Tagarchief: jason molina

De Conserven van Van Erve 25092019

70322508_2682136988476731_8332512011967528960_oHet is september. De herfst is binnengevallen en zo ook het jaarlijks opborrelende gevoel om alles te laten vallen, de plunjezak op te pakken en te vertrekken. Schaapherder worden in Schotland of een andere plek waar het er altijd uitziet alsof het september is en ik mij elke dag kan laven aan herfstweer. De gedachte alleen al geeft mij rust, een melancholische rust. Het is een dagdroom. Ik kan natuurlijk helemaal niks laten vallen, noch met de noorderzon vertrekken. Er zijn kinderen die op mij rekenen, verantwoordelijkheden die niet zomaar opzij kunnen worden geschoven. En er is een realiteitszin dat Schotland mij vast ook snel zal vervelen en dat op TV fluiten naar je herdershonden er heel mooi en romantisch uitziet, maar bij dagelijks dezelfde bewegingen ook gewoon in sleur gaat veranderen. Bovendien heb ik me laten vertellen dat ze zelfs in Schotland minimaal een week zomer hebben. Dus laat ik de droom een droom waarin ik vanuit de vallei over de millennia oude afgesleten bergtoppen heen staar om daar genot te vinden in de traag verschuivende patronen in het eeuwige wolkendek boven mij.

Toen ik elf was, misschien twaalf, stond ik weleens aan de rand van het schoolplein, starend door de spijlen van het hekwerk dat ons van de vrijheid afscheidde. Later als ik oud was, dan zou ik zwerver worden. Het leek me prachtig, geheel vrij en ongedwongen door het leven te kunnen gaan. Niemand die mij zei waar ik moest bewegen of wanneer en niemand die mij opsloot binnen vier muren op momenten dat ik liever buiten dwaalde. Ik ben nu oud en ben geen zwerver geworden. Wellicht maar beter ook, het schijnt een hard en genadeloos bestaan te zijn. Die ene nacht dat ik op straat heb geslapen, heeft mij toen in ieder geval een paar dagen rugpijn opgeleverd.

Maar toch; eens in de zoveel tijd – meestal in september – dan staar ik even door de spijlen van mijn eigen opgelegde hekwerk en verzucht dat aan de andere kant de totale vrijheid ligt, ergens in Schotland, tussen schapen met een zelf gesneden blokfluit in mijn hand.

Moddi – House By The Sea

Volcano Choir – Comrade

This Leo Sunrise – Macrocosmopolitans

Jason Molina – Rock n Roll Dress

The Tallest Man On Earth – King Of Spain

Dakota Suite – The Hearts Of Empty

This Beautiful Mess – Clean

Ben Christophers – It’s Been A Beautiful Day

Hiss Tracts – …Shortwave Nights

Miaoux Miaoux – Sweep Clean

Villagers – Ship Of Promises

Dark Dark Dark – Bright Bright Bright

Ólafur Arnalds & Nils Frahm – Life Story

Sheep/Rain/Thunder

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Tjeerd de Radiomaker

I.M. Jason Molina

‘And I look down, and I see the whole world. And it’s fading, it’s fading, it’s fading‘

Jason Molina
Het is maandag 18 maart, 17.30. Ik zit verbouwereerd achter het stuur van mijn zojuist ingeparkeerde auto en staar naar het scherm van mijn telefoon. Mijn benen weigeren te bewegen en de rest van mijn lichaam weigert te geloven wat mijn ogen net lazen.

‘Jason Molina is dood.’

Negenendertig jaar pas had het lichaam de strijd verloren tegen de stroom aan alcohol die de door demonen opgejaagde geest het had toegediend. Jarenlang. De demonen die de basis onder zijn donkere alternatieve folk en country vormden, hadden hem te lang getormenteerd en de basis onder zijn bestaan weg geslagen. Volgens het bericht dat ik nog op mijn telefoon heb open staan stierf Molina eenzaam en alleen ergens in Indianopolis, met niets anders dan een zaktelefoon op zich. Zijn laatste brug verbrand.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, Gonzo (Circus), Konkurrent, Le Guess Who?

Magnolia Electric Co. – Josephine

Tien jaar na het titelloze full-length debuut onder de naam Songs: Ohia kwam Jason Molina in 2007 met een 4-cd boxset met alleen nieuw materiaal. Speciaal voor de fans. Inmiddels bijna twee jaar later komt Magnolia Electric Co. met de opvolger en zestiende plaat, Josephine.

Met de naamsverandering in 2003 naar Magnolia Electric Co. is Molina ook een andere weg ingeslagen, minder alternatief, meer een mix van country en bluesrock.

Muzikaal althans. Tekstueel is hij nog even donker, desperaat en zoekende als altijd. Op Josephine komt dit nu ook weer samen met de muziek.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Molina & Johnson – Molina & Johnson

Tien dagen hebben ze zich afgezonderd van de rest van de wereld, ergens in het hart van Texas. Samen biertjes drinken, samen praten, maar bovenal samen muziek maken.

Elkaar aansporend, aanvullend en bekritiserend zijn Jason Molina en Will Johnson tot veertien nummers gekomen die zij het publiceren waard vonden.

En dat zijn ze. Het meesterbrein achter Songs: Ohia en Magnolia Electric Co. en de grote man achter Centro-matic en South San Gabriel hebben elkaar bij momenten op een hoger plan weten te zetten en een aantal pareltjes op schijf gezet.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, Le Guess Who?, NU.nl

Jason Molina – The Body Burned Away

Eigenlijk deed ik geen interviews, maar toen ik in de zomer van 2009 de kans kreeg om Jason Molina te spreken voor NU.nl twijfelde ik geen seconde. Als ik dan toch ooit deze uit de hand lopende hobby serieus wilde gaan nemen, met wie beter dan met Molina? Weinig artiesten waar ik me zo persoonlijk verbonden mee voelde als deze begenadigde Amerikaanse singer-songwriter.

Slechts twee turven groot verwelkomde de voorman van Magnolia Electric Co. (voorheen Songs: Ohia) mij met zijn gebruikelijke vriendelijkheid, ‘Hi, Tjeerd! Nice to see you again! Shall we go out and find a nice place to talk? I’m getting tired of these hotel walls.’ We vonden een klein grasveld om de hoek van het hotel waar wij in ons zetelde in de zachte schaduw van een treurwilg.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Konkurrent

From Blacksheep Boys To Bill Collectors

20130225-202241.jpg

Een reactie plaatsen

februari 25, 2013 · 8:45 pm

Jason Molina schrijft duizend nummers per jaar

Na een periode van bijna drie jaar waarin geen nieuw materiaal van Jason Molina uit werd gebracht, kwam hij eerder dit jaar met het nieuwe album Josephine. Hij heeft naar eigen zeggen nog zes platen op de plank liggen.

Foto:  Will Claytor

NU.nl ging in gesprek met Molina over Josephine, de dood van bassist Farrell en de groei die Magnolia Electric Co. doormaakt.

Bassist Evan Farrell kwam in 2007 plotseling te overlijden. Als ervaren muzikant en bevriend met alle leden van de band waar hij ook al in andere hoedanigheden had samengespeeld, was hij net onderdeel geworden van Magnolia Electric Co.. Volgens Molina drukte hij meteen zijn stempel op de band.

Molina: “Evan (Farrell) had al de platen gehoord en alle verschillende tours gezien. Daardoor had hij een sterk beeld van wat Magnolia kon zijn voor de volgende plaat. Toen hij bij de band kwam werd hij dan ook snel onderdeel van het schrijfproces.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder Interview, Konkurrent