gelukkigste man ter wereld, een nummer van een van de fijnste releases het afgelopen jaar. Perfect aansluitend bij Evil Superstars met een oudje. En na een oudje moet je dat compenseren met nieuwer dan nieuw. Squirrel Flower, binnenkort met Strand Of Oaks live te zien in de BeNeLux komt in Januari pas met haar album, maar Red Shoulder valt al te beluisteren op Youtube en mag dus ook in de radiomix. Om dan maar naar een einde toe te werken met The Appleseed Cast en Trumans Water, gewoon twee bands waar ik het liefst alles van in de kast zou willen hebben staan.

 

En nu naar Youtube, die prachtige video van Space Siren kijken.

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nederland, Tjeerd de Radiomaker

The World Of Dust – Womb Realm

  
It’s October and the weather has turned cold. I’m taking my nightly stroll, walking the day off to get some peace of mind. This night I’m accompanied The World Of Dust, music to emphasise the coming of Autumn. 
Womb Realm is the second solo album of Stefan Breuer -producer, bass player of I Am Oak, guitarist in Lost Bear, all round musician and the main man behind The World Of Dust – and it is a small mystical gem. Eight slow, short and fragile songs, basically build around a soft fingerpicked acoustic guitar. 
Dreamy, layered songs that make my stroll in the yellowish street lightning cinematic, as if I’m the somewhat lost protagonist in a movie about loneliness in big city life. That cinematic feel has been created by Todd Tobias, who has added synths to the small and personal songs of Breuer. Additions that feel like the wind, bringing in extra intimacy into the soul searching sketches of The World Of Dust; a wonderful combination that makes the songs intriguing little strolls on their own. Eight short walks through the life of Breuer, strolls in which he sometimes is accompanied by Thijs Kuijken of I Am Oak or Julien Pras of Mars Red Sky but are always his strolls. And tonight I walk along, enjoying harvest, enjoying Hyenas, and finding peace of mind with The World Of Dust warming my heart twenty-one minutes long.  

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, English, Luifabriek, Nederland

Broeder Dieleman – Gloria

20140909-123757.jpg
Everyone who’s ever met broeder Dieleman in person knows that the almost 6 foot 6 Zeeuw is a beacon of rest. His thoughtful, soft spoken words reflect his personality. Yet his rolling roaring laughter are outings of a joy in life and work. It’s downright contagious.

When you find yourself in Dieleman’s vicinity, you’ll witness a life that’s brighter and lighter. Darker, more cynical thoughts drift back like clouds making place for the sun. Just don’t take this Dutch Big Friendly Giant for someone who is naive or always at ease. On the contrary: he is thoughtful, self-aware and not without the necessary self-reflection. He often sees things wit a broader perspective. But all of this is overshadowed by a love for life and living beings.

 

 

MORE HERE

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Luifabriek, Nederland

Paceshifters – Breach

20140830-135344.jpg

In order to get the full “Breach” experience, there are a few steps one has to take. Please follow them with caution and make sure not to skip any of them. Remember, the following steps are NO advice!

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Luifabriek, Nederland

Bismuth – Bismuth

It’s a hard life. To write a short article on Bismuth’s debut LP I’ve been googling the name on a daily basis, hoping to find inspirational tweets I could embed on Luifabriek and sell as own thoughts. Modern journalism currently practiced by papers and weblogs, a fashion which I’d love to follow: it;’s easy and it guarantees that my article suits the popular majority. Rest assured, I won’t be criticized for having divergent or even subversive thoughts. A journalistic methodology that’s the opposite of how Bismuth’s Yuri Landman and Arnold van de Velde embrace their craft. Their project Bismuth’s debut LP seems to be a means to explore new borders in experimental noise music.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Luifabriek, Nederland

Hallo Venray – Show

Er zijn 25 jaar verstreken sinds het debuutalbum You Don’t Hit A Guy With Glasses On van Hallo Venray. Show is inmiddels alweer het dertiende album in een kwart eeuw tijd, maar van sleetsheid lijkt geen enkele sprake.

20140314-124938.jpg
Sterker nog, Show is een van de beste platen, zo niet de beste plaat, die de Haagse band gemaakt heeft. Veertien nummers waarin stap voor stap de dag van ochtend tot ochtend wordt doorlopen, aldus de band. Het dromerige einde van afsluiter Daybreak sluit dan ook naadloos aan op het lome begin van opener Airy.

Het is een brandende americanaballade, traag voortgestuwd door een simpel, maar repetitief drummotief. Het vertraagde geluid van het krieken van een dag waar duidelijk iets te gebeuren staat. En dat is geen loze belofte, want in de dertien nummers die volgen op Airy is geen zwak moment terug te vinden.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, Nederland, NU.nl

The Sweet Release Of Death live @ Incubated, 07/03/2014

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een reactie plaatsen

maart 8, 2014 · 8:29 pm