Tagarchief: 2010

Eels – End Times

Het is toch wat met die scheidingsplaten. Blood On The Tracks, Rumours; albums die het diepte- en eindpunt van relaties markeren, maar tegelijkertijd breed gedragen worden als hoogtepunten in de muzikale carrières van Bob Dylan en Fleetwood Mac.

Niet onmogelijk dat End Times, de nieuwste Eels, hetzelfde zal vergaan. Met de titel End Times zou het ook een apocalyptische thema-album waarin het bijbelse eind der tijden wordt bezongen met de nodige muzikale bombast kunnen zijn, maar het is een scheidingsalbum. E brengt ons een plaat met tranen op de wangen, een overvloed aan misère, eenzaamheid en een gebroken hart.

LEES HIER VERDER
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Eels – Tomorrow Morning

Na het winterse en uiterst donkere End Times in januari dit jaar waarin geboren pessimist Mark ‘E’ Everett eenzaam en alleen de scheiding van zich afzong, leek de vraag gerechtvaardigd of het nog wel ooit goed met hem zou komen.

Maar de zon is gaan schijnen en zelfs in het duistere universum van Eels schijnt er na het eind de tijden een toekomst te zijn.

Tomorrow Morning, de derde plaat in twee jaar en de negende in totaal, is de afsluiter van een drieluik. Hombre Lobo: 12 Songs Of Desire uit 2009 was een treurplaat over zijn overleden familieleden.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Bettie Serveert – Pharmacy Of love

Als je de plaat opent met een hitsingle als Deny All, dan kan de rest van je album eigenlijk niet meer kapot. Het negende studioalbum van Bettie Serveert is er dan ook zeker niet een te veel.

Ruim negentien jaar na oprichting laten de drie overgebleven leden met aanvulling van Joppe Molenaar (Voicst) op drums, horen niets aan zeggingskracht te hebben ingeboet.Negen nummers die je terug brengen naar begin jaren ’90, de jaren waarin bands als Sebadoh, Sonic Youth, Pavement en natuurlijk ook Bettie Serveert zelf furore maakten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland

Mark Sultan – ‘$’

Rammelpop is de top. Eenmansbandrammelpop. Klepperende drums, rock ‘n’ roll riffjes en een rammelende tamboerijn. Rommelige garagerock, Mark Sultan weet er wel raad mee. In zijn eentje heeft Sultan een rammelende garagepunk plaat die doet denken aan vetkuiven en zwarte leren jackies opgenomen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Incubate

The Tallest Man On Earth – The Wild Hunt

Iedereen die in het afgelopen jaar oor en oog enigszins open heeft gehad, moet hem voorbij hebben zien komen, The Tallest Man On Earth.

Deze kleine Zweed wist afgelopen Lowlands al voor een verrassing te zorgen, en onlangs nog in babbelland Nederland verschillende afgeladen zalen tot absolute stilte te brengen.

Een groots artiest dus, deze troubadour uit het hoge noorden. Groots op het podium, maar ook zeker op cd in staat tot ontroering. Het gitaarwerk van de man is haast onnavolgbaar.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Japandroids – No Singles

Japandroids - No SinglesPost-Nothing van Japandroids was voor mij een van de grootste verrassingen van 2009. Bij een enkeling prijkte dit album ergens in het eindlijstje, maar helaas was het debuut van dit duo uit Vancouver velen ontgaan. De ongecompliceerde noiserock, de meebrulliederen voor de oudere jeugd over de verloren onschuld en het verlangen naar ‘gewoon meisjes jagen in de zon met het strandzand tussen de tenen’ is echter niet gebonden aan 2009 en verovert dit jaar alsnog vele harten. Tijd dus om de twee ep�s die aan Post-Nothing vooraf gingen opnieuw uit te brengen. No Singles is daarmee een heerlijk document waar in de groei en de potentie van de band naar het debuut toe te horen is.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, File Under, Incubate

Deer Tick – Born On Flag Day

Born On Flag Day eindigt na een stilte van pakweg drie minuten met een half dronken live versie van ‘Goodnight Irene’. Niet de beste versie dus van deze van Leadbelly bekende traditional, maar wel tekenend voor dit album. Met een geluid alsof opgenomen in de douchecabine van de studio na een avond doorzakken na de geslaagde opnames waar toevallig nog een microfoon van aan is blijven staan, ademt deze cover alle puurheid en eerlijkheid uit die de band over de tien voorgaande nummers toont.

Rauw, direct, soms zelfs rammelend biedt Deer Tick ouderwetse country en folk waar met een grof stuk schuurpapier over is gegaan. Folk die meer recht heeft zich punk te noemen dan bands als Green Day, Blink 182 en al die andere popbandjes met gekleurd haar. Ruig en oprecht, met de geleefde ziel van een 80-jarige die 60 jaar gevangen heeft gezeten in de Dust Bowls van Woody Guthrie.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies