Tagarchief: 2012

Sleepwater – Sunwritten

Uitgeteld lag ik op de bank. Een drukke werkweek en een zwaar na zeurende vrijdagavond achter de kiezen kreeg ik het niet voor elkaar mijn lichaam uit de kussens te trekken. Een aankomende griep, naar later bleek, was zich aan het nestelen in de vezels van het vermoeide lijf. Met enige spijt besloot ik dus de nacht de nacht te laten en mij niet door de koude te wagen naar Extase waar die zaterdag Sleepwater zou optreden.

Een spijt die enkel toenam toen Sunwritten met enige vertraging bij mij in huis arriveerde. Elf warme Europeana tracks die mij in eerste instantie aan Giant Sand en Sparklehorse deden denken en dichterbij huis, Hallo Venray. Slepende country met een nostalgische insteek. Snik en slidegitaar in weldoordachte arrangementen waar stiekem meer gebeurt dan direct op de voorgrond ligt.

LEES HIER VERDER

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Nederland

Space Siren – Mr Wagner, Please Give Us A Call

Salmiak en suiker. In kleine bolletjes verpakte smaakexplosies, die na een proces van nauwkeurig en voorzicht zuigen door een klein gaatje in de suikerwand in een scherpe golf door het zoet heen snijden.

Een heerlijk contrast in smaken. Het debuut van Space Siren, in 2005 geboren uit de restanten van Seesaw, is als zo’n salmiaksnoepje. Met Mr Wagner, Please Give Us A Call van begin tot einde gevuld met zoetgevooisde pop, scherp snijdende shoegaze en noiserockgitaren floreert de band uit Voorhout in contrast.
De zwoele, soms angstig verleidelijke stem van Gwendolien Douglas (ergens tussen Kim Gordon en Kim Deal) wordt als door een psychiatrische dwangbuis omwonden met snerpende geluidsgolven. Daar onder drumt drumster Duivenvoorde de overgebleven kieren haast dwangmatig dicht.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Vox Von Braun – Rich And On Wheels

When listening to the second record of Vox Von Braun the first time, the first refrain of The Joker, by this other Dutch band Woody And Paul, springs to mind. A very earthly explanation why their success is what it is(n’t).

I wasn’t born in the USA

And everything went wrong

I never made it to the walk of fame

But still I’m going strong

Four lines that might as well be applied to Vox Von Braun. Any band coming from either United States or Great-Britain would have been hailed as the new saviours of indie rock music, the next big thing or the new Beatles, Rolling Stones or what ever sticks best on the cover of the NME. But the adventurous mix of shoegaze, garage-rock and great hooks has its roots in the higher parts of The Netherlands, Groningen.

Only half a week – during Eurosonic/Noorderslag – the town is the pounding heart of rock ‘n’ roll and pop-culture, but outside of this four days long “New Year’s meeting” of the music press, bookers and other important figures in The Business it is mostly a student city with an outstanding taste in music, a legendary concert hall and (in the same street) very sympathetic and specialised record-store. This all might be a perfect soil for an adventurous indie-rock band, but not the best fertiliser for eternal success and grand exposure.

Talking of exposure, that will be even less if you release your album just days before Christmas, again in Groningen. A big fat middle finger to the music industry or low self-esteem of a band that only believes to have created a record for friends and family. Whatever the case, good music has its manner of finding its way to the wanting and willing listener.

Attention that Rich And On Wheels certainly deserves. Not really sticking to one style, Vox Von Braun one moment sounds like The Butthole Surfers playing sixties bubblegum and the other switches to a mix of Pavement with Jesus And The Mary Chain trying to record a dirty as hell garage hard rock song. There is constant tongue-in-cheek feel to all the songs. Take the title song, a sixties sunshine beat pop tune with cynical lyrics on a gold-digger that sticks with her man because of his wallet

In Pitch Black one can almost see a bikers-pack driving of into the setting sun, supported by a heavy pounding stoner riff that burns tracks of rubber in your speakers. This while in a song like Jezebel Vox Von Braun just took a mix of drugs that sent Syd Barrett and Peter Green in to their mental crises. Audacious songs, but some how on the verge of sanity; Vox Von Braun at first seems to be a rather easy listen, but has a long line of sonic and productional surprises if one takes a more careful listen. Catchy with a hint of ludicrousness, Rich And On Wheels is an album that can appeal to a more mainstream audience as well as those looking for the dare-devils in pop music.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, English, Nederland

Pianist met negen vingers: Nils Frahm – Screws

Toen Nils Frahm de afgelopen september tijdens Incubate in Paradox achter zijn vleugel schoof, deed hij dat met een set schroeven in zijn duim. Getuigen verslagen geven aan dat de Duitser daar vrij laconiek onder was, maar negen vingers in plaats van tien zou voor een pianist toch een kleine ramp moeten zijn. Voor Nils Frahm werd het echter een uitdaging, spelen met negen vingers in plaats van tien. Net zo’n uitdaging als in stilte spelen, waar eind 2011 het prachtige Felt uitrolde.

Een uitdaging die uiteindelijk resulteert in het toepasselijk getitelde Screws, negen nummers gecomponeerd voor en gespeeld door negen vingers.  Minimale composities waarbij het kreunen van de pedalen van de vleugel een even grote rol speelt als de sporadische aanslagen op de ivoren zelf. Muziek wordt hier gedefinieerd door de stilte tussen de tonen, of beter, de analoge ruis van de opname tussen de landende en opverende hamers in; minimal in de meest pure definitie van het woord.

 LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent

Volksmuziek in Zeeland: IJdelheid der IJdelheden, alles is IJdelheid

Op de afsluitende zondag van Incubate had ik een afspraak met Tonnie Dieleman. Ruim een uur lang spraken wij, al snel vergezeld door Pim van de Werken, over zijn debuut als Broeder Dieleman, de Zeeuwse zeelucht, volkscultuur en het verdwijnen van die volkscultuur, het Zeeuws waarin de Zeeuwse zangerliederenschrijver zingt, maar vooral over religie. (Luister zelf tijdelijk hier)

“Here! Wat bent U goed voor slechte mensen!”, de kernzin uit Zinge Bij Beurte, het meest dreigende nummer op Alles Is IJdelheid. Broeder Dieleman legt hier samen met Pim van de Werken duistere drones onder beklemmende spreuken uit donderpreken. De meest indringende anderhalve minuut die het Nederlands muzieklandschap het afgelopen jaar heeft geleverd. De reformatorische angst te falen in de ogen van de alwetende God wordt je om de oren geslagen.

De kerk is niet meer weg te denken
Een jargon dat niet gebruikelijk is in de Nederlandstalige muziek, maar Tonnie Dieleman speelt er bewust mee. Het is de taal waarmee hij is opgegroeid en een boodschap die hem met de paplepel is ingegoten, motieven en thema’s die hem helemaal eigen zijn. Hij is weliswaar geen lid van de gemeenschapsgod meer, met zijn vierentwintigste uitgetreden uit de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt en vanaf zijn achttiende levensjaar niet meer kerkgaand, maar die kerk is niet meer uit hem weg te denken. “Ik heb tot mijn twaalfde alleen op een Gereformeerd Vrijgemaakte school gezeten, eigenlijk geen ongelovige gezien tot ik op de Middelbare school kwam. Tot die tijd kreeg ik alleen het denken van de kerk mee.”

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Interview, Le Guess Who?, Nederland

Björk – Bastards

Al ruim drie decennia lang logenstraft Björk iedere zuurpruim die beweert dat de grenzen van de popmuziek zijn bereikt. Nu weer met een remixalbum.

Steeds weet zij er – eerst met The Sugarcubes, sinds de jaren negentig solo – weer een nieuwe draai aan te geven. Ook met Biophilia, eind vorig jaar, zoekt en vindt zij een nieuwe grens door technologie op een geheel ludieke wijze in haar geluid toe te laten. Steeds meer een kunstenaar met de popmuziek.

Daarmee versterkt zij meer en meer haar unieke positie in die popcultuur. Bastards is een verzameling van remixes en herwerkingen die op Biophilia volgden. Een bijzondere en afwisselende compilatie met bijdrages van de Syrische Omar Souleyman schouder aan schouder met Hudson Mohawke en Death Grips.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Charlie Jones’ Big Band – Until I Get Bald

Charlie Jones’ Big Band is de band rond kunstenaar Jan Verstraeten, in 2010 nog een duo met Joris (Jones) , maar voor de derde langspeler Until I Get Bald inmiddels uitgegroeid tot een kwartet.

Nog steeds geen bigband, zoals de bandnaam impliceert, maar naast de logistieke groei van de band is Charlie Jones’ Big Band sinds Wash The Dirt Off These Hands op Quadrofoon Records is de band ook muzikaal enorm gegroeid.

Daar waar dit tweede album niet ver voorbij de folkloristische bluesverzameling van Alan Lomax en The Anthology Of American Blues And Folk Music kwam, weet het kwartet op Until I Get Bald dat geluid echt te moderniseren zonder de authentieke chaingang kwijt te geraken.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl