Categorie archief: NU.nl

Hallo Venray – Show

Er zijn 25 jaar verstreken sinds het debuutalbum You Don’t Hit A Guy With Glasses On van Hallo Venray. Show is inmiddels alweer het dertiende album in een kwart eeuw tijd, maar van sleetsheid lijkt geen enkele sprake.

20140314-124938.jpg
Sterker nog, Show is een van de beste platen, zo niet de beste plaat, die de Haagse band gemaakt heeft. Veertien nummers waarin stap voor stap de dag van ochtend tot ochtend wordt doorlopen, aldus de band. Het dromerige einde van afsluiter Daybreak sluit dan ook naadloos aan op het lome begin van opener Airy.

Het is een brandende americanaballade, traag voortgestuwd door een simpel, maar repetitief drummotief. Het vertraagde geluid van het krieken van een dag waar duidelijk iets te gebeuren staat. En dat is geen loze belofte, want in de dertien nummers die volgen op Airy is geen zwak moment terug te vinden.
LEES HIER VERDER

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, Nederland, NU.nl

traumahelikopter – I Don’t Understand Them At All

Tweeënhalve minuut lang riep traumahelikopter “I ain’t working this summer” in de gelijknamige afsluiter van het eigen naam dragende debuut. De Groningse band heeft ons echter een leugen verkocht.

20140307-115811.jpg

Traumahelikopter heeft namelijk sinds dit debuut geen seconde stilgezeten en zich de benen onder het lijf uit gewerkt. Vrijwel elke zaal in Nederland werd afgebroken. De Verenigde Staten werden overvallen nadat het debuut er op cassette uitgebracht was en bij terugkomst werden de overgebleven podia en festivals afgewerkt.
In 2013 was traumahelikopter overal en voortdurend aan de slag. Goed, het is niet van acht tot vijf aan de lopende band moertjes op boutjes draaien, maar ook rock-‘n’-roll is hard werk. Zeker als je tussen de bedrijven door ook nog een nieuw album opneemt en daar meteen een stijlwissel op slaat.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

James Vincent McMorrow – Post Tropical

Het tweede album van James Vincent McMorrow start veelbelovend. Klein, dreigend en soulvol tegelijkertijd introduceert de Ierse liedsmid Post Tropical, waarin de indiepop nauw grenst aan R&B en hiphop.

Met het debuut Early In The Morning werd James Vincent McMorrow gemakshalve in de verzamelhoek van de folkrevival gezet. Mumford & Sons en Bon Iver waren de referenties en dankzij McMorrows falsetstem en minimale arrangementen werd daar geregeld Jeff Buckley bij genoemd.
Die falsetstem is gebleven, het is het krachtigste handelsmerk van McMorrow. De folk en minimale arrangementen zijn echter ver naar de achtergrond verdwenen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Sigur Rós – Kveikur

Zes langspelers lang wordt Sigur Rós geassocieerd met sprookjes, elven, droomlandschappen en langzaam opborrelende geisers die gestaag naar hun kookpunt toe groeien. Feeërieke fabels in atmosferische postrock en mysterieus kabbelende ambient.

Associaties waar het IJslandse trio mee lijkt te willen breken op Kveikur. Neem de eerste minuut van Brennisteinn, de opener van het zevende album van Sigur Rós.

Deze lijkt eerder uit een industriële hel vol nachtmerries te zijn ontsnapt dan uit een sprookjeswereld. Op Kveikur haalt Sigur Rós invloeden en inspiratie uit donkere kant van de industrial, met meer noise en rauwere ritmiek in de nummers. Daardoor kan de band nu ook beknellend klinken.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Tricky – False Idols

Achttien jaar na Maxinquaye is False Idols inmiddels het tiende album van Tricky. Een plaat die hem naar eigen zeggen in grondhouding terugbrengt naar dat debuut, waar hij zich net als hier van niemand iets aantrok.

Een grondhouding die hij vrij lui uitlegt in met woorden van Patti Smith in Somebody’s Sins. Haar toevoeging aan haar versie van Van Morrisons Gloria zijn hier geïsoleerd tot een tekst, waaruit moge blijken dat Tricky zich niet laat leiden door wetten noch regels. Maar niet alleen de muziek is opgebouwd uit samples.
De teksten bestaan uit veelal universeel bekende citaten. Zo wordt Chet Baker in Valentine vrij opportuun nagekreund om het treurige relaas van een alleenstaande jonge moeder kracht bij te zetten. Makkelijk effectbejag dat, hoe ingecalculeerd dan ook, niet mist. Tricky weet goed sfeer te zetten, ongeacht welke klassiekers hij daar bij betrekt.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Cocorosie – Tales Of A Grass Widow

“This will not be televised”, een kleine zin verstopt in End Of Time verraadt het pad dat CocoRosie op Tales Of A Grass Widow inslaat.

Subtiel verwijzend naar Gil Scott-Heron, gaan de ongekroonde koninginnen van de freakfolk hier meer aan de wandel met hiphop.

Geen hele grote stap weg van Grey Oceans, eigenlijk. Ook daar combineerden de zusters al elementen uit de hiphop met hun folk, chansons en operette-elementen.
Verschil is echter dat nu de nadruk nu verschoven is. Zo zouden nummers als After The Afterlife, Tears For Animals (met een gastrol voor Antony Hegarty), Child Bride of End Of Time niet hebben misstaan op een iets meer experimentele R&B- of hiphopplaat.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Incubate, Konkurrent, NU.nl

Mark Lanegan & Duke Garwood – Black Pudding

Op zoek naar tegenwicht of een aanvulling bij zijn met treurnis geladen baritonstem, heeft Mark Lanegan samengewerkt met Greg Dulli (Afghan Whigs), Queens Of The Stone Age en Isobel Campbell (Belle And Sebastian).

Op Black Pudding zoekt hij die aanvulling bij de Britse gitaarvirtuoos en multi-instrumentalist Duke Garwood. Niet zo bekend als de zanger, maar een gevierd en beslagen man die eerder al samenwerkte met The Orb, Kurt Vile, Seasick Steve en vorig jaar ook meespeelde op Blues Funeral van Mark Lanegan.
Zijn gelaagde gitaar- en fingerpickingwerk vormt hier het passend fundament voor de met whisky, sigaretten en de heilige geest beladen teksten die Lanegan er overheen mompelt. Een duistere experimentele bluesmantra die opent met het instrumentale Black Pudding en sluit met het eveneens instrumentale Manchester Special als resultaat.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl