Tagarchief: bks

Sigur Rós – Kveikur

Zes langspelers lang wordt Sigur Rós geassocieerd met sprookjes, elven, droomlandschappen en langzaam opborrelende geisers die gestaag naar hun kookpunt toe groeien. Feeërieke fabels in atmosferische postrock en mysterieus kabbelende ambient.

Associaties waar het IJslandse trio mee lijkt te willen breken op Kveikur. Neem de eerste minuut van Brennisteinn, de opener van het zevende album van Sigur Rós.

Deze lijkt eerder uit een industriële hel vol nachtmerries te zijn ontsnapt dan uit een sprookjeswereld. Op Kveikur haalt Sigur Rós invloeden en inspiratie uit donkere kant van de industrial, met meer noise en rauwere ritmiek in de nummers. Daardoor kan de band nu ook beknellend klinken.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Maccabees – Wall Of Arms

Bij het eerste nummers van Wall Of Arms is het meteen duidelijk. The Maccabees hebben hun speelse geluid afgeworpen en vervangen met een zwaarder geluid dat beter bij de teksten past.

Hun debuut Colour It In was een aardige plaat, met een briljant nummer, Toothpaste Kisses, dat meer dan hitwaardig was.

Met deze tweede is dat anders. Speelse loopjes zitten er nog steeds, maar het geluid is voller en serieuzer geworden. Iets wat beter aansluit bij de ernstige, soms wat donkere teksten. Producer Marcus Dravs (Arcade Fire, Björk) heeft hier waarschijnlijk een sterke invloed in hebben gehad. Een blazertje hier, een koortje daar geeft Wall Of Arms net dat beetje meer.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl

Wavves – King Of The Beach

Ooit was het leven simpel, toen klonk surfmuziek als een grote open zee. Schoon, open, zonnig als een eeuwig durende zomervakantie. Toen noemden we dat The Beach Boys of sprak je over Dick Dale en had je nummers die iedereen mee kon neuriën. Maar wij bleven plastic in de zee storten, de Exxon Valdez lekte haar inhoud in de zee en nu loopt BP leeg over Amerikaanse kust. Het lijkt of die vervuiling van de golven de surf ook heeft aangestoken. Die klinkt tegenwoordig vies, ruig, gruizig en verpakt in een dik pakket aan lawaai. De golven zijn allang niet meer glad, de nadruk lijkt op de dreigende witte koppen te liggen en de muur aan lawaai die bij een grote golf als een tsunami over je heen stort.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, Le Guess Who?

Suuns – Images Du Futur

Broeierig, sexy en onderkoeld. Slechts drie woorden zijn er nodig om de sfeer op Suuns Images Du Futur, het tweede album van de band, te beschrijven. Met een unieke mix van elektronica, krautrock en vlagen aan shoegaze neemt het kwartet uit Montréal de luisteraar gevangen in tien slepende nummers waarin een tergende hiphop beat de basis kan vormen onder hypnotiserend rond zingende gitaren, funky baslijnen samengaan met krautrock motoriek en speelsheid de rode lijn vormt. Alsof My Bloody Valentine met Shabazz Palaces en een willekeurig avontuurlijk jazzcombo de studio is in gestapt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Le Guess Who?

Mozes And The Firstborn – Mozes And The Firstborn

Als een hoes nog iets zegt over de inhoud, dan schreeuwt de graffiti cover-art van Mozes And The Firstborn mid-jaren 90 hiphop. Een te snelle conclusie, versterkt door het label waarop het Eindhovense kwartet debuteert; TopNotch, huis van Nederlandse hiphop.

20130304-122747.jpg
Maar TopNotch heeft met Lucky Fonz III, Rats On Rafts en Guido BelCanto al eerder bewezen dat het vizier breder is dan de Nederhop. En over oordelen op het uiterlijk wordt al eeuwen gefluisterd dat een boek niet op de kaft te beoordelen valt.

Het viertal vroeg twintigers heeft het hart namelijk niet verloren aan de hiphop, maar rammelt met volle overlevering en in volste overtuiging de eersteling vol net aanstekelijke garage en indierock. In twaalf nummers combineert Mozes And The Firstborn de twee beste uitvindingen sinds de Tweede Wereldoorlog, klittenband en Rock ‘n’ Roll.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Efterklang – Piramida

Als er een lijn valt te trekken door het werk van het Deense Efterklang, dan is het de experimenteerdrang die het kwartet met elk nieuw album toont. Elk album wordt een ander pad bewandeld.

Zo ook met de vierde langspeler, Piramida. Meer nog dan de voorganger, Magic Chairsuit 2010, slaat de band hier de weg van de pop in. Jaren zeventig-pop, wel te verstaan. In sfeer vooral, maar ook in de diepe arrangementen, doet Efterklang hier denken aan Roxy Music.

De botsing tussen klassieke instrumenten en elektronica zorgt voor een voortdurende wrijving tussen melancholie en vooruitgang. Het is echter vooral de stempel van Eno – die in die dagen de studio tot instrument verhief – die hier hoorbaar is.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Efterklang – Magic Chairs

De verrassing is groot bij Magic Chairs als je Efterklang al een paar platen volgt. Hun eerste plaat voor 4AD is de eerste plaat waar de Deense band werkt volgens een traditioneel couplet – refrein methode.

Het lijken zowaar bijna popliedjes.

Bijna, want het blijft wel Efterklang. Blaasinstrumenten worden weer volop ingezet, de drijvende kracht ligt nog altijd in rauwe glitch en daar omheen wordt een heel landschap met traditionele en elektronische instrumenten geschilderd.

Pop

Maar daar waar bij Tripper en Parades (en alles daar tussenin op Leaf of het eigen label) Sigur Ros de vergelijking was en de Denen een haast klassieke aanpak hadden met lange vaak bombastische nummers, wordt hier eerder gedacht aan Grizzly Bear of The Dodos.

Polyritmische tracks geënt op traditionele pop- en folkstructuren. Maar wel nog steeds met het typische Efterklang-klankpalet.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl