Tagarchief: 108

Elephant – Assembly ep

Het is inmiddels een beproefde methode, met synthesizers, drumcomputer en een in melancholie en echo zwelgende stem de jaren 1980 induiken. Beach House en Summer Camp maakten er de afgelopen jaren al furore mee en het duo Elephant zweeft in dezelfde contreien. Na twee singles moet ‘Assembly ep’ ons opwarmen voor de eerste langspeler in 2012. Dromerig, geladen met gebroken harten en bijhorende troost.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Eric Chenaux – Guitar & Voice

Simpeler noch toepasselijker had Eric Chenaux zijn vierde soloalbum niet kunnen kunnen noemen. ‘Guitar & Voice’ is precies dat wat dat de titel beweert dat het is, namelijk gitaar en stem. Een minimum aan overdubs, geen gastmuzikanten, enkel en alleen de Canadese singersongwriter die – met behulp van wat effectpedalen – zijn psychedelische drone jazz ten gehore brengt. Herziening van de vooroorlogse jazz, het geluid van sfeervolle clubs in de Roaring Twenties.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Liesa van der Aa – Troops

“Louisa, she’s divine”, de eerste half gesproken zin van ‘Troops’, badend in ruis. Tien nummers en 48 minuten later is het echter geen enkel probleem meer om daar Leisa Van Der Aa te luisteren. In het afgelopen jaar bivakkeerde ze een tijdje in de studio van Einstürzende Neubauten om daar, hier en daar geholpen door DAAU, haar debuut op te nemen. Een debuut dat stoomt van eigenwijsheid, tegendraadse geluiden, maar onderwijl heerlijk in het popgehoor ligt. Vergelijkbaar met het avontuurlijkere werk van PJ Harvey in haar samenwerkingsverbanden met John Parish, door de dreiging in opbouw in combinatie met een jazz ondertoon. Maar ook niet te ontkennen door haar stem die in klankkleur en wijze van gebruik dichtbij de Britse ligt. Bij die vergelijking stoppen, zou echter deze plaat op meerdere vlakken tekort doen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

New Bleeders – New Bleeders

Vieze noiserock als die van Drive Like Jehu, Barkmarket of The Jesus Lizzard lijkt helemaal terug. Spugen in de microfoon en schel schreeuwende gitaren die staccato tegen het trommelvlies aan rammen mogen weer. Internationaal schieten bands die met wiskundige precisie viezigheid over de luisteraar storten uit de gore ondergrond van het stadsleven. Denk aan bands als Pop. 1280, The Men of dichterbij Katadreuffe en Rape Blossoms, bands die allemaal op hun manier teruggrijpen op noise- en mathrock geluid uit de midjaren 1990. Ook New Bleeders, voorheen Vegas!, uit Sint-Niklaas haalt de mosterd uit deze periode. En net als eerder genoemde bands geven de Vlamingen daar hun geheel eigen invulling aan. Punkinvloeden doorspekken de noiserock van New Bleeders, drammend en luid. Vieze orgelpartijen en een enkele keer een felle saxofoon verbreden het geluid dat in de lijn van het Amerikaanse Daughters ligt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Incubate

My Best Fiend – In Ghostlike Fading

Als je niets weet te zeggen over een album, is dat meestal geen goed teken. De plaat raakt niet, komt niet binnen. Positief beschreven: de plaat stoort niet. ‘In Ghostike Fading’, het debuut van My Best Fiend is zo’n album. Muzikaal is het kwintet goed te plaatsen. Er is geluisterd naar The Jesus And Mary Chain, Pink Floyd, Spiritualized en de eigen Amerikaanse country- en folktraditie. Een berg aan juiste stenen om een gedegen en indrukwekkend huis mee te bouwen, veelal ook genoemd in de bio van de band uit Brooklyn. Leg daar als cement nog de spanningsopbouw van postrock bij en het huis zou niet meer stuk te krijgen moeten zijn. Bij meerdere beluistering blijkt ‘In Ghostlike Fading’ echter niet meer dan nog een doorzonwoning met een paar aardige elementen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Peter Kernel – White Death Black Heart

Dat een bandnaam op het verkeerde been kan zetten, is geen onbekend gegeven. Zo is Peter Kernel geen getormenteerde singer-songwriter die gebogen over zijn gitaar de verloren liefdes en levensvragen bezingt, maar een Zwitsers/Canadese trio. In 2005 begint de band met het maken van muziek, in eerste instantie als ondersteuning van een film van zangeres/bassiste Lehnhoff. Experimentele indiepop ter ondersteuning van experimentele films. Op ‘White Death Black Heart’ laat de band wederom de interessante kant van de indiepop horen. Invloeden van Pixies en andere vroege jaren 1990 gitaarbands als Rodan, Squirrel Bait zijn evident, maar de toon is geheel eigen. Dissonante gitaarpartijen, samenzang die meer om het samen zingen gaat dan dat ze samen gaat, gedreven met een sterke punkvibe, zoals ook Future Of The Left en diens voorganger McLusky punk met indie combineert.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Dead Neanderthals – Jazzhammer/Stormanngaskap

De afgelopen jaren is de saxofoon aan een opvallende opmars bezig. In de vorige editie spraken we nog met Colin Stetson over zijn uitzonderlijke solowerk op de baritone saxofoon en in Gonzo (circus) 98 ging onze aandacht uit naar Shining die in 2010 met ‘Blackjazz’ de saxofoon een definitieve plek in de metal gaf. Dead Neanderthals past daar perfect bij. Qua instrumentkeuze, maar vooral ook qua onconventionele aanpak. Het duo combineert felle grindcoredrums met over de top vervormde baritonsaxofoon tot een imposante geluidsmuur. Op ‘Jazzhammer/Stormanngaskap’ slaat de band echter wel een andere weg in dan op de voorgaande ep ‘Dead Neanderthals’.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Incubate, Nederland