Tagarchief: juni

Guided By Voices – Class Clown Spots A UFO

Volgens de platenfirma en Guided By Voices zelf is Class Clown Spots A UFO het beste album dat deze indiepop- en lo-figoden hebben gemaakt sinds Let’s Go Eat The Factory. En daar valt eigenlijk weinig tegen in te brengen.

In de vijf maanden tussen Let’s Go Eat The Factory en het zeventiende album van de band rond Robert Pollard is alleen een single uitgekomen voor Record Store Day. Geen grote prestatie, maar wel een onverwachte voor een band die van 1996 tot 2010 eigenlijk niet meer in deze hitformatie samenspeelde.

De meest productieve reünie van de afgelopen jaren, als hier nog van een reünie gesproken mag worden. Net als op de voorganger uit januari dit jaar biedt Class Clown Spots A UFO alles wat je van Guided By Voices kan en mag verwachten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Alt-J – An Awesome Wave

Een folkband die hiphop combineert met elektronica, indiepop en Oosterse melodieën; het klinkt niet als de meest voor de hand liggende combinatie. Toch is het de beste wijze om het Leeds kwartet ‘driehoekje’ te omschrijven.

Dat maakt debuut An Awesome Wave haast onmogelijk te plaatsen. Een uniek geluid dat hoogstens in trend te duiden is, net als bands als Breton en Young Magic is Alt-J (∆) een weerspiegeling van de generatie die opgegroeid is met de mp3-speler en ongelimiteerde toegang tot ’s werelds muziekbibliotheek.

Een wereld waarin geen genregrenzen lijken te bestaan. Alt-J is een samenvoeging van een volle wereld aan muzikale invloeden. Van het solowerk van Thom Yorke tot de absurde hiphop van 13 & God of de nu-folk van Grizzly Bear, allen zijn terug te plaatsen in de sfeerwerken van het viertal.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder BKS, CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Kira Kira – Feathermagnetik

De aankomende week is Kira Kira op Oerol te vinden. Als onderdeel van Skeylja, de opvolger van Seeljocht, waar de IJslandse met verschillende Nederlandse, Engelse en IJslandse artiesten in improvisatie samenkomen.

Maar alvorens bij dit project aan te schuiven nam Kira Kira Feathermagnetik op; een indringend en tot de verbeelding sprekend ambient- en postrockwerk. In stijl begeeft Kristin Björk Kristjansdottir – de audiovisuele artiest achter Kira Kira – zich tussen het experimentele werk van onder meer David Sylvian.

Uitgestrekte stukken waarin klassieke instrumenten samenkomen met samples, om tezamen een mystieke sfeer neer te zetten.Feathermagnetik lijkt de soundtrack van een boottocht op open water. Rustig en desolaat, met geluid dat alle ruimte heeft zonder een echo te vinden en daardoor ook heel veel ruimte voor stilte.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Julia Stone – By The Horns

Julia Stone is natuurlijk beter bekend als de helft van het broer-zusduo Agnus & Julia Stone. Toch is By The Horns niet haar eerste solopoging, op The Memory Machine liet zij alreeds haar meer donkere kant zien.

Maar het meest uitspringende aan die plaat was toch de hoes, terwijl de rest weliswaar mooi en ingetogen was, maar geen grootse uitschieters kende. Een plaat die blindelings door Agnus & Julia Stone-fans kon worden gekocht, maar voor de rest weinig extra’s te bieden had.

Met By The Horns is dat niet veel anders. Zus Stone schrijft lieve, mooie liedjes, maar zonder haar broer mist er toch iets van overtuigingskracht. Haar charmant verlegen wijze van zingen wordt na een nummer of drie eerder eentonig dan ontroerend. Er zit te weinig variatie in om blijvend te boeien.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

Codeine – When I See The Sun

De afgelopen jaren heeft Numero Group al meerder vergeten parels uit de soul, folk en jazz opgedoken. Artiesten die waren ondergesneeuwd door andermans succes, maar weldegelijk hun stempel op de muziekgeschiedenis hebben gezet.

Codeine is zo’n ondergesneeuwde band. Begin jaren negentig bracht het drietal drie albums uit op het toen toonaangevende Sub Pop, waarmee de band mede het fundament legde voor de slowcore en postrock. Bands als Low, Red House Painters en Mogwai zijn erdoor beïnvloed.

Maar ook recenter True Widow of de Nederlandse bands Luik en I Am Oak zijn in zekere zin schatplichtig aan het pionierswerk van dit Amerikaanse trio, dat als een van de eerste de traagheid in de overtreffende trap zette met een koud, bleek en snijdend pijnlijk geluid. Boxset When I See The Sun bevat deze albums.

LEES HIER VERDER

2 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

The Afghan Whigs: muzikale methadon

Scheurende gortdroge stembanden, biddend te baden in whisky, zeven liter long die schreeuwt om een sigaret en waar de aderen om smeken kan ik maar beter helemaal negeren; The Afghan Whigs haalt het beste in mij boven. Mijn dwingende behoefte aan verslaving die ik al jaren kanaliseer in sigaretten en koffie, vertolkt door de schurende strot van Dulli. Snakkend naar de zonde stond ik 12 juni achter in Paradiso toen dominee Dulli en zijn gospelkoor tegen elven in een zinderende afsluiter nog eens opriepen de alcohol niet te vergeten. Hoewel ik broodnuchter was dronk ik met grote slokken.

Gentlemen, het meesterwerk van The Afghan Whigs uit 1993, vormt al negentien jaar een baken in mijn leven waar ik met enige regelmaat op terug val. Greg Dulli toont zich in elk woord de opper hufter. Een man verslingerd aan vrouwen, drugs en alcohol, bijvoorkeur in veelvoud en gecombineerd. En ik vereenzelvig mij daarmee, hoewel ik eerder een hofdame ben; ik maak mij hooguit schuldig aan logaritmisch drank gebruik. Maar ik voel het, ik leef het. Elke vezel in mij zuipt, snuift, spuit en kruipt met Dulli mee, en ik weet “hij doet dit voor mij, zodat ik dit niet hoef te doen, zodat ik niet verrot hoef te gaan.”

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, Concertverslagen

The Tallest Man On Earth – There’s No Leaving Now

The Tallest Man On Earth verstaat de kunst om enkel met zijn gitaar en stem de luisteraar genadeloos in de hoek te drukken. Zowel live als op schijf dwingt de Zweedse Kristian Matsson de volledige aandacht af.

Met zijn indringende folkliedjes en een overrompelende podiumpresentatie die zijn naam meer dan rechtvaardigt, weet de Matsson sinds zijn debuut Shallow Grave in 2008 hordes aan fans aan zich te binden. Al snel kreeg de tokkelende Zweed de stempel “de nieuwe Bob Dylan” opgeplakt.

Maar meer dan dat hij de nieuwe Dylan is, eet The Tallest Man On Earth uit dezelfde ruif van de Amerikaanse folktraditie. Een traditie die even zo voor de opvolger The Wild Huntuit 2010 de basis vormde en ook nu het beginpunt vormt. There’s No Leaving Now klinkt dan ook meteen erg vertrouwd.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl