Categorie archief: veelwoordenvooreensingle

Avery Plains – The Gloomy Ones/Lost My Sight To Spider

In the unlikely event that Dinosaur Jr. would ever join up with a reincarnation of The Screaming Trees to record some songs together, they’d probably sound like Avery Plains. They combine the dark and swampy sound of team Lanegan with sharp indie and noise rock of fighting brothers Barlow and Mascis (and silent witness, Murph). Loud and ferocious like, any band with four guitars on eleven. A racket, in the most positive sense of the word.

The Gloomy Ones, our introduction to this band from Groningen, incorperates two fiercely smashing guitars, a wild but melodic bass guitar and a third lead guitar sounding very much like Medicine and My Bloody Valentine; loud, piercing, noisy, yet extremely melodic. Amidst all this pumping and thumping noise, Jurgen Veenstra’s dark and warm voice brings a calm backdrop, like the eye of a storm. This is actually where Veenstra’s vocal delivery comes closest to Lanegan, in tone ánd in intention, emitting the same subdued rage.
On the flip side, Avery Plains shows yet another face by adding a rough country feel to their grungy sound. But Lost My Sight To Spider is menacing all the same, not the least because of its well-balanced backing vocals. Giving it an extra heavy, stalking doomsday vibe. Something’s afoot, so brace yourself…

The single will be released on the 6th of April by Dutch underground label Subroutine Records and can already be pre-order on their site.

One can already hear The Gloomy Ones on the bandcamp of Avery Plains.


1 reactie

Opgeslagen onder English, Nederland, veelwoordenvooreensingle

The Sweet Release Of Death – Haze

It is damned sweet when a band name, the title of a record or the name of a song covers the content of the song completely. There is no need whatsoever to describe the music, no need to write a review. Just state the title of the song, say it says it all and go about your own business. Go to the pub, have a beer or go and see a show from some other kick-ass band.

My Dying Bride is such a band. No need to explain anything, anyone with a brain understands that you’ll be in for a heavy dark ride when you dive the needle in to their records. Or Space Siren, with a band name like that it is obvious that there will be a female voice singing over some psychedelic guitar tracks. Personally I have never met any sirens, but trusting the myths I have come to the conclusion that none of them are male.

Haze, from the Rotterdam trio The Sweet Release Of Death, has everything in the name to make a description or review unnecessary. It is a heavy, dark and hazy shoegaze track. Two and a half minutes of melodic guitar noise with playful bass lines and a warm tenor male voice, backed up by an even warmer female voice. The song bears the stamp of Corno Zwetsloot producing methods, with characteristic clear noisy guitar lines and pushing drums in the heart of the mix. Zwetsloot, known for his work as producer at Next To Jaap Studio, as guitarist of Space Siren and is most likely the man that every – beginning – Dutch indie band dreams of working with, completes the picture that puts the first recording of The Sweet Release Of Death on a spot somewhere between a noisier Superchunk and a speedier Seam. Fitting both song title and band name alike, Haze is a promising song for whatever will follow from this dark and threatening shoegaze trio. Apparently something worth looking out for is a brewing in Rotterdam.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder English, Nederland, veelwoordenvooreensingle

Mike Watt and the Missingmen


Een reactie plaatsen

februari 25, 2013 · 8:00 pm

OptiMace – The Future Is Not What It Used To Be Pt. 1

Het Nederlandse deejay-duo Optimus en Mace heeft een druk jaar achter de rug. Eerst de debuutep ‘Used Future’ op het eigen label Fremdtunes, in september gevolgd door de digitale ep ‘This Music Is Not Music’ en nu is een begin gemaakt aan een serie remix 7inches: ‘The Future Is Not What It Used To Be’.


Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gonzo (Circus), Nederland, veelwoordenvooreensingle

Traumahelikopter – Kids/Bad Day 7″

The best way for a drummer to stick around with Traumahelikopter is to not learn or unlearn how to drum. Two toms and a crash is all you need to be able to play and preferably not with too many variations. The trio hailing from the upper north of the Netherlands wants to sound like a racket; dirty, sweaty and catchy as hell. Two guitars, two singers and a guy who beats two pots and a pan. Reminiscent of lofi blues punk bands such as The Oblivians, Traumahelikopter perfectly fits the current garage rock wave lead by Ty Segall playing catchy pop tunes in an uncompromising and forward focused fashion. Bad ass pop tunes that rock like a boat on full sea in the midst of Sandy.

In the last few years they have conquered many rock ’n roll heart with simple, raw and pure rock ’n roll, leaving a small film of sweat and passion on every stage they stood on, solo or as opening act of Mikal Cronin, Segall and the likes.

A passion which is also captured in Kids and Bad Day on the 7″ preceding their self-titled full length debut. Both are taken from the record and not only capture the essences of the band’s live performances, but also give a clear idea of the 28 minutes of sheer garage punk that this full length is going to give. Especially Kids is one of those fist-pumping-shout-a-long garage rock anthems that immediately can be sung along and never leave your audio memory again. One of the best out of the eleven tunes on the debut, but the other ten (including Bad Day) will be amongst the best and dirtiest rock songs you are about to hear in 2013.

3 reacties

Opgeslagen onder BKS, English, Le Guess Who?, Nederland, veelwoordenvooreensingle

De observant David Cohn; leftfield hiphop van Serengeti

Met een goede twintig releases waar de naam Serengeti de afgelopen tien jaar op was te vinden, waarvan veertien met dit pseudoniem van David Cohn in dikgedrukte letters, is de rapper uit Illinois nauwelijks lui te noemen. De vlakke ingehouden wijze van rappen zou een andere indruk kunnen wekken, maar Serengeti heeft peper in zijn reet. Of beter, de observant Cohn is dag in dag uit bezig met registreren, analyseren en verwerken tot teksten van de sociale bewegingen om hem heen. Naar eigen zeggen altijd al een buitenstaander, kijkt hij – haast dwangmatig – voortdurend naar binnen en schets hij bleken beelden van de samenleving die hij ziet. Een proces dat hij niet stop kan zetten en zich uit in zijn hoge productiviteit.

Op Friends & Family in 2011 werkte hij samen met Owen Ashworth van Casiotone For The Painfully Alone/Advance Base en Yoni Wolf van Why?. Indietronic en leftfield hip hop in anticon stijl, het label dat hij al enkele jaren zijn ‘thuis’ mag noemen. Het typeert zijn open-minded houding ten opzichte van muziek. Niet alleen noemt hij Bon Iver in zijn teksten, hij werkt als rapper ook samen met de vergelijkbare indiefolk koning Sufjan Stevens in S/S/S. Een project waarin de indie van de eerste wordt samengebracht met de rap van de tweede, aangevuld met postrock van de derde S, Son Lux.

Met elke plaat en met elke samenwerking probeert David Cohn weer zijn grenzen te verleggen. Bewandelde paden liggen achter hem, en met C.A.R. dit jaar kiest hij dan ook weer voor een ander geluid dan op Friends & Family. Minimal beats, kaal en met hele volle bassen laat hij Anticon oprichter Odd Nosdam en Jel de muziek neerleggen. Net als zijn teksten desolaat en verontrustend. Loze beloftes worden ondersteund door klanken die de leugen onderschrijven wanneer Serengeti rapt over een toekomst die er nooit zal komen in Go Dancin. Leftfield hiphop met een boodschap en maatschappelijk verhaal dat het verlies van de grote onderklasse  in de VS in beeld brengt.

Een sociale betrokkenheid die Serengeti overigens niet alleen in woorden, maar ook in daden vertaalt. Althans, zo blijkt uit de bijdrage die hij – tussen S/S/S, een ep en dit laatste album – heeft gedaan aan de Charity Series van Graveface Records (buiten het goede doel dat hier mee gesteund wordt, vooral een muzikaal erg interessante serie). Helaas de hiphop die in Nederland weinig aandacht krijgt, maar in alles aan te raden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, Konkurrent, veelwoordenvooreensingle

Simone White – Silver Silver

Silver Silver is het derde album van Simone White en daarmee het derde pad dat zij bewandelt. Het beginpunt echter altijd hetzelfde, haar losse en zachte zangstijl als altijd centraal in, in de kern, intieme folkliedjes. Op Silver Silver is dat pad bestraat met elektronica; subtiel, ingetogen en klein. Soms zelfs zo beperkt dat alles wordt opgehangen aan de stem van White, zoals in Long Moon, waar zij in harmonie met zichzelf zingt. Dit slechts aangevuld met wat kleine bellen, fluiten en statische samples. Door die naakte werkwijze neigt Silver Silver hier en daar naar minimaltechno in folkstructuren. Zo bestaat Big Dreams And Headlines voor het grootste deel alleen uit knisperende geluidjes, losse percussie, een enkele klokslag en veel ambientvulling. Daaroverheen fluistert White pijnlijke persoonlijke verhalen.


Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies,, Sounds Tilburg, veelwoordenvooreensingle