Tagarchief: Gonzo (circus)

Carlton Melton – Photos Of Photos

Soms ben je al halverwege het recenseren van een album wanneer het boekwerk of het doosje in de handen ligt. Nog geen noot gehoord, maar toch al een beeld. Niet alleen dankzij het artwork, maar zelfs de geur van de verpakking van het schijfje kan al een behoorlijke indicator zijn. Zo passeerde er al eens een cd die de geur van diarree met zich meedroeg de Gonzo (circus) burelen, niet al te verrassend een cd die nooit tot een afgeronde recensie is gekomen. Zo niet echter met ‘Photos Of Photos’ van Carlton Melton. De foto van een landschap, in negatief, op de hoes met centraal een goud brandende maan geeft direct een sterk psychedelisch beeld. Iets wat wordt versterkt door de geur van oriëntaalse thee mix die bij het openen van de hoes wordt verspreid. Een

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Anita – Hippocamping

Wanneer je bekend bent met het werk van Autechre, dan heeft Anita weinig verrassing in petto. Niets dat de Zwitser in de elf nummers op ‘Hippocamping’ doet, is baanbrekend of al niet eerder gedaan. Dat neemt echter niet weg dat deze lp even goed een aanrader is voor een ieder met een warm hart voor de IDM. In een goede drie kwartier houdt Anita de aandacht volledig vast en schetst een sfeervolle en dreigende duisternis. Geen vrolijke rit, maar wel een die je uit wil zitten langs alle cut-up, disharmonie, verontrustende samples en gelaagde glitch samengevat in duidelijk uitgelijnde liederen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

A Dead Forest Index – Antique

Een voorproefje heet het, deze ep, op een snel te verschijnen full length. Een werkelijke lekkermaker mag je het ook noemen, daar beluistering van de vijf nummers van de twee broers uit Melbourne op ‘Antique’ een verlangen naar meer creëert. Popnoir, hangend op dreigende drones van een harmonium en simpele herhalende gitaar stukken met perfecte samenzang van twee stemmen die duidelijk een leven lang hun timbre op elkaar hebben geoefend. Indrukwekkend is dan ook het grotendeels a cappella ‘A New Layer’, waar de broeders letterlijk hun stemmen op elkaar leggen en daarmee alle haren op de huid overeind weten te zetten. De kakofonie waarin deze samenzang overgaat, vergroot de verontrusting alleen maar.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

METZ – METZ

Het zijn mooie jaren voor een ieder die in de jaren 1970 is geboren. Al de prachtige indierock, noise, posthardcore en shoegaze die je tienerjaren kleurden en je muzikaal vormden, komen de afgelopen jaren in de meest aansprekende vormen opnieuw voorbij. The Men, Japandroids, A Place To Bury Strangers, Milk Maid en een hele rist aan andere bands die met passie en ongebreidelde energie tappen uit deze hoogtijdagen (van de persoonlijke adolescentie) zonder daarbij al te letterlijk te kopiëren. En ook het Canadese trio Metz haakt aan op deze revival. Met een geluid dat het midden houdt tussen The Jesus Lizard, Hüsker Dü en Nirvana in combinatie met instabiele dynamietstaaf weet het drietal vanaf de eerste rauwe tonen van ‘Headache’ tot aan de wegzingende geluidsmuur aan het einde van ‘Negative Space’ de aandacht vast te houden.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent, Le Guess Who?

SCMB: Superstoragemotherfucker

Met ‘Recorded 23|24072011’ zette het noisetrio The Julie Mittens een punt achter zijn bestaan. Reden tot treurnis, de geïmproviseerde noise van het Leidse drietal laten wij graag tegen ons trommelvlies aanleunen. Maar niet te lang getreurd, want het einde van The Julie Mittens wordt meteen verzacht door SCMB, een hardcore/stoner noiseduo bestaande uit Maarten van der Ploeg op drums en ex-The Julie Mittens bassist Michel van Dam die ook de zang op zich neemt. De drie tracks tellende ep ‘Superstoragemotherfucker’ gaat vooraf aan de plaat die komende herfst opgenomen wordt. Drie zware nummers die in eerste instantie vrij structuurloos overkomen. Gerommel in het repetitiehok, maar wel overrompelend gerommel.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent, Nederland

Deep Time – Deep Time

Het Texaanse duo Deep Time houdt haar indiepop graag minimaal. Alles gebouwd rondom dragende en volle gitaarpartijen, bijna bespeeld al was het een slaginstrument, maar tot het kleinste beperkt zonder melodie en liedje te verliezen. Een geluid dat ergens in de verte doet denken aan ‘Exile In Guyville’ van Liz Phair. Cleane, gelaagde lo-fi zonder enige pretentie die je enerzijds meteen bekend in het gehoor klinkt en anderzijds voortdurend blijft verrassen. Kleine toevoegingen van synthesizers, xylofoon of klokkenspel verbreden het geluid, terwijl op de potten en pannen met speelse ritmes de variatie en de drive er in wordt gehouden. Maar nooit te veel tierlantijntjes die zouden kunnen afleiden van de hoofdzaak, het pakkende liedje. En pakkende liedjes zijn het, mede dankzij de vrije vocalen van Jennifer Moore die haar stem weet te buigen in een wereld van PJ Harvey tot Catpower of een lichte opera falset.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Incubate

Silent Front/A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen – Split

Hoewel ze niet vaak meer van de persen rollen, blijft het een mooi formaat: de 10”. Ideaal om op hoge toeren drie tot vijf nummers op te plaatsen, een mini-album. Op deze ep vinden we drie nummers terug. De eerste twee zijn afkomstig van het Britse Silent Front, een trio dat alles behalve stil is. In ‘Tactic A’ en ‘Plunder’ plaatst de band zich tussen de energieke emocore van At The Drive-In de staccato noiserock van Shellac. Daarmee doet Silent Front nog het meeste denken aan The Union Of A Man And A Woman.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus)

Royal Baths – Better Luck Next Life

We hebben het opgezocht, maar de genre-aanduiding goth blues bestaat (nog) niet. De donkere psychedelische garageblues van het duo Royal Baths zou echter volop recht doen aan deze stempel. Wortelend in een muzikale traditie die zowel teruggaat naar de jaren 1960 garagerock als The Velvet Underground en Spacemen 3 schetst het tweetal de wereld in gitzwarte en zware bluestinten. Het soort blues dat een wringende soundtrack onder nachtmerries kan vormen en dat past bij de diepe nacht van de vervallen buitenwijken waar enkel drugs circuleren. Hier negen nummers waaruit elk sprankje hoop geheel en vakkundig is weggezogen: de blues der verdoemenis.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

The Netherlands – Ampul

De Nederlanden, de Lage Landen. Voor de onoplettende reiziger een amorf uitzicht in de reis van Maastricht naar Delfzijl. Vlak, met overal de horizon in zicht. Tussen de horizon en het gekozen vehikel waarin de reis van het onderste puntje naar het bovenste puntje wordt voltrokken een uitgestrekte groene weide, vaak begraasd en bescheten door even eenvormige koeien als dat landschap. Een enkele keer wordt het beeld doorbroken door een rechtlijnige vinexwijk, stad of een rivier. Maar ook die zie je aan de einder verdwijnen, het zicht beperkt door niets anders dan het zicht zelf. Saai, eentonig en oppervlakkig. Als je niet goed kijkt. In de eeuwige vlakte ligt namelijk een zee aan spelende details verborgen, van de wolkpatronen boven die immer rechte streep tot de kleine spellingen in het vlekkenspel van de verschillende Berta’s in de wei.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Nederland

Drowner – Drowner

Laten we de kaarten maar direct op tafel leggen. MedicineMy Bloody ValentineJesus And The Mary Chain en Ride vormen in grote lijn het kwartet waarmee de debuut ep vanDrowner te beschrijven valt. Al in de eerste seconde van ‘Point Dume’ ligt een directe link naar het meesterlijke ‘Loveless’ uit 1991. Daar stoppen zou het viertal echter zwaar te kort doen, daar de shoegaze door Drowner op passende wijze wordt vermengd postrock. Hoewel de klankkleur vooral terug gaat op de dromerige geluidsmuren, is de opbouw die van de traag uitbouwende rockriff die bij bands als Mono en Explosions In The Sky de basis van de nummers vormt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent