Tagarchief: CD

The Daily Inktcubate – Noveller

Sarah Lipstate is filmmaker. Experimentele film. Althans, zo lees ik in haar biografie en in menig artikel over haar. Zelf heb ik nooit een film van haar gezien. Maar afgaande op de muziek die zij als Noveller creëert, vermoed ik dat haar films traag verhalende werken zijn rond slepende repeterende thema’s waar bij het plot […]

https://soundstilburg.wordpress.com/2015/09/11/the-daily-inktcubate-noveller/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

The Daily Inktcubate – Girl Band

Het gierende geluid van een steenboor die staal raakt, misschien kent u dat. Een zeer onaangenaam snerpend gejank van een boor die het eind van zijn bruikbare bestaan heeft bereikt. Het zet de haren in de nek overeind en gaat vrijwel altijd gepaard met een ongemakkelijke klap op de onderarmen omdat de machine in een […]

https://soundstilburg.wordpress.com/2015/09/12/the-daily-inktcubate-girl-band/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Sounds Like(s) Ryan Adams – 1989

Sounds Like(s) Ryan Adams – 1989 Voor Gonzo Circus mocht ik in september de zanger van Strange Wilds interviewen. Over het debuut op SubPop, over de ontstaansgeschiedenis van de band, de inspiratie, hun invloeden en de toekomstplannen. Het werd een enerverend gesprek, over de vergelijking met Nirvana, over voetbal, FIFA computerspelletjes, horrorfilms, touren én Taylor […]

https://soundstilburg.wordpress.com/2015/11/06/sounds-likes-ryan-adams-1989/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Sounds Like(s) Marco Martens – Paradox Is Uit Vertrekken Gebouwd, 12/11/2015

Niemand op mijn timeline heeft het over Justin Bieber. Een artikel op 3voor12 beweert iets anders, maar de realiteit is dat de naam Justin Bieber niet valt behalve wanneer ik hem zelf noem. En dat was tot gisteren al weer vier jaar geleden. Het stoort me niet. Het leven is mooi zonder, zo niet mooier. […]

https://soundstilburg.wordpress.com/2015/11/14/sounds-likes-marco-martens-paradox-is-uit-vertrekken-gebouwd-12112015/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Motorpsycho – Behind The Sun

20140317-132523.jpg
Vijfentwintig wordt Motorpsycho dit jaar. Een kwart eeuw van haast ongeëvenaarde hoge productiviteit met zonder werkelijk noemenswaardige momenten van zwakte. Tweeëntwintig langspelers, zeventien epees (allemaal in de eerste twaalf jaar) een berg singles en een paar collaboraties geven een beeld van een band die niet stil kan zitten. Over-productief en voortdurend zichzelf vernieuwend, wat vooral in de eerste tien tot vijftien jaar tot de nodige klassiekers heeft gezorgd. Timothy’s Monster, Blissard, Demon Box, Trust Us, de eerste drie onlangs opnieuw uitgebracht in prachtige complete boxsets, zijn en blijven tijdloze albums die werkelijk elk moment van de dag op kunnen worden gezet. Langspelers waar ik geen genoeg van kan of zal krijgen en waar de nummers nog steeds geregeld de live-sets van de Noren. Een kwart eeuw, psychedelische (hard)rock, experimentele rock en stevige psychedelische noisepunk, dit jaar gevierd met het achttiende studio-album (The Tussler meegerekend) waarop Motorpsycho volop in de door haar geliefde jaren zeventig psychedelische hardrock duikt.

Met de laatste twee albums heeft er echter wel een nieuwe verschuiving binnen de band plaatsgevonden, de eerste grote na het vertrek van Håkon Gebhardt en de komst van Kenneth Kapstad als zijn plaatsvervanger op de drums. Nadat Reine Fiske al de nodige gitaar aanvulling op Still Life For Eggplant gaf, lijkt hij met Behind The Sun een vaste studio waarde te zijn geworden. Alleen op “The Promise” heeft de Zweedse gitarist van onder andere Dungen geen rol. De andere acht nummers geeft hij de psychedelische hardrock extra lagen met gitaar en mellotron. Maar dat is een dienstbare rol, daar de pakkende hooks en dieper pop nog steeds door het trio Motorpsycho en dan met name de originele leden Ryan en Saether worden geschreven.

Dat Behind The Sun vervolgens ook verder in de lijn van Still Life Fort Eggplant ligt, laat zich al raden uit de titels op deze langspeler. De eerste drie delen uit een serie genaamd “Hell” die op de plaat uit 2012 stonden, vinden hier hun navolging met de delen 4 tot en met 7. Deel drie tot en met zes samen gepakt in een lange track, waar de band nog net de aandacht mee vast weet te houden. Goede nummers, bovengemiddeld goed zelfs. Maar dankzij de bovengenoemde meesterwerken ligt de lat bij Motorpsycho al enkele jaren ver boven “boven gemiddeld goed”. Na vijfentwintig jaar is de verrassing er toch een beetje uit. Dat maakt Behind The Sun echter geenszins een slechte plaat, enkel niet de klapper waarmee elke psychonaut zal hebben gehoopt dat de Noren het kwart-eeuws feest mee zouden inluiden. Menig band zal in de handen wrijven om stevig ronkende rock nummers als “Hell, part 7” of “Promise” op de setlist bij te kunnen schrijven of een experimentele jazz-rock exercitie uit te voeren zoals in “Kvæstor” en zich daarna te verliezen in de rust van “Ghost”. Wederom gewoon weer heel erg sterke nummers. Kans is dan ook vrij groot dat mensen die nog nooit van het trio hadden gehoord enthousiaster zullen reageren op deze nieuwe leg, daar die enkel zullen horen dat Motorpsycho ook hier hoog springt. Wat dat betreft is het referentiekader hier de verpestende factor, want ook met Behind The Sun bewijst Motorpsycho voorhoede vechters te zijn in de psychedelische prog- en hardrock. En anders is deze nieuwe plaat altijd nog een goed excuus om daty oude werk weer eens op te zetten. Hoewel daar nauwelijks een excuus voor nodig is natuurlijk.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Hallo Venray – Show

Er zijn 25 jaar verstreken sinds het debuutalbum You Don’t Hit A Guy With Glasses On van Hallo Venray. Show is inmiddels alweer het dertiende album in een kwart eeuw tijd, maar van sleetsheid lijkt geen enkele sprake.

20140314-124938.jpg
Sterker nog, Show is een van de beste platen, zo niet de beste plaat, die de Haagse band gemaakt heeft. Veertien nummers waarin stap voor stap de dag van ochtend tot ochtend wordt doorlopen, aldus de band. Het dromerige einde van afsluiter Daybreak sluit dan ook naadloos aan op het lome begin van opener Airy.

Het is een brandende americanaballade, traag voortgestuwd door een simpel, maar repetitief drummotief. Het vertraagde geluid van het krieken van een dag waar duidelijk iets te gebeuren staat. En dat is geen loze belofte, want in de dertien nummers die volgen op Airy is geen zwak moment terug te vinden.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, Nederland, NU.nl

The War On Drugs – Lost In The Dream

Lente Loom

Bier Zon

Lente Loom

The War On Drugs
Briljant, schitterend

Lente, bier, zon, loom
Verloren,
Even,
In deze
Droom

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

traumahelikopter – I Don’t Understand Them At All

Tweeënhalve minuut lang riep traumahelikopter “I ain’t working this summer” in de gelijknamige afsluiter van het eigen naam dragende debuut. De Groningse band heeft ons echter een leugen verkocht.

20140307-115811.jpg

Traumahelikopter heeft namelijk sinds dit debuut geen seconde stilgezeten en zich de benen onder het lijf uit gewerkt. Vrijwel elke zaal in Nederland werd afgebroken. De Verenigde Staten werden overvallen nadat het debuut er op cassette uitgebracht was en bij terugkomst werden de overgebleven podia en festivals afgewerkt.
In 2013 was traumahelikopter overal en voortdurend aan de slag. Goed, het is niet van acht tot vijf aan de lopende band moertjes op boutjes draaien, maar ook rock-‘n’-roll is hard werk. Zeker als je tussen de bedrijven door ook nog een nieuw album opneemt en daar meteen een stijlwissel op slaat.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Nothing – Guilty Of Everything

Toen vorige week bekend werd gemaakt dat Best Kept Secret Slowdive heeft binnengehaald, zal bij menig indie rocker met een gevoel voor muziekgeschiedenis een warm gevoel van binnen hebben gekregen. Samen met My Bloody Valentine, The Jesus And Mary Chain, Medicine en nog zo wat Sarah Records, 4AD en Creation Records bands de grondleggers van de droompop en shoegaze en nu de maatstaaf waar veel indie- en noiserock bands langs afgemeten worden.


Een meetlat waar ook het Amerikaanse Nothing dient te worden gemeten. Zij het dat dit kwartet er hier en daar een donkere riff postmetal tegen aangooit, is het dromerige Shoegaze die bij de band uit Philadelphia die de klok slaat. Iets wat de band een opvallende plek op Relapse heeft opgeleverd, toch bij uitstek een metal label.

Guilty Of Everything, het debuut van het kwartet, bouwt is gebouwd op de switch van de jaren tachtig naar de jaren negentig. Net als zoveel jonge bands op het moment kruipt Nothing in de huid van de pioniers en zoekt in de ruimte van de plooien van deze huid. Waar kan het geluid nog verder worden strak getrokken? Dat zorgt ervoor dat Nothing in eerste instantie vooral doet denken aan het baanbrekende werk dat Slowdive deed. Daar ophouden doet de band echter meer dan tekort. Wat Nothing namelijk onderscheidt van de grote golf in de no wave, postpunk en shoegaze revival zijn de lichte postmetal citaten.

De overal sfeer over de negen nummers op de cd is er een van treurnis. Donkere indie rock, met een ingehouden agressie in de ondertoon. Een geluid en sfeer die eigenlijk vooral doet denken aan My Vitriol, de Londense band die begin deze eeuw al verrassend sterk vooruit liep op de huidige shoegaze revival door het geluid van The Smashing Pumpkins met My Bloody Valentine en Medicine te koppelen (en dit jaar na dertien jaar eindelijk met een opvolger gaat komen). De band uit Philadelphia gaat hier in feite op verder, maar weet nog net niet zo te overtuigen als de Engelsen deden met Fineliness. Daarvoor heeft Guilty Of Everything te weinig echte pieken, maar als totaal is de plaat een fijne nugaze langspeler geworden. En daarom is het hopen dat Best Kept Secret niet alleen de zombi bands boekt, maar ook snel Nothing bekend maakt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, De Jaap

Ken Stringfellow – Danzig in the Moonlight

De Curriculum Vitae van Ken Stringfellow liegt er niet om. Zeven studioalbums met Jon Auer als The Posies, studio en live bijdrages bij R.E.M. en een rol in de wedergeboorte van Big Star achter het muzikale voorbeeld Alex Chilton, Stringfellow is duidelijk niet te beroerd om overal waar gevraagd zijn onontkoombare pophooks rond te strooien. Een druk man, wat verklaart dat het acht jaar moest duren alvorens ‘Soft Commands’ uit 2004 een opvolger kreeg. En dat is terug te horen in de 54 minuten die Danzig In The Moonlight vormen, want wat de plaat het meest mist is eenheid. De nummers zijn duidelijk over de periode van acht jaar geschreven, en varieren daardoor enorm in stijl en vorm.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)