Tagarchief: juli

Pillow – From Dusk To Dawn

Grootse gebaren zijn geen noodzaak om een groots en meeslepend geluid neer te zetten. De melancholie, de rust van de nacht en de daarbij behorende overdenkingen meten zich in eerder in stilte en de kleine gebaren.

Op From Dusk To Dawn zoekt Luca di Mira, toetsenist van de Italiaanse postrockbandGiardino Di Mirò, naar de stilte van de nacht. Ontstaan in de uren tussen zonsondergang en opkomst reflecteert de plaat de bezinning die toeslaat tijdens de nachtelijke uren neergezet met minimale middelen.

Een traag kloppende drumcomputer, kleine doorklinkende aanslagen op de piano en traag slepende strijkers zetten een sfeer neer die beelden oproept van het rurale nachtlandschap in de Italiaanse bergen. De lucht nog nazinderend van de hitte, maar ook al gevuld met de geur van een nachtelijk regenbui.

LEES HIER VERDER
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Ty Segall Band – Slaughterhouse

In de eerste secondes van Slaughterhouse geeft een Ty Segall een duidelijke boodschap af. Openend met een minuut aan tergende feedback roept hij op om vooral de riemen goed vast te zetten voor de psychedelische dodemansrit die daarop volgt.

Na verschillende soloalbums waar Ty Segall vrijwel alle instrumenten zelf inspeelde, isSlaughterhouse eigenlijk een album waar Segall terugkeert op het nest waar het ooit allemaal eens begon, Epsilons. Driekwart van de band waar hij als zeventienjarige zijn eerste albums mee opnam is hier aanboord.

Ty Segall Band bestaat naast hemzelf uit Mikal Cronin en Charles Moothart. En hoewel natuurlijk de naam van Segall prominent op de cover prijkt, klinkt Slaughterhouse ook werkelijk als een bandplaat. Er staat dan ook maar een nummer op dat alleen door Ty Segall is geschreven (Oh Mary).

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

King Tuff – King Tuff

Een afgeragd blauw jeansjack dat aan de naden meer draden dan blauw vertoont, een net iets te strakke spijkerbroek in dezelfde staat, een afgewassen zwart T-shirt en afgetrapte sneakers; dat is de verplichte outfit bij beluistering van King Tuff.

Twaalf nummers die het pakkende van powerpop samenbrengen met vuige garagerock en het tegendraadse uit indierock van eind jaren tachtig. Alsof Big Star, T-Rex en Dinosaur Jr. een lang weekend hebben doorgebracht in een garagebox, opgesloten met hun instrumenten en een zak drogerende rookwaar.

Geregeld is de consumptie van die drogerende rookwaar het onderwerp in de teksten, veelal expliciet, zoals in het zomers klinkende Alone & Stoned. Drie minuten waar in de geneugten van alleen thuis stoned zijn worden bezongen, verpakt in een upbeat en zonnig popjas.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Milk Maid – Mostly No

In 2011 liet Martin Cohen zijn ondersteunende rol als bassist bij Nine Black Alps achter zich om zich geheel te richten op zijn slaapkamer project Milk Maid. Een project dat sinds het debuutYucca in dat zelfde jaar behoorlijk is uitgegroeid.

Was de eersteling nog vooral een viering van de pop in Guided By Voices-stijl, kruipt Milk Maid op Mostly No volledig in de neo-indie en fuzzy psychedelische pop, die zijn wortels vindt in de indiepop van de late jaren tachtig en begin jaren negentig, verweven met een liefde voor het liedje uit de sixtiespop.

Zo doet Milk Maid bij vlagen denken aan het vroege werk van Pink Floyd, maar dan wel met J. Mascis op gitaar en Pavement in de begeleiding. Maar ook de lome dromerige shoegaze van Jesus And The Mary Chain valt in Mostly No terug te horen, zoals in Your Neck Around Mine.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, NU.nl

The Angelic Process – Coma Waering

Toen Kris Angylus in 2008 stierf, liet hij een kleine maar imposante muzikale erfenis na. Slechts twee albums en een paar cd-r’s heeft zijn band The Angelic Process in de negen jaar van het bestaan uitgebracht.

Platen die al een paar jaar moeilijk zijn te krijgen, maar nu dankzij heruitgaves opnieuw beschikbaar worden. En dat is een zegen.Coma Waering, het eerste officiële album van het duo is een indrukwekkende donkere trip.

Vanaf de eerste zware aanslagen in My Blood Still Whispers tot aan de wegstervende klanken in Mouvement – Shielded By Death/Suspended In Light wordt in een mix van doommetal, industrial, ambient en noise een apocalyptische dreiging neergezet. Een dreiging die verrassend rustgevend werkt.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl