Tagarchief: #113

Sons Of Noel And Adrian – Knots

Bij het collectief Sons Of Noel And Adrian is het verplichte kost om te verwijzen naar Laura MarlingMumford And Sons en de rest van de Britse neo-folkgolf die de afgelopen jaren over het muzieklandschap is geslagen. Zo speelde het collectief uit Brighton meermaals in het voorprogramma van Mumford And Sons en speelden de onafhankelijk (en wisselende leden) ook met de grotere namen uit de Britse neo-folkscene. Niet verrassend dus dat de groep rond Jacob Richardson zich ook op de folk werpt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Vinyl Williams – Leminscate

Volgens de bio verbindt de collagekunst en psychedelische pop van de 22 jarige Lionel Williams landschappen, multireligieus symbolisme en het bovennatuurlijke tot een paradoxale draaikolk van mysticisme en sonische matrixen. Om eerlijk te zijn hebben wij geen flauw idee wat daarmee wordt bedoeld. Het leest echter wel fijn weg en prikkelt de nieuwsgierigheid bovengemiddeld. Dat laatste is waarschijnlijk het doel en heeft inderdaad de uitkomst dat we Vinyl Williams rap voorrang geven op de rest van de stapel. Iets dat zeker niet tot teleurstelling leidt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Matthew E. White – Big Inner

Southern countrysoul, alsof Motown wordt gespeeld door The Band op de veranda bij JJ Cale voor de deur. Als we het geluid van het debuut van Matthew E. White in een zin zouden moeten omschrijven, zouden we hiermee aardig in de buurt komen. De 29-jarige jazz-arrangeur put namelijk even veel uit de werken van Barry WhiteAl Green en Marvin Gaye als hij voortbouwt op de traditionele Amerikaanse volksmuziek en de bewerking daarvan sinds de jaren 1960. En daarmee doen we ‘Big Inner’ even goed enorm tekort, daar Matthew E. White op een veel breder fundament uit de popmuziek verder bouwt dan enkel deze namen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Repetitor – Dobrodošli Na Okean

Een veel toepasselijkere naam had Repetitor zichzelf niet aan kunnen meten. Het Servische trio houdt van herhaling, in de hoekige riffs waar de nummers uit zijn opgebouwd, in de teksten die vaak herhalingen zijn van een kleine selectie woorden. Als vlaggenschip van een nieuwe lichting Servische bands die op zijn gekomen na de val van Milošević, duikt het drietal terug in de rauwe kant van de vroege jaren 1990. Noiserock met een hang naar Shellac, rauw en direct met een puurheid die doet denken aan de garagerock.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Phlitman & Kang – Candy Queen Speedway

In een wereld waar alle vierkanten stuiterende ballen zijn en springkussens van roze chocolade zijn gemaakt, is Phlitman And Kang de mainstream popband. In een wereld waar een pijp echter gewoon een pijp is en klokwerken er niet uitzien als slappe gebakken eieren is dit Vlaamse duo puur absurdisme. Surrealistische indiepop met alles in de overdrijving en een grote knipoog. Alles in de opnames kraakt, piept en bromt, vals is het nieuwe kraakhelder en zwevende ritmepartijen de nieuwe strak. In de volksbuurt waar ik ben opgegroeid noemen ze dat gestoord, waar ik dan aan zou toevoegen ‘prettig’.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Errors – New Relics

Het Schotse trio Errors houdt niet van herhaling, zoveel bewijzen de vier albums en twee ep’s die het drietal tot nu toe afleverde wel. Elke langspeler slaat de band een nieuwe weg in, op zoek naar andere geluiden. Met ‘New Relics’ doen ze dat wederom, acht nummers lang duikt het gezelschap de dromerige synthwave in. Ruim een half uur lang aan mysterieuze, haast esoterische, postrock wordt ons gepresenteerd door de band uit Glasgow.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Foxygen – We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic

De band noemt zich zelf ambassadeurs van de eenentwintigste eeuw, maar wel met een geluid dat de jaren 1960 nauwelijks ontstijgt. Hintend naar alles wat in deze jaren in de pop actief was, van Elvis Presley tot de flubber lippen van Mick Jagger, strooit Foxygen even ruimhartig met bloemen, vrede en magie als met gestolen of creatief gekopieerde riffs, refreintjes, arrangementen en coupletten uit deze jaren.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Le Guess Who?