Tagarchief: cult

65DaysofStatic – Wild Light

65DaysOfStatic, 65DOS voor vrienden. De afgelopen negen jaar is het een van de meest inventieve postrock bands gebleken. Epische apocalyptische postrock vermengd met gebroken ritmes en dance invloeden die op We Were Exploding Anyway in 2010 zelfs resulteerde in een indrukwekkende rave postrock mix. Het leek het summum, het hoogtepunt waar 65dos de zes/zeven voor liggende jaren naar toe had gewerkt, een ware dance plaat op postrock basis.

Balans verplaatsen
Maar op Wild Light vindt de band uit Sheffield zich toch weer opnieuw uit. Dat wil zeggen; alle ingrediënten uit de vier voorliggende albums zijn er, maar de balans wordt wederom op een andere wijze verplaatst om tot een evenwicht te komen.

Meer ligt nu de aandacht op de aanzwellende gitaren, op de volle orgelpartijen, terwijl de elektronica, de bleeps, bloops en beats ook meer in dienst van de sfeer staan. Meer een luister-album dan een dance plaat dus, hoewel ook op Wild Light de bevrijdende euforie van de nacht lange rave terug te horen is.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap

Hausu – Total

Toegegeven, bijna had ik het debuut van Hausu links laten liggen. Categoriseren als de zoveelste retro postpunk of new wave revival band die het goed doet op een ‘raad de invloeden avond’ en op naar de volgende. Vooral vanwege de vocalen van Ben Funkhouser knaagde The Cure in mijn muzikale geheugen. Maar ergens was ik toch geïntrigeerd.

Hoewel Robert Smith duidelijk de voorman van de band uit Portland heeft beïnvloed, is hier meer aan de hand. De hoekige riffs van Shellac, de schurende dissonanten van Sonic Youth, maar ook de rauwe postrock en post-hardcore die bands als Rodan, Slint en Codeine in begin jaren 1990 hadden neergezet, allemaal kon ik ze plaatsen naast het Britse slacker geluid van The Cure en haar tijdgenoten.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Young Fathers – Tape Two

Bij Schotland is de eerste associatie toch vooral iets met doedelzakken, haggis, whisky en regen, heel veel regen. Spoken word, hiphop, afrobeat en hardsoul passen daar niet direct in het beeld van de oudste bergen in de eeuwig durende hoosbui. Toch is dat precies de mix die het trio Young Fathers uit Edinburgh brengt op Tape Two; broeierige afrobeat hiphop en soul in een traditie van Gil Scott-Heron, Syl Johnson en het Amerikaanse leftfield hiphop label Anticon, waar de band ook onderdak heeft gevonden.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Houndmouth – From The Hills Below The City

‘Hard times, you better store away your nickels and your dimes’. Het is crisis en crisis heeft een soundtrack nodig. Een grove, korrelige soundtrack die aan de oren trekt, lekker mee bekt en een vleug van vrijheid ademt en Houndmouth levert die.

From The Hills Below The City, het debuut van de band uit New Albany, staat vol crisisverhalen. Verval in drugsgebruik, grote werkloosheid in oude mijnsteden, de vakbond die de arbeiders oplicht, armoede, de lokroep van de kleine criminaliteit om die armoede uit te komen en het onfortuinlijke einde in de gevangenis wanneer aan die lokroep wordt toegegeven, het is een lange zin, maar slechts een kleine greep uit de ellende die de revue passeert. Tekstueel gaat de band in twaalf nummers langs (minstens) dertien ongelukken.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Cloud Boat – Book Of Hours

Soms komen onderwerpen gewoon in de schoot gevallen. Zo was ik vorige week wederom een poging aan het wagen om A Quiet Darkness van Houses in de tips paal van Sounds in Tilburg te plaatsen in plaats van de nieuwe Queens Of The Stone Age, toen een vertegenwoordiger van een aantal grote platenlabels en de grootste distributeur van Nederland binnenkwam lopen.

In mijn betoog naar Maarten Koehorst (mijn platenpusher) viel hij mij meteen bij, want ook hij vond dat een erg sterke en duistere elektronische singer-songwriter plaat. Maar of ik dan ook Cloud Boat kende en het debuut Book Of Hours al had gehoord? Schoorvoetend mompelde ik dat ik dit niet kende, noch gehoord had (het een een logisch gevolg van het ander), het is niet fijn te moeten toegeven dat je iets gemist hebt (zeker niet als je er met je neus bovenop probeert te zitten).
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap

Scout Niblett – It’s Up To Emma

Tonen die zich tussen de zesde en zevende rib heen wurmen om in de borstkas een ferme grip om het kloppende hart te sluiten, It’s Up To Emma staat er vol mee. Scout Niblett heeft er niet veel nodig, haar bijtende gitaarspel en haar snerpende stem zijn veelal voldoende om in scherpe steken onder de huid te kruipen.

Een intensiteit én klank die doet denken aan het werk van Jason Molina (met wie Niblett haar eerste split 7″ deelde, vooral in de slepende wijze waarop zij haar (bariton) gitaar speelt in Can’t Fool Me Now,My Man of What Can I Do. Hier klinkt zij welhaast of de geest van wijlen Molina in haar is gevaren. Indringend.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Drag City

Pissed Jeans – Honeys

Ram hard, compromisloos en goor, Honeys van Pissed Jeans is het perfecte recept om na een lange werk dag al de frustratie van je af te schreeuwen. Honeys is inmiddels al weer het vierde album van het kwartet uit Pennsylvania waarop de band in twaalf nummers een veelvoud aan ergernis van zich af spuugt. Rake, vieze en ruwe posthardcore en noiserock die aan The Jesus Lizard en The Birthday Party doet denken, maar ook Cop Shoot Cop in de ruigste momenten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Sgaaflijst