Tagarchief: dood

Jason Molina – The Body Burned Away

Eigenlijk deed ik geen interviews, maar toen ik in de zomer van 2009 de kans kreeg om Jason Molina te spreken voor NU.nl twijfelde ik geen seconde. Als ik dan toch ooit deze uit de hand lopende hobby serieus wilde gaan nemen, met wie beter dan met Molina? Weinig artiesten waar ik me zo persoonlijk verbonden mee voelde als deze begenadigde Amerikaanse singer-songwriter.

Slechts twee turven groot verwelkomde de voorman van Magnolia Electric Co. (voorheen Songs: Ohia) mij met zijn gebruikelijke vriendelijkheid, ‘Hi, Tjeerd! Nice to see you again! Shall we go out and find a nice place to talk? I’m getting tired of these hotel walls.’ We vonden een klein grasveld om de hoek van het hotel waar wij in ons zetelde in de zachte schaduw van een treurwilg.

LEES HIER VERDER

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Konkurrent

Een eerbetoon aan Jason Noble

Jason Noble is dood, op 4 augustus 2012 overleden aan de gevolgen van een vorm van kanker die langzaam aan het zachte weefsel aantast en wegvreet. Ik begrijp dat er geen vlaag van pijn door u heen gaat wanneer u dit leest, geen gevoel van verlies, geen grootse leegte, maar voor mij is dit een gemis; een stukje van mijn persoonlijke muziekgeschiedenis overleden. In 1994 was ‘Rusty’, de enige plaat van Rodan, een van de platen die mij omver bliezen in “de vormende jaren’. Drie jaar eerder had Slint  met ‘Spiderland’ het fundament – en daarmee de lat hoog – gelegd voor de math- en postrock, stadsgenoten Rodan bracht op ‘Rusty’ dat geluid weer een stap verder. Of eigenlijk terug, de hardcore die Slint had gestript tot het minimale werd in de explosies terug gebracht. De band uit Louisville stripte net zo goed het geluid tot het minimale, maar de spannig, angst en weggedrukte depressie kwam op ‘Rusty’ feller uit de boxen.De productie door Bob Weston, bassist in Shellac, zal daar zeker een rol in hebben gespeeld. De band eert hem in ieder geval flink door de LP die uit de opnames rolt zijn bijnaam mee te geven. In het gitaargeluid is in ieder geval de hardcore hand van Weston terug te horen, vies, hard en scherp worden Jason Noble en kornuiten in een gruizige lofi productie in de oren gespuugd.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap

Goede popmuziek heeft nooit geleefd

Popmuziek is dood, morsdood en alweer dood. Ik lees deze boodschap terwijl ik vier dagen rondhuppel op Roadburn in Tilburg. Zo’n drieduizend bezoekers uit de gehele wereld komen hier vier dagen tezamen om hun liefde voor laag, traag, slepend en zwaar te delen. Op de bühne aansprekende oude namen en opkomende nieuwe bands. En vraag mij af: ‘Klinkt dit dood?’

Een oneigenlijke discussie, want zolang iets een pols heeft en geluid maakt, dan kan het niet dood zijn. Wellicht dat het allemaal al eens eerder is gedaan en dat de oude bands iets of wat gedateerd kunnen klinken. Maar ik voel het toch? Sleep raakt mij toch tot diep in mijn buik? Yob maakt van mij toch weer een kleine blije jongen die vol enthousiasme zijn hoofd mee knikt met de tergend harde riff? Of zijn we met zijn allen necrofielen? Ramptoeristen aan de bedrand van een stervend kind?

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Jaap, Opinie