Tagarchief: belgie

Sounds Like(s) Reviews – The Scrap Dealers

‘Opgejaagde-speed-snuivende-hotrod-garage-punk’; het is de eerste gedachte die door mijn hoofd jaagt nadat ik The Scrap Dealers onder de naald heb geschoven. Goor, gruizig en gehaast blaast de Belgische band mijn huiskamer door met een riff die mij meteen terug brengt naar de jaren 1990, toen The Butthole Surfers en Ministry kort op elkaar met vrijwel […]

https://soundstilburg.wordpress.com/2015/05/19/sounds-likes-reviews-the-scrap-dealers/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Sounds Like(s) Photos – Steak Number Eight @ Little Devil, 29/05/2015

https://soundstilburg.wordpress.com/2015/05/30/sounds-likes-photos-steak-number-eight-little-devil-29052015/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Sounds Like(s) Photos – Reiziger @ Hall Of Fame, Tilburg, 23/05/2013

Deze diashow vereist JavaScript.

Een reactie plaatsen

mei 24, 2013 · 11:55 am

New Bleeders – New Bleeders

Vieze noiserock als die van Drive Like Jehu, Barkmarket of The Jesus Lizzard lijkt helemaal terug. Spugen in de microfoon en schel schreeuwende gitaren die staccato tegen het trommelvlies aan rammen mogen weer. Internationaal schieten bands die met wiskundige precisie viezigheid over de luisteraar storten uit de gore ondergrond van het stadsleven. Denk aan bands als Pop. 1280, The Men of dichterbij Katadreuffe en Rape Blossoms, bands die allemaal op hun manier teruggrijpen op noise- en mathrock geluid uit de midjaren 1990. Ook New Bleeders, voorheen Vegas!, uit Sint-Niklaas haalt de mosterd uit deze periode. En net als eerder genoemde bands geven de Vlamingen daar hun geheel eigen invulling aan. Punkinvloeden doorspekken de noiserock van New Bleeders, drammend en luid. Vieze orgelpartijen en een enkele keer een felle saxofoon verbreden het geluid dat in de lijn van het Amerikaanse Daughters ligt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Incubate

Dan San – Domino

Als we niet beter zouden weten dan waren we er van overtuigd dat Dan San een band uit Londen was, waar een van de mannelijke leden een relatie met Laura Marling heeft of heeft gehad. De Walen liggen in het geluid namelijk precies tussen Mumford & Sons en Noah And The Whale. Aanstekelijke indiefolk met lichte verwijzingen naar postrock en veel harmonische samenzang. Het debuut ‘Domino’ begint meteen met een van de hoogtepunten van de plaat, ‘Moon’. Klein beginnend in een combinatie van een ijzige gitaardrone over folk tolkwerk, waar geleidelijk piano, viool, drums en uiteindelijk de zang toe wordt gevoegd. We are lost in the dark room, herhaalt de band als enige tekst.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Fear Falls Burning

20130303-180416.jpg

Een reactie plaatsen

maart 3, 2013 · 7:05 pm

Low Vertical – We Are Giants: nog meer voer voor de vrij ravende geest

Onduidbare emotionele leegte om de warmte van eenzaamheid in te vinden

In 2011 voerde Low Vertical mijn eindejaarslijst aan. Zo onder de indruk was – en ben – ik van het debuut I Saw A Landscape Once op het Belgische kwaliteitslabel ZealRecords. Oogstende uit de indietronic, indierock, slowcore en zelfs emocore voor de arrangementen, bevatte vrijwel elk nummer een verrassende wending. Zo verrassend en overtuigend dat ik bij de eerste keer beluisteren van dat debuut er van overtuigt was dat ik op een nieuwe Belgische superhit zat, de volgende dEus zo gezegd, in lijn met de wijze waarop NME elke nieuwe kleine Britse band met een marginale hit op de cover pleurt en omdoopt tot The New Beatles of de redding van de rock ‘n’ roll.

Maar goed, ik ben niet de NME en mijn enthousiasme over een plaat of een band ten spijt, zal dat geen cover op – nog steeds – een van de meest invloedrijke muziek magazines van de wereld opleveren. I Saw A Landscape Once had geen Suds & Soda, en binnen Nederland was er – buiten een enkele sessie bij 3voor12 en een verdwaalde recensie – geen aandacht voor deze Belgen. De verrassing van het debuut veranderde daarom bij mij naar vol verwachting wachten op de tweede. Met We Are Giants is dat wachten dan eindelijk voorbij en wordt de belofte van het debuut volledig ingewilligd.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Sgaaflijst

Phlitman & Kang – Candy Queen Speedway

In een wereld waar alle vierkanten stuiterende ballen zijn en springkussens van roze chocolade zijn gemaakt, is Phlitman And Kang de mainstream popband. In een wereld waar een pijp echter gewoon een pijp is en klokwerken er niet uitzien als slappe gebakken eieren is dit Vlaamse duo puur absurdisme. Surrealistische indiepop met alles in de overdrijving en een grote knipoog. Alles in de opnames kraakt, piept en bromt, vals is het nieuwe kraakhelder en zwevende ritmepartijen de nieuwe strak. In de volksbuurt waar ik ben opgegroeid noemen ze dat gestoord, waar ik dan aan zou toevoegen ‘prettig’.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Intense posthardcore met de weerhaken van een walvisharpoen

399347_10151290421678938_2085060844_n

Recensie: ­In-Kata – Thanatopraxis

Thanatopraxis, de plaat ligt al een tijdje in de schappen van de betere platenzaak. Zes jaar was het stil rondom de Belgische band In-Kata, maar het tweede album van de Antwerpenaren, afgelopen november uitgekomen, levert zo’n tornado aan kabaal dat deze stilte zo is vergeten. Een muzikale wervelwind die het midden houdt tussen mathrock, posthardcore en de betere melodische nu-metal blaast voor negen nummers grondig al het stof uit de speakers.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap

Mon-O-Phone – Two

Anderhalf jaar geleden verraste het duo Mon-O-Phone vrijwel de gehele schrijvende pers met het debuut ‘The Great Depression Of Ms and Mrs Phono’. Vergelijkingen met PJ HarveyNine Inch Nails en andere grootheden werden van stal gehaald om de band te omschrijven. En ook wij prezen Ciska Vanhoyland en Koen Brouwers, als bandleden omgedoopt tot Mr And Mrs Phono, om hun krachtige eerste plaat in GC#103. Prachtige ingetogen elektronica met als krachtigste wapen de stem van Vanhoyland, die dezelfde dreiging had als de jonge PJ Harvey. Een link die op ‘Two’, de ep die eind september in een kroeg in Tilburg werd gepresenteerd, moeilijker valt te leggen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)