Tagarchief: 2011

Jacob Yates And The Pearly Gate Lock Pickers – Luck / She’s Hit – Pleasure

De afgelopen drie decennia heeft Nick Cave in verschillende incarnaties zijn erfgoed opgebouwd. Ruime dertig jaar aan gruizige vuigheid en donkere melancholie die ook zijn neerslag heeft gehad in Schotland. Jacob Yates And The Pearly Gate Lock Pickers en She’s Hit zijn beiden ontsproten uit deze bron van vunzige vuiligheid, maar geven daar ook allebei hun geheel eigen draaien aan. Zo gooien Jacob Yatesen zijn inbrekers naast Grinderman ook Tom WaitsCalexico, een setje atonale crooners en rockabilly in de blender. Resultaat is een gezond aantal dronkemansballades, slepend en tergend, en donkere drinkliederen. Ondanks de voortdurende herinnering aan Nick Cave, voornamelijk dankzij de stem van Jacob Lovatt, heeft dit debuut weldegelijk een eigen gezicht. Rauwe, lelijke en pure rock-‘n-roll zoals al er eigenlijk te weinig wordt gemaakt, sinds Shane McGowan zijn voortanden aan de fles verloor.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Refrigerator – Dangerous

Alsof het zo bedoeld was, de val van bassist Daniel Brodo. Hij brak zijn beide polsen en liep een behoorlijke hersenschudding op, waardoor de verdere opnames van ‘Dangerous’ stil kwamen te liggen. Wat restte waren de reeds afgeronde demo’s. Zonder enig overdub, live ingespeeld, nooit bedoeld om als album het levenslicht te zien. En juist daardoor prachtig. Met ‘Dangerous’ krijg je de band op bezoek in de woonkamer, intiem en puur. Uiteraard zijn er kleine fouten in het spel, is de stem niet altijd zuiver en zijn er momenten genoeg aan te wijzen waar de nummers meer uitwerking verdienen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Moon Duo – Mazes

Eerder waren we al laaiend enthousiast over ‘Escape’, de debuutep van Moon Duo. Neu!,The Jesus And Mary Chain en Suicide waren het kader waarbinnen we het zijproject van zanger/gitarist Erik Johnson van Wooden Shjips en Sanae Yamada plaatsten. Voor ‘Mazes’ reisde het duo af naar Berlijn, waar het de lijn van de eerste plaat doorzette. Maar tegelijkertijd worden er nieuwe paden ingeslagen. Nog meer klinkt de krautrock door in de acht nummers van ‘Mazes’. Daarnaast is er meer ruimte voor het werk op de toetsen van Yamada, zonder dat de echoënde fuzzgitaren van Johnson daar onder lijden. Wel lijkt hij af en toe een klein stapje terug te nemen (in ‘Scars’ lijkt hij zelfs op de reservebank te gaan zitten). Daarnaast verkiest hij er regelmatig voor om zijn gitaar niet alleen door effectenpedalen en loopstations te gooien.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Dustin O’Halloran – Lumière

Licht, het is schaars bedeeld in de herfst. Maar wel warm, zacht en kleurrijker dan in welk ander seizoen. De klankkleur waarmee pianist O’Halloran – gitarist en toetsenist vanDevics – op ‘Lumière’ speelt komt uit datzelfde schemerlicht. In tegenstelling tot eerdere werken, doet hij dat deze keer niet alleen. Een breuk met het verleden, maar geen breuk qua sfeer. O’Halloran geeft zelf aan dat de muziek die hij schrijft een weerspiegeling is van de plek waar dit werk ontstaat, maar de maker reist altijd mee. Zijn verhuizing naar Berlijn heeft hem in een drukkere omgeving gebracht, wat volgens die stelling logischerwijs resulteert in een voller geluid.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Cex – Tiny Creature

Na een aantal platen waarop Rjyan Kidwell samenwerking zocht met andere muzikanten, isCex op ‘Tiny Creature’ weer alleen aan het werk. Nu in een zoektocht naar nieuwe grenzen in de IDM. ‘Tiny Creature’, het resultaat van die zoektocht, is een haast buitenaardse dance plaat geworden. Net alsof Autechre door de mangel wordt gehaald door Flying Lotus, waardoor verrassing continu op de loer ligt. Voortdurend verschuivende ritme patronen, kleine wendingen in melodie, lichte tikjes, elk moment gebeurt er iets in het complexe landschap van ‘Tiny Creature’. Detailering die weer doet denken aan Pantha Du Prince. In ‘12exalt’ – een van de hoogtepunten op deze plaat – worden op xylofoon gelijkende klanken gecombineerd met die van een exploderende spelcomputer.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Braids – Native Speaker

Om met de deur in huis te vallen, ‘Glass Deers’ van het debuut van het Canadese viertalBraids is een van de nummers die je dit jaar gehoord moet hebben. Langzaam bouwt een vlechtwerk van synthesizerlijnen, percussie en gitaar een haast tropische, bedwelmende sfeer op. Daar overheen de zalvende stem van toetseniste Standell, die je bijna omarmt als een moeder die haar kind in slaap wiegt. Maar net als je wegzakt in deze warmte, krijst zij het uit. Een geluid geboren uit een primitieve angst. De lichte klanken daaronder veranderen ook meteen in donderwolken aan de horizon. Zelden hoor je de sfeer in een nummer zo extreem omslaan, met slechts subtiele wijzigingen in de toonzetting. Dit debuut is doorspekt met dit soort rake subtiliteiten.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Giant Sand – Storm/Ballad Of A Thin Line Man

Howe Gelb maakte al Americana voor dat de term door journalisten werd bedacht. Dat levert inmiddels een kwart eeuw Giant Sand op. De eerste platen zijn echter niet makkelijk meer te krijgen, ondanks het feit dat er veel mensen op azen, als we op het internet kijken. Het aanbod is schaars, en dus liggen de prijzen op de marktplaatsen hoog. Meer dan reden genoeg om dit jubileum te vieren met de heruitgave van de eerste albums. Na de jubileumuitgave van het debuut ‘Valley Of Rain’ is het nu aan ‘Ballad Of The Thin Line Man’ uit 1986 en ‘Storm’ uit 1988.

LEES HIER VERDER

2 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent