Tagarchief: hiphop

De Conserven van Van Erve, 16/10/2019

70322508_2682136988476731_8332512011967528960_oJe kunt SIRI vragen om te beatboxen, rappen en wellicht ook om een laag hiphop-beats voor je neer te leggen. Op Netflix kun je kijken naar documentaire series waar in de origine van de hiphop en de bijbehorende cultuur worden beschreven, alles om je historische kader te verbreden. Of om een beeld te krijgen van de economische, politieke en culturele malaise waarin de hiphopcultuur ontstond kun de drama serie The Get Down gaan kijken. Absoluut aan te raden. Al is het alleen omdat SIRI je voor enkele seconde een glimlach rond de mond zal toveren. En als je meer van het lezen bent, dan zou Can’t Stop, Won’t Stop van Jeff Chang wel eens je beste herfstvakantie invulling kunnen zijn.

Maar laten we welwezen, naar muziek moet vooral geluisterd worden. Daarom deze week een De Conserven van Van Erve met veel hiphop (ik kon de gitaren niet geheel laten) en een Pakrammel (donderdag 17 oktober, vanaf 23:00 en daarna via dezelfde link overal en altijd terug te luisteren) met enkel hiphop gerelateerde acts. Wel allemaal een beetje gruizig, want van glad houd ik niet.

 

 

Young Fathers – Deadline

Massive Attack – Butterfly Caught

Serengeti – Bang Em

Shabazz palaces – Motion Sickness

Cody Chessnutt – Till I Met Thee

C Duncan – Garden

Tunes Of Negation – Tundra Exotic

ExitMusic – The Modern Age

Matana Roberts – as far as eyes can see

Belief – Waiting For The World To End

One Inch Punch – Take It In Stride

King Ayisoba – Wicked Leaders

Knife Knights – Mr. President

Princess Nokia – Kitana

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Tjeerd de Radiomaker

Young Fathers – Tape Two

Bij Schotland is de eerste associatie toch vooral iets met doedelzakken, haggis, whisky en regen, heel veel regen. Spoken word, hiphop, afrobeat en hardsoul passen daar niet direct in het beeld van de oudste bergen in de eeuwig durende hoosbui. Toch is dat precies de mix die het trio Young Fathers uit Edinburgh brengt op Tape Two; broeierige afrobeat hiphop en soul in een traditie van Gil Scott-Heron, Syl Johnson en het Amerikaanse leftfield hiphop label Anticon, waar de band ook onderdak heeft gevonden.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Suuns – Images Du Futur

Broeierig, sexy en onderkoeld. Slechts drie woorden zijn er nodig om de sfeer op Suuns Images Du Futur, het tweede album van de band, te beschrijven. Met een unieke mix van elektronica, krautrock en vlagen aan shoegaze neemt het kwartet uit Montréal de luisteraar gevangen in tien slepende nummers waarin een tergende hiphop beat de basis kan vormen onder hypnotiserend rond zingende gitaren, funky baslijnen samengaan met krautrock motoriek en speelsheid de rode lijn vormt. Alsof My Bloody Valentine met Shabazz Palaces en een willekeurig avontuurlijk jazzcombo de studio is in gestapt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Le Guess Who?

De observant David Cohn; leftfield hiphop van Serengeti

Met een goede twintig releases waar de naam Serengeti de afgelopen tien jaar op was te vinden, waarvan veertien met dit pseudoniem van David Cohn in dikgedrukte letters, is de rapper uit Illinois nauwelijks lui te noemen. De vlakke ingehouden wijze van rappen zou een andere indruk kunnen wekken, maar Serengeti heeft peper in zijn reet. Of beter, de observant Cohn is dag in dag uit bezig met registreren, analyseren en verwerken tot teksten van de sociale bewegingen om hem heen. Naar eigen zeggen altijd al een buitenstaander, kijkt hij – haast dwangmatig – voortdurend naar binnen en schets hij bleken beelden van de samenleving die hij ziet. Een proces dat hij niet stop kan zetten en zich uit in zijn hoge productiviteit.

Op Friends & Family in 2011 werkte hij samen met Owen Ashworth van Casiotone For The Painfully Alone/Advance Base en Yoni Wolf van Why?. Indietronic en leftfield hip hop in anticon stijl, het label dat hij al enkele jaren zijn ‘thuis’ mag noemen. Het typeert zijn open-minded houding ten opzichte van muziek. Niet alleen noemt hij Bon Iver in zijn teksten, hij werkt als rapper ook samen met de vergelijkbare indiefolk koning Sufjan Stevens in S/S/S. Een project waarin de indie van de eerste wordt samengebracht met de rap van de tweede, aangevuld met postrock van de derde S, Son Lux.

Met elke plaat en met elke samenwerking probeert David Cohn weer zijn grenzen te verleggen. Bewandelde paden liggen achter hem, en met C.A.R. dit jaar kiest hij dan ook weer voor een ander geluid dan op Friends & Family. Minimal beats, kaal en met hele volle bassen laat hij Anticon oprichter Odd Nosdam en Jel de muziek neerleggen. Net als zijn teksten desolaat en verontrustend. Loze beloftes worden ondersteund door klanken die de leugen onderschrijven wanneer Serengeti rapt over een toekomst die er nooit zal komen in Go Dancin. Leftfield hiphop met een boodschap en maatschappelijk verhaal dat het verlies van de grote onderklasse  in de VS in beeld brengt.

Een sociale betrokkenheid die Serengeti overigens niet alleen in woorden, maar ook in daden vertaalt. Althans, zo blijkt uit de bijdrage die hij – tussen S/S/S, een ep en dit laatste album – heeft gedaan aan de Charity Series van Graveface Records (buiten het goede doel dat hier mee gesteund wordt, vooral een muzikaal erg interessante serie). Helaas de hiphop die in Nederland weinig aandacht krijgt, maar in alles aan te raden.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, Konkurrent, veelwoordenvooreensingle