Tagarchief: 107

Petrels – Haeligewielle

Haeligewielle: het heilige water, het heilige meer. Na al die jaren lijken die paar colleges Angelsaksische taal en geschiedenis alsnog nut te hebben. En ‘Haeligewielle’ is tevens het solodebuut van Oliver Barrett, ook lid van het noiserockcollectief Bleeding Heart Narrative, dat kleur, geluid en inhoud geeft aan deze term. Een diepe duisternis, waar slechts sporadisch flarden licht de bodem van het meer raken. Langgerekte drones opgebouwd uit strijkers waarover met sprankelende elektronica en subtiele gitaren melodieën worden gelegd. Langzaam werkend naar een bombastische climax die bij momenten doet denken aan de postrock van bands als Godspeed You! Black Emperor.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Meg Baird – Seasons On Earth

‘Seasons On Earth’ is het tweede album van Meg Baird, maar eerste waarop voornamelijk eigen werk te vinden is. Enkel de indieklassieker ‘Beatles And The Stones’ van House Of Love komt hier in een haast onherkenbare fingerpicking folkversie voorbij. Op de rest van het album bewijst Meg Baird dat zij mooie liedjes kan schrijven, maar wel binnen een zeer beperkt kader. Spannend is het namelijk nergens.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Les Fragments De La Nuit – Musique De Nuit

Wanneer we ‘Musique De Nuit’ de eerste keer aanzetten, raast buiten de wind met 130 km per uur over de Lage Landen. Wolken van herfstbladeren trekken dansend door de straten, guur en grauw weer in korte en donkere dagen. Het perfecte decor voor de heruitgave het debuut van het Franse Les Fragments De La Nuit. De donkere neoklassieke muziek, opgebouwd uit staccato piano en slepende cello en violen, is voor de volle vijftien nummers geladen met dreiging. Geen lichte filmische score voor onder romantische beelden, eerder de soundtrack van het nachtelijke leven aan de zelfkant.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

OptiMace – The Future Is Not What It Used To Be Pt. 1

Het Nederlandse deejay-duo Optimus en Mace heeft een druk jaar achter de rug. Eerst de debuutep ‘Used Future’ op het eigen label Fremdtunes, in september gevolgd door de digitale ep ‘This Music Is Not Music’ en nu is een begin gemaakt aan een serie remix 7inches: ‘The Future Is Not What It Used To Be’.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Gonzo (Circus), Nederland, veelwoordenvooreensingle

Wild Flag – Wild Flag

Met ervaring en succes die terug gaan tot de vroege jaren 1990 is het moeilijk om bij Wild Flag van een debuut te spelen. Weinig bands komen zo beslagen te ijs als deze dames die in HeliumSleater-KinneyThe Minders, solo of in dienst van anderen zoals Bright Eyesof The Jicks jaren aan ervaring hebben opgebouwd. Wild Flag lijkt dan enkel de volgende hobbel op het pad van dit kwartet, ontstaan na het uiteenvallen van Sleater-Kinney. En daar lijkt ook de mosterd te worden gehaald, bij de uit riot grrrl waar dat drietal een van de voornaamste exponenten van was. Wild Flag leunt echter wel meer naar de indiepop dan naar de punk kant, dit mede door de rol van Mary Timony die samen met Carrie ‘Kinney’ Brownstein de vocalen deelt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Konkurrent

Dirty Beaches – Badlands

‘Badlands’, het debuut van eenmansproject Dirty Beaches, is de volgende stap in de chillwave. Daar waar bands als Washed OutTwin Sister of Future Islands hun geluid assembleren uit flarden uit de jaren 1980, reist Alex Zhang Hungtai nog drie decennia verder terug in de tijd. Zijn geluid verwijst naar de rockabilly en rock-’n-roll in de kinderenschoenen, maar dat in een zelfde aanpak als de wijze waarop bovenstaande heren de jaren 1980 herbeleven. De sfeer op ‘Badlands’ valt het beste te omschrijven als een oneindige treintocht door het donkere Amerika.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Rella The Woodcutter – I Know When It’s The Time To Get The Fuck Away

Op ‘I Know When It’s The Time To Get The Fuck Away’ brengt Rella The Woodcutter het geluid van lo-fi zoals midden jaren 1990 vertolkt door Songs: Ohia en Palace Brotherssamen met drones en psychedelica. Vijfmaal folk in een vrije vorm die in zekere zin doet denken aan Kiss The Anus Of A Black Cat als wel het eveneens Belgische Sylvester Anfang II.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Funin – Unsound

Het Noorse Funin valt wellicht het best te vergelijken met de Denen van Efterklang. Ontstaan als een elektronica duo is de band de afgelopen jaren uitgegroeid tot een zevenkoppig monster dat op ‘Unsound’ klassieke elementen met progressieve folk en elektronica vermengt. Wijde arrangementen met brede samenzang, vol gekleurd met strijkers en belletjes, die veelal in andere richtingen ontspruiten dan verwacht. Even makkelijk kruipt de band ook in meer jazzy contreien, zoals in het aan triphop grenzende ‘Wonderland’ als dat de Noren meer klassieke gronden aanboren als in ‘Everything’. Opvallende nummers zijn ‘Tornado’ en ‘Last Day’ waar Funin klinkt als een samenwerkingLamb en de theatrale Björk. Maar ook ‘Inch of Me’ is sterk, beginnend als een klein popliedje maar uiteindelijk ontaardend in een stoomtrein bossanova. ‘Indestructible’ hangt dan weer meer naar de Duitse indietronic van Notwist en Lali Puna.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Wolvon – Comfort., Katadreuffe – Period, The Black Atlantic – Darkling, I Listen

Het zijn slechts drie nummers die de debuutep van Wolvon telt, maar daarna hebben de oren een grondige schoonmaakbeurt nodig. Die zitten namelijk propvol met de fijnere postwave en noiserock die deze drie heren uit Groningen in dertien minuten tegen het trommelvlies aanplakken. Luid, maar niet zonder de melodie uit het oog te verliezen. Zo heeft ‘Saddled’ – het tweede nummer, opener van de flipkant van 7inch – alles van de zoetsappige schuifelpop uit de geboortejaren van de rock-’n-roll, opgerold en heruitgevonden in een rafelige en feedbackende noisejas. Afsluiter ‘Shitpuppy’ is hoekiger, meer aan de kant van de wiskundige noiserock. Cop Shoot Cop in hyperdrive, terwijl de zes minuten durende opener ‘Bland’ ons mee terugneemt naar de spannende kanten van de indierock aan het eind van de jaren 1980 en het begin van de jaren 1990.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Nederland