Tagarchief: de jaap

The War On Drugs – Lost In The Dream

Lente Loom

Bier Zon

Lente Loom

The War On Drugs
Briljant, schitterend

Lente, bier, zon, loom
Verloren,
Even,
In deze
Droom

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Angel Olsen – Burn Your Fire For No Witness

Sinds haar optreden op Incubate in 2012 is het eerst en enige dat bij de naam Angel Olsen in mij opkomt “Hinnikend paard“. Haar uithalen konden mij toen niet bekoren en ook nu, wanneer ze weer even de jodel- of overdreven countrysnik opzoekt, gaan bij mij de tenen krom. Vreemd, ten eerste omdat mijn halve kast vol staat met om, rond en ronduit vals zingende liederen bakkers, ten tweede omdat Tammy Wynette en Grace Slick graag door mij gehoord worden en de stem van Angel Olsen daar de ideale mix tussen lijkt. De overdreven snik blijft mij echter storen. Voordeel echter is dat op Burn Your Fire For No Witness blijkt dat Angel Olsen heeft leren doseren. Minder snik, meer zingen.

Angel Olsen in Paradox, Incubate 2012.


Maar ook vooral meer afwisseling. Was een van mijn voornaamste kritiekpunten – belangrijker dan het gejodel, want dat is een zeer subjectief gegeven. De een houdt nu eenmaal van paarden, de andere doet ze liever op brood. – na de show in Paradox dat er weinig afwisseling in haar set zat, gaat Angel Olsen in de eerste twee nummers van haar tweede langspeler al van kleine intieme folk in “Unfucktheworld” naar rauwere garage bubblegum pop van “Forgiven/Forgotten”. Een kant van de Amerikaanse die eerder aan Best Coast doet denken dan aan de country koninginnen waar Olsen eerder mee werd vergeleken.

Angel Olsen heeft echter nog meer smaken in de aanbod. In de derde track “Hi-Five” gooit ze een simpele two-step country track door de distortion, om aansluitend door te walsen langs een veld waar Leonard Cohen moet heeft zitten denken. Bijna zeven minuten neemt ze in “White Fire” om haar verhaal ingetogen en bedwelmend te vertellen. Een van de hoogtepunten op deze plaat, al is het alleen omdat haar fluisterzang hier slechts subtiel de jodel zoekt. Hier hoor ik waarom velen om mij heen haar al enkele tijd engel noemen. De zoete stem met scherpe randjes heeft in dit nummer nauwelijks aan kleding nodig om te betoveren. Iets wat ik eerder wel begreep dat andere dat konden ervaren, maar er zelf niet in kon horen.

Verder op in de plaat zoekt Angel Olsen variatie in psychedelische bubblegum, neigt zij naar indierock en danst zij door Ashbury Haight voor inspiratie. En dat alles even vast beraden en overtuigend. Dat maakt Burn Your Fire For No Witness een aansprekende én sterke plaat, met enkel goede nummers.. Alleen dat gejodel, gesnik, nog steeds, je zult er van moeten houden. En ik kan het niet. Hoe vaak ik ook luister, het lukt me niet. En ja, dat ligt nog steeds aan mij.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent

Hauschka – Abandoned City

Met de titel Abandoned City wil Hauschka vooral het gevoel vatten dat hij heeft wanneer hij achter zijn geprepareerde vleugel aan het componeren slaat. Een vreemde mix van diepe eenzaamheid en even intense gelukzaligheid, iets wat hij herkent in de beelden die hij vond van verlaten steden. Plekken waar ooit mensen al hun geluk en liefde deelden maar vervolgens om verschillende, vaak economische, redenen én masse hebben verlaten. Geleefde en gebroken architectuur waarin enkel nog het verleden echoot, maar de wind de toekomst allang naar elders heeft gebracht.

Een passende titel, aansluitend eigenlijk bij al het werk van de pianist. Die mix van afgesloten, eenzame euforie zit namelijk in al zijn platen. Foreign Landscapes, Ferndorf, Snowflakes & Carwreckes of Salon Des Amateurs (om willekeurig wat titels te noemen) dragen allemaal dat zelfde fijne gevoel van een verlaten wereld in zich. Bij Abandoned City komen dan ook werkelijk de beelden van spooksteden voor drijven. Niet in de laatste plaats omdat veel van de nummers ook genoemd zijn naar verlaten plaatsen. Dat is echter niet het complete verhaal achter deze plaat. Hauschka is vader geworden. Iets wat hem klaarblijkelijk een explosie aan inspiratie heeft gegeven. Begrijpelijk, al is het alleen dat met elke eersteling ook het besef van de eigen vergankelijkheid wordt geboren.

Gegarandeerd dus dat dit de bron is voor de vreugde die door de verlaten stad galmt, de hoop die uit de geprepareerde vleugel klinkt. Zo heeft ‘Agdam’ een zekere springerige vrolijkheid in zich, veel al gecreëerd door het dance georiënteerde ritme en is ‘Sanzhi Pod City’ (een verlaten stad met het uiterlijk van de toekomst) tussen alle spanning door een compositie vol hoop. Het zijn nummers die de tijd even, heel even stilzetten, en kleine zachte zonnestralen werpen op zaken die voorbij zijn, de mooiste kant van de vergankelijkheid belichtend, dat alles ooit begonnen is.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Raz Ohara – Moksha

Het zeer aansprekende gevoel dat je kop uit elkaar klapt gevat in muziek. In een zin is dat de beste beschrijving van Moksha, en ook werkelijk het gevoel dat je ervaart wanneer je de derde langspeler van Raz Ohara voor het eerst uit je koptelefoon voelt knallen. Voelt. Want ondanks de zeer experimentele inslag van deze langspeler is de experimentele triphopdubstepdronepopfolkambientIDMsoul een plaat die je al snel doet zweven, en alle poorten die normaal je hoofd dicht houden wijd open blaast om je buiten de kaders te laten denken.

Een eclectische plaat dus, maar geenszins versnipperd. Alle stroming worden tot een geheel samengebald, waarin DJ Krush, Alias & Ehren of Murcof even goed als referentie kunnen gelden als James Blake of Pantha Du Prince en een goede handvol aan experimentele Japanse noise artiesten. Qua vorm en uitvoering neemt de Deen het niet zo nauw om zijn verhaal te vertellen, dat wat past wordt gebruikt al dan niet in geheel verknipte vorm. Kracht van Raz Ohara is dat hij niet in eerste instantie een (dance)producer is maar liederensmid (wat ook blijkt uit zijn keuze om “True Love Will Find You In The End” van Daniel Johnston van ander jasje te voorzien) , en alle nummers – hoe verknipt dan ook – worden opgebouwd, geschetst rond een warme akoestische kern.

Hierdoor heeft Moksha (overigens een term uit de yoga die het doorbreken van de levenscyclus zou betekenen, of iets dergelijks. Langleven google!) een zeer natuurlijk en vol geluid ondanks de glitch, drone, elektronische ruis en het ogenschijnlijke gebrek aan structuur. Een warm, natuurlijk en vol geluid waar je makkelijk op wegdroomt, en waarschijnlijk tijdens een yoga sessie die nodige kanalen op kunt open zetten. Hoewel, zonder yoga gaan de ramen ook open en keert de rust in de bol, direct na het gevoel dat je kop uit elkaar klapt.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Warpaint – Warpaint

Eerst maar een bekentenis. The Fool, het debuut van Warpaint uit 2010, heb ik lang links laten liggen. Teveel en te vaak werd in recensies, artikelen en interviews de nadruk gelegd op “all female”, een oud drumster die nu in Hollywood acteert of de kortstondige relatie van de zangeres/gitarist met John Frusciante – voormalig drugsgebruiker en gitarist in Red Hot Chili Peppers – dat ik ging geloven dat de band deze “unique selling points” nodig had om te verkopen.

Ik liet niet mijn oren spreken, maar liet mij leiden door wie, wat en hoe er over geschreven werd. Niet terecht, zo kwam ik tot de conclusie toen ik mij eindelijk wel over het kwartet uit LA boog. Psychedelische indierock met invloeden uit de postrock en new wave die uitmonden in een een fijn dansbare variant op droom pop. Niet zo groots en bijzonder als sommige media deden geloven, maar ook niet zomaar een band om te negeren juist vanwege de hetze er om heen.

Warpaint, de opvolger die drie jaar op zich heeft laten wachten, bewijst dat maar eens temeer. Een album dat bovenal lof verdient omdat de dames niet simpel het pad van de voorganger hebben, noch proberen met makkelijke formules de belofte van succes te incasseren. Het viertal durft te experimenteren, zij het dat niet alle experimenten even goed uitvallen. Zo mag je je afvragen wat Warpaint wil bereiken met de ronduit valse zang in (onder andere het refrein van) Love Is To Die. Aangezien de langspeler niet over een nacht ijs is ontstaan (bijna een jaar is hier aan gewerkt), is het moeilijk anders te geloven dan dat dit een bewuste keuze is geweest. Een vreemde, omdat de swingende postrock die hier en daar aan de latere Trans Am doet denken erg door de zang wordt gedragen.

Toch is daarmee het experiment niet geheel mislukt. Daar waar de zang bij tijd en wijlen slordig is te noemen, zijn de arrangementen juist heel subtiel en genuanceerd uitgewerkt. Kleine wijzigingen, details, verschuivingen in elektronica, bas, ritme of gitaren zorgen voor een continuïteit in verandering. Veel nummers meanderen door en door en door, maar dankzij de minimale golvingen in de stroom blijft de mantra boeiend. ‘CC’, ‘Drive’ het zijn enkele voorbeelden van de meditatieve kracht van Warpaint op Warpaint. Een plaat die vooral toont dat het viertal eigenzinnig de eigen weg over gaat, maar vooralsnog niet de grote belofte lijkt in te lossen. Het zijn vooral interessante ideeën, waar de druk op de ketel de uitwerking niet geheel heeft laten afronden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Cloud Boat – Book Of Hours

Soms komen onderwerpen gewoon in de schoot gevallen. Zo was ik vorige week wederom een poging aan het wagen om A Quiet Darkness van Houses in de tips paal van Sounds in Tilburg te plaatsen in plaats van de nieuwe Queens Of The Stone Age, toen een vertegenwoordiger van een aantal grote platenlabels en de grootste distributeur van Nederland binnenkwam lopen.

In mijn betoog naar Maarten Koehorst (mijn platenpusher) viel hij mij meteen bij, want ook hij vond dat een erg sterke en duistere elektronische singer-songwriter plaat. Maar of ik dan ook Cloud Boat kende en het debuut Book Of Hours al had gehoord? Schoorvoetend mompelde ik dat ik dit niet kende, noch gehoord had (het een een logisch gevolg van het ander), het is niet fijn te moeten toegeven dat je iets gemist hebt (zeker niet als je er met je neus bovenop probeert te zitten).
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap

Nouveau Vélo – Daze

Helmond ligt niet aan zee. Verre van. Noch ligt Helmond in een klimaat waar het aangenaam is om de hele dag met ontbloot bovenlijf, op teenslippers en in wild bebloemde shorts met je pas gewaxte plank onder de arm rond te lopen. Nog verder van. Toch vinden we in Helmond de geboorteplaats van een van de beste surfgaze platen die we het eerste kwartaal van 2013 hebben gehoord: Daze van Nouveau Vélo. Sterker, in vrijwel heel het afgelopen jaar hebben we weinig popplaten gehoord die de zes nummers tellende ep Daze van het trio uit Helmond overtreffen.

“Maar wat is dat, surfgaze?”, zult u zich wellicht afvragen. Daarom een korte beschouwing op deze samenvoeging van twee genre namen die eigenlijk al antwoord geeft op deze vraag.

Surfmuziek
De suffix Surf wordt als eerst gebruikt in het begin van de jaren 1960, om de bands die aansloten bij de zojuist ontstane surfcultuur te omschrijven. Instrumentale rock om op te dansen, met een centrale rol voor de gitaar. Dick Dale wordt algemeen gezien als een van de pioniers van het genre, die met Let’s Go Trippin’ één van de eerste commercieel succesvolle surf instrumentals op de markt bracht. Ofwel: een redelijke, doch regionale hit in California.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent, Le Guess Who?, Nederland