Tagarchief: de jaap

Neurosis, Steve Von Till en Scott Kelly in diepe duisternis

Neurosis heeft een nieuw album af en in de startblokken staan. De eerste tien minuten zijn onlangs al met de wereld gedeeld en beloven niets dan goed (of onheil, net zo je wilt). Album nummer tien sinds 1987 en in een periode vijf jaar waarin we lekker werden gehouden met de reissue van Through Silver In Blood. Niet dat de band echter stil heeft gezeten. Er werd sporadisch live gespeeld (zo stond de band tweemaal op Roadburn, beide keren enorm indrukwekkend), maar er werd vooral gewerkt aan andere uitingen.

Zo waren Steve Von Till en Scott Kelly eerder dit jaar allebei te vinden op de donkere tribute aan Townes Van Zandt (toepasselijke genaamd Songs Of Townes Van Zandt). Een singer-songwriter waar beide voormannen van Neurosis duidelijk veel inspiratie uit hebben gehaald voor hun eigen (solo)werk. Steve Von Till als zichzelf of als Harvestman in een zoektocht langs de donkere krochten van de Amerikaanse folktraditie, met dezelfde brommende ondertoon als bij Neurosis maar dan eenzaam op zijn akoestische gitaar.

LEES HIER OF HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Samson als valium voor Swans

Tegen de tijd dat de percussie van Swans over mijn ruggenwervel begon te marcheren en mijn gewrichten op alle toonsoorten aan het los resoneren waren, besloot ik ook maar mijn oordoppen uit te doen. Een optreden van Swans is een totaalervaring, waar bij het risico op blijvende schade een te nemen risico is. Swans moet pijn doen, en dat deed het die zaterdag, 16 april 2011. Een bevrijdende pijn die het ene moment dwars door en het andere moment dwars over het lichaam trok. Voorgezeten door de charismatische Michael Gira bracht Swans 013 in een gezamenlijke en duistere extase. Industrial, drones, postrock, americana en de voordagen van de Apocalyps samengebald in een intense catharsis; in anderhalf uur werd ik – en de rest van Roadburn met mij – emotioneel geheel leeggezogen en tegelijkertijd weer opgeladen. Een intensiteit die Swans tot op dat moment alleen live leek te kunnen behalen, zij het als luidste band, meest intense live band of meest agiterende live sensatie.

LEES HIER VERDER

5 reacties

Opgeslagen onder Achtergrond, BKS, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

The Unwinding Hours: over een sterke breekbare stem vol verbeten verbittering

In augustus 2007 hield Aereogramme op met bestaan. Ondanks vier meesterlijke albums, waarin elektronica op natuurlijke wijze met postrock, postmetal en hardcore werd vermengd tot een duistere, dreigend en explosief eigen geluid was het van een grote doorbraak nooit gekomen. Begrijpelijk, daar de muziek nu niet altijd de meest toegankelijke was en de werking met dynamiek van het kwartet niet radiovriendelijk is. Maar even goed onbegrijpelijk, gezien de kracht en emotie die in elk nummer van Aereogramme verborgen ligt en hoe het kwartet deze met dynamiek er uit speelt. Emoties die met name dankzij de stem van Craig Beaton tot diep in de ziel aankomen, soms zingend als een ware crooner andere momenten schreeuwend alsof satan zelf brandend zwavel op zijn stembanden staat te pissen; Nee écht, alles is oké…


LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Een eerbetoon aan Jason Noble

Jason Noble is dood, op 4 augustus 2012 overleden aan de gevolgen van een vorm van kanker die langzaam aan het zachte weefsel aantast en wegvreet. Ik begrijp dat er geen vlaag van pijn door u heen gaat wanneer u dit leest, geen gevoel van verlies, geen grootse leegte, maar voor mij is dit een gemis; een stukje van mijn persoonlijke muziekgeschiedenis overleden. In 1994 was ‘Rusty’, de enige plaat van Rodan, een van de platen die mij omver bliezen in “de vormende jaren’. Drie jaar eerder had Slint  met ‘Spiderland’ het fundament – en daarmee de lat hoog – gelegd voor de math- en postrock, stadsgenoten Rodan bracht op ‘Rusty’ dat geluid weer een stap verder. Of eigenlijk terug, de hardcore die Slint had gestript tot het minimale werd in de explosies terug gebracht. De band uit Louisville stripte net zo goed het geluid tot het minimale, maar de spannig, angst en weggedrukte depressie kwam op ‘Rusty’ feller uit de boxen.De productie door Bob Weston, bassist in Shellac, zal daar zeker een rol in hebben gespeeld. De band eert hem in ieder geval flink door de LP die uit de opnames rolt zijn bijnaam mee te geven. In het gitaargeluid is in ieder geval de hardcore hand van Weston terug te horen, vies, hard en scherp worden Jason Noble en kornuiten in een gruizige lofi productie in de oren gespuugd.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap

Olympische Wannes – Het Zesde Metaal

Het had niet veel gescheeld of Wannes Cappelle had afgelopen zondag in Londen vanaf het veld staan kijken naar een dwarsdoorsnede van de muzikaleellende die Groot-Brittannië de afgelopen vijftig jaar over ons heeft uitgekotst. Samen met de Belgische atleten, wellicht met een eerste, tweede of derde metaal om zijn nek. Gewonnen op de triatlon. Cappelle was namelijk een jeugdtalent, op zijn zestiende als Belgisch kampioen aanwezig bij het Europees kampioenschap triatlon van 1996 in Hongarije.

Het werd echter geen eerste, tweede of derde metaal; zijn heupen verhinderden dat. Cappelle moest stoppen met sporten, een droom in duigen, om vervolgens weer een droom na te jagen: goud pakken met Het Zesde Metaal. En dat had moeten gebeuren met Akattemets in 2008, een prachtig debuut vol weemoedig Europeana en flarderen grootste postrock. Maar vooral ook met prachtige teksten, rake teksten die een enkele zin sfeer zetten en duidelijke beelden scheppen, teksten in zijn moerstaal, teksten in het West-Vlaams.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap

Jason Molina – Nobody Tries That Hard Anymore

De laatste release van Jason Molina stamt alweer uit 2009; een donkere folk en country plaat in collaboratie met Centro-Matic voorman Will Johnson waar de treurnis vanaf druipt. Tergende en getergde alternatieve country die diep in de huid snijdt. Elk woord gemeend, elke toon snerpend scherp.

En daarna verdween Molina van de radar, “ernstig ziek” was de mededeling toen de Europese promotietoer voor deze samenwerking werd afgeblazen. Lichamelijk verzwakt en psychische verstrooid, zo klonk het in het geruchtencircuit. De zes platen die – volgens Jason Molina in een interview in 2009 met ondergetekende – nog onafgerond ergens op een plank lagen, zouden daar blijven liggen en de bovengenoemde collaboratie nooit de aandacht krijgen die deze verdient.

Kennismaking

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap

Kroegpraat op DeJaap: de aankomende economische afgrond

Het is ongepast om directe vergelijkingen te trekken met het verleden. Situaties zijn nooit een op een te vergelijken, zijdelings spelende factoren nooit hetzelfde. En toch gaan mijn gedachten de laatste tijd geregeld terug naar de achttiende eeuw. Een eeuw waarin Nederland na de Gouden Eeuw economisch tot stilstand kwam en de Republiek haar economische, politieke en culturele positie in Europa, in de wereld, verloor.

De Zilveren Eeuw, volgens velen begonnen in het rampjaar 1672, zag de teloorgang van een grootse natie. Dit terwijl de gegoede burgerij rijker werd dan ooit te voren. Investerend in staatsobligaties, ontroerend goed en andere veilige beleggingen zorgden voor een vast stroom aan inkomsten. Geld werd niet meer gebruikt voor vernieuwing in de eigen regio, maar daar geplaatst waar het op de meest zeker wijze nog meer inkomsten genereerde. En met dat geld pronkte die gegoede burgerij, ondanks de calvinistische inslag, alsof het de Franse adel was.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Opinie

Atlantis – La Petit Mort

De eerste keer dat ik Gilson Heitinga en zijn muzikale broeders live zag, moet 2008 zijn geweest. Op No Sleep Til’Burg speelde Atlantis, het muzikale alter ego van Heitinga, toen vrijwel geheel Carpe Omnium live. Een stevige en donkere set, waarin het vagevuur aan de schenen werd gelegd. Muzikaal een mix tussen filmische postmetal, triphop en de apocolyps, was dit album bedoeld als soundtrack voor een film waarvoor hij – naar mijn weten – uiteindelijk niet voor is gebruikt. Onbegrijpelijk, daar het album het beste van Isis, Massive Attack en The Godmachine weet samen te brengen en daarmee voor mij een van de beste postrock albums van een op dat moment stagnerend genre was.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap

Goede popmuziek heeft nooit geleefd

Popmuziek is dood, morsdood en alweer dood. Ik lees deze boodschap terwijl ik vier dagen rondhuppel op Roadburn in Tilburg. Zo’n drieduizend bezoekers uit de gehele wereld komen hier vier dagen tezamen om hun liefde voor laag, traag, slepend en zwaar te delen. Op de bühne aansprekende oude namen en opkomende nieuwe bands. En vraag mij af: ‘Klinkt dit dood?’

Een oneigenlijke discussie, want zolang iets een pols heeft en geluid maakt, dan kan het niet dood zijn. Wellicht dat het allemaal al eens eerder is gedaan en dat de oude bands iets of wat gedateerd kunnen klinken. Maar ik voel het toch? Sleep raakt mij toch tot diep in mijn buik? Yob maakt van mij toch weer een kleine blije jongen die vol enthousiasme zijn hoofd mee knikt met de tergend harde riff? Of zijn we met zijn allen necrofielen? Ramptoeristen aan de bedrand van een stervend kind?

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Jaap, Opinie

Thuiskopieheffing? Opzouten, ik ga wel downloaden

Ik ben een braaf mens, dus word ik uitgebuit. Thuis heb ik een muurtje met cd’s en een wandkast met lp’s. Grotendeels zelf aangeschaft, de rest via andere legale kanalen verkregen. Toegegeven, ik heb een tiental cd-r’s met daarop niet meer te verkrijgen albums. Maar omgezet in alcohol zou dat nog steeds een promillage zijn waarmee ik zonder enig probleem in de auto zou kunnen stappen. Kortom, ik heb netjes de kas van de muziekindustrie gespekt, de artiest zijn deel betaald en vrijwel eigenhandig houd ik nog steeds de lokale platenzaak in stand.

Maar ik ben vaak van huis, onderweg. Staat dat muurtje aan cd’s ongebruikt stof te vangen terwijl ik eigenlijk best een deuntje zou horen op de fiets. Vroeger loste ik dat op met cassettebandjes, enkele honderden moet ik hebben versleten om platen die ik al had op te nemen zodat ik al blèrend mijn krantenwijk kon rondlopen. Elk bandje betaalde ik braaf auteursrecht, want er stond immers niets op en dat gene wat ik er zelf op ging zetten daar had ik al auteursrecht over betaald. Logisch. Later werden dat minidiscs’s, hetzelfde verhaal. Maar aan beide zat een beperking. Nog steeds had ik niet de beschikking over mijn hele platenkast. Zelfs met mijn halve pukkel gevuld met high speed opgenomen md’s, zodat er meerdere albums op pasten, beperkte mij in mijn keuzes.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Jaap, Opinie