Tagarchief: de jaap

Jason Molina – The Body Burned Away

Eigenlijk deed ik geen interviews, maar toen ik in de zomer van 2009 de kans kreeg om Jason Molina te spreken voor NU.nl twijfelde ik geen seconde. Als ik dan toch ooit deze uit de hand lopende hobby serieus wilde gaan nemen, met wie beter dan met Molina? Weinig artiesten waar ik me zo persoonlijk verbonden mee voelde als deze begenadigde Amerikaanse singer-songwriter.

Slechts twee turven groot verwelkomde de voorman van Magnolia Electric Co. (voorheen Songs: Ohia) mij met zijn gebruikelijke vriendelijkheid, ‘Hi, Tjeerd! Nice to see you again! Shall we go out and find a nice place to talk? I’m getting tired of these hotel walls.’ We vonden een klein grasveld om de hoek van het hotel waar wij in ons zetelde in de zachte schaduw van een treurwilg.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Konkurrent

Volksmuziek in Zeeland: IJdelheid der IJdelheden, alles is IJdelheid

Op de afsluitende zondag van Incubate had ik een afspraak met Tonnie Dieleman. Ruim een uur lang spraken wij, al snel vergezeld door Pim van de Werken, over zijn debuut als Broeder Dieleman, de Zeeuwse zeelucht, volkscultuur en het verdwijnen van die volkscultuur, het Zeeuws waarin de Zeeuwse zangerliederenschrijver zingt, maar vooral over religie. (Luister zelf tijdelijk hier)

“Here! Wat bent U goed voor slechte mensen!”, de kernzin uit Zinge Bij Beurte, het meest dreigende nummer op Alles Is IJdelheid. Broeder Dieleman legt hier samen met Pim van de Werken duistere drones onder beklemmende spreuken uit donderpreken. De meest indringende anderhalve minuut die het Nederlands muzieklandschap het afgelopen jaar heeft geleverd. De reformatorische angst te falen in de ogen van de alwetende God wordt je om de oren geslagen.

De kerk is niet meer weg te denken
Een jargon dat niet gebruikelijk is in de Nederlandstalige muziek, maar Tonnie Dieleman speelt er bewust mee. Het is de taal waarmee hij is opgegroeid en een boodschap die hem met de paplepel is ingegoten, motieven en thema’s die hem helemaal eigen zijn. Hij is weliswaar geen lid van de gemeenschapsgod meer, met zijn vierentwintigste uitgetreden uit de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt en vanaf zijn achttiende levensjaar niet meer kerkgaand, maar die kerk is niet meer uit hem weg te denken. “Ik heb tot mijn twaalfde alleen op een Gereformeerd Vrijgemaakte school gezeten, eigenlijk geen ongelovige gezien tot ik op de Middelbare school kwam. Tot die tijd kreeg ik alleen het denken van de kerk mee.”

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Interview, Le Guess Who?, Nederland

Peter Broderick – These Walls of Mine

Met een productiviteit zo groot als die van Peter Broderick zou je verwachten dat hij op den duur ergens tegen een muur op gaat lopen. Het eind van zijn creativiteit of het moment dat de productiviteit de kwaliteit de nek omdraait liggen dreigend op de loer. Vooralsnog lijkt de muzikant en componist echter niet te stoppen, dat er maanden voorbijgaan dat er een release uitkomt waar hij niet – zijdelings – bij betrokken is, zijn eerder unicum dan regel. Eerder dit jaar lag het internet-conceptalbum www.itstartshear.com al in de schappen, nauwelijks een half jaar verder komt hij al met de opvolger These Walls Of Mine. De multi-instrumentale sessie muzikant is daarmee definitief uitgegroeid tot een modern componist die met elke plaat weer opnieuw weet te verrassen. Nu met ‘sample collages’ rond gesproken woord, voorgelezen e-mails, fragmenten van zijn leven op en langs de weg of juist opgesloten binnen de muren van zijn eigen kamer of studio.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Incubate

Neurosis, Steve Von Till en Scott Kelly in diepe duisternis

Neurosis heeft een nieuw album af en in de startblokken staan. De eerste tien minuten zijn onlangs al met de wereld gedeeld en beloven niets dan goed (of onheil, net zo je wilt). Album nummer tien sinds 1987 en in een periode vijf jaar waarin we lekker werden gehouden met de reissue van Through Silver In Blood. Niet dat de band echter stil heeft gezeten. Er werd sporadisch live gespeeld (zo stond de band tweemaal op Roadburn, beide keren enorm indrukwekkend), maar er werd vooral gewerkt aan andere uitingen.

Zo waren Steve Von Till en Scott Kelly eerder dit jaar allebei te vinden op de donkere tribute aan Townes Van Zandt (toepasselijke genaamd Songs Of Townes Van Zandt). Een singer-songwriter waar beide voormannen van Neurosis duidelijk veel inspiratie uit hebben gehaald voor hun eigen (solo)werk. Steve Von Till als zichzelf of als Harvestman in een zoektocht langs de donkere krochten van de Amerikaanse folktraditie, met dezelfde brommende ondertoon als bij Neurosis maar dan eenzaam op zijn akoestische gitaar.

LEES HIER OF HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Samson als valium voor Swans

Tegen de tijd dat de percussie van Swans over mijn ruggenwervel begon te marcheren en mijn gewrichten op alle toonsoorten aan het los resoneren waren, besloot ik ook maar mijn oordoppen uit te doen. Een optreden van Swans is een totaalervaring, waar bij het risico op blijvende schade een te nemen risico is. Swans moet pijn doen, en dat deed het die zaterdag, 16 april 2011. Een bevrijdende pijn die het ene moment dwars door en het andere moment dwars over het lichaam trok. Voorgezeten door de charismatische Michael Gira bracht Swans 013 in een gezamenlijke en duistere extase. Industrial, drones, postrock, americana en de voordagen van de Apocalyps samengebald in een intense catharsis; in anderhalf uur werd ik – en de rest van Roadburn met mij – emotioneel geheel leeggezogen en tegelijkertijd weer opgeladen. Een intensiteit die Swans tot op dat moment alleen live leek te kunnen behalen, zij het als luidste band, meest intense live band of meest agiterende live sensatie.

LEES HIER VERDER

5 reacties

Opgeslagen onder Achtergrond, BKS, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

The Unwinding Hours: over een sterke breekbare stem vol verbeten verbittering

In augustus 2007 hield Aereogramme op met bestaan. Ondanks vier meesterlijke albums, waarin elektronica op natuurlijke wijze met postrock, postmetal en hardcore werd vermengd tot een duistere, dreigend en explosief eigen geluid was het van een grote doorbraak nooit gekomen. Begrijpelijk, daar de muziek nu niet altijd de meest toegankelijke was en de werking met dynamiek van het kwartet niet radiovriendelijk is. Maar even goed onbegrijpelijk, gezien de kracht en emotie die in elk nummer van Aereogramme verborgen ligt en hoe het kwartet deze met dynamiek er uit speelt. Emoties die met name dankzij de stem van Craig Beaton tot diep in de ziel aankomen, soms zingend als een ware crooner andere momenten schreeuwend alsof satan zelf brandend zwavel op zijn stembanden staat te pissen; Nee écht, alles is oké…


LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Een eerbetoon aan Jason Noble

Jason Noble is dood, op 4 augustus 2012 overleden aan de gevolgen van een vorm van kanker die langzaam aan het zachte weefsel aantast en wegvreet. Ik begrijp dat er geen vlaag van pijn door u heen gaat wanneer u dit leest, geen gevoel van verlies, geen grootse leegte, maar voor mij is dit een gemis; een stukje van mijn persoonlijke muziekgeschiedenis overleden. In 1994 was ‘Rusty’, de enige plaat van Rodan, een van de platen die mij omver bliezen in “de vormende jaren’. Drie jaar eerder had Slint  met ‘Spiderland’ het fundament – en daarmee de lat hoog – gelegd voor de math- en postrock, stadsgenoten Rodan bracht op ‘Rusty’ dat geluid weer een stap verder. Of eigenlijk terug, de hardcore die Slint had gestript tot het minimale werd in de explosies terug gebracht. De band uit Louisville stripte net zo goed het geluid tot het minimale, maar de spannig, angst en weggedrukte depressie kwam op ‘Rusty’ feller uit de boxen.De productie door Bob Weston, bassist in Shellac, zal daar zeker een rol in hebben gespeeld. De band eert hem in ieder geval flink door de LP die uit de opnames rolt zijn bijnaam mee te geven. In het gitaargeluid is in ieder geval de hardcore hand van Weston terug te horen, vies, hard en scherp worden Jason Noble en kornuiten in een gruizige lofi productie in de oren gespuugd.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap