Tagarchief: festivalinfo

Wavves – King Of The Beach

Ooit was het leven simpel, toen klonk surfmuziek als een grote open zee. Schoon, open, zonnig als een eeuwig durende zomervakantie. Toen noemden we dat The Beach Boys of sprak je over Dick Dale en had je nummers die iedereen mee kon neuriën. Maar wij bleven plastic in de zee storten, de Exxon Valdez lekte haar inhoud in de zee en nu loopt BP leeg over Amerikaanse kust. Het lijkt of die vervuiling van de golven de surf ook heeft aangestoken. Die klinkt tegenwoordig vies, ruig, gruizig en verpakt in een dik pakket aan lawaai. De golven zijn allang niet meer glad, de nadruk lijkt op de dreigende witte koppen te liggen en de muur aan lawaai die bij een grote golf als een tsunami over je heen stort.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, Le Guess Who?

Deer Tick – Born On Flag Day

Born On Flag Day eindigt na een stilte van pakweg drie minuten met een half dronken live versie van ‘Goodnight Irene’. Niet de beste versie dus van deze van Leadbelly bekende traditional, maar wel tekenend voor dit album. Met een geluid alsof opgenomen in de douchecabine van de studio na een avond doorzakken na de geslaagde opnames waar toevallig nog een microfoon van aan is blijven staan, ademt deze cover alle puurheid en eerlijkheid uit die de band over de tien voorgaande nummers toont.

Rauw, direct, soms zelfs rammelend biedt Deer Tick ouderwetse country en folk waar met een grof stuk schuurpapier over is gegaan. Folk die meer recht heeft zich punk te noemen dan bands als Green Day, Blink 182 en al die andere popbandjes met gekleurd haar. Ruig en oprecht, met de geleefde ziel van een 80-jarige die 60 jaar gevangen heeft gezeten in de Dust Bowls van Woody Guthrie.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies

Deer Tick – The Black Dirt Sesions

“Het hoeft niet zuiver, het moet oprecht.”, dat moet John McCauley hebben gedacht toen hij met krakende stem oversloeg bij de afsluitende tonen ‘Christ Jesus’, de intense eindknal van de The Black Dirt Sessions. Op dat moment heeft iedere enigszins empathische luisteraar al mening traantje geplengd, maar dit is het moment waarop de sluizen opengaan.

McCauley covert hier zichzelf, ‘Christ Jesus’ staat in originele versie op het debuut uit 2007, maar het is zo’n nummer dat niet vaak genoeg gespeeld kan worden. En daar staan er meer van op The Black Dirt Sessions. Met name de ballads van deze folkrock band weten zich in de onderbuik te boren en vanuit daar het hart fijn te knijpen. Zo zal ‘Goodbye Dear Friend’ geen mens onberoerd laten en bij menig afscheidsdienst de rouwende begeleiden in hun afscheid. Je moet haast van steen zijn, wil je er niet van vol schieten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies

Part Chimp – Thriller

Haal je glaswerk en alles wat van de plank kan trillen of breekbaar is uit je kast voor je deze plaat op zet. Thriller is geen onpasselijke verwijzing naar het gelijknamige album van wijlen Wacko Jacko, maar een waarschuwing voor de resonantie die deze over de top stonernoise gaat veroorzaken. Bij normaal volume trilt elk los deurtje al mee en dit is geen plaat om op ‘normaal’ volume te spelen. Nee, eigenlijk moet er op deze jewelcase een sticker: “Warning! This record must be played at extremely high level.”.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Le Guess Who?

Le Dimanche – Colour of Shade

Wat er precies in Oss speelt is moeilijk te zeggen, maar er moet daar iets in het water zitten. Met nog geen 80.000 inwoners is de muzikanten dichtheid wel erg hoog, of beter; de dichtheid van goede muzikanten erg hoog. Met artiesten als The Gathering, The Liszt, Niels Duffhuës, Astrosoniq mag je best beweren dat Oss een behoorlijke stempel drukt en heeft gedrukt op de Nederlandse muziekscene. Buiten proportioneel misschien zelfs. En alsof dit allemaal nog niet genoeg is, komt nu Le Dimanche met een mix van ambient, postrock, funk, triphop en jazz die geen mens onberoerd kan laten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Drain – Dunes Of Dukecity

De Drunense Duinen, gelegen tussen Den Bosch en Tilburg, is een groots landschap aan stuifzand dat haar pracht vooral heeft in het immer veranderende beeld. Een enorm open ruimte die bij elk bezoek een ander, maar toch hetzelfde, beeld biedt. Dat zijn duinen, prachtige duinen. Ik wandel daar dan ook graag, al dan niet met de kinderen.

Wind door de haren, zand in de ogen en het gevoel even ver verwijderd te zijn van de zogeheten “bewoonde wereld”. Een zeer mooi natuurgebied, waar de titel van deze plaat vast naar verwijst, maar om het een tropisch regenwoud te noemen is net zo gek als beweren dat Drain experimentele muziek maakt met invloeden van Alice In Chains.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Nederland

Fine China Superbone – Make-Machine

Acht jaar is het geleden dat Fine China Superbone iets van zich heeft laten horen. En in alle eerlijkheid, ondergetekende heeft dat helemaal gemist. Bij beluistering van Make-Machine rijst dan snel de vraag, waarom in hemelsnaam? De nieuwste mini-cd van dit Haagse gezelschap dit jaar uitgekomen op Narrominded (een van de interessantere labels in Nederland en onlangs tien geworden) bevat alles wat deze scribent (tja, hij heeft zich zelf niet zo hoog zitten) acht jaar terug ook al te gek vond.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Nederland