Tagarchief: konkurrent

Sounds Like(s) Reviews – Strange Wilds

bad ass music

https://soundstilburg.wordpress.com/2015/06/29/sounds-likes-reviews-strange-wilds/

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Son Lux – Lanterns

In het algemeen sta ik niet bekend om mijn korte verhalen. Graag bespreek ik platen in de brede context, met lange zinnen, soms wat doorgeslagen metaforen en vaak vol en wollig taalgebruik. Dat vind ik leuk. Toch lijkt het mij handig om mij af en toe te beperken. U heeft geen tijd om elke keer een novelle te lezen en in geen tijd om elke keer een novelle te schrijven. Het is immers hobby, en om mijn hobby te kunnen blijven uitoefenen heb ik geld nodig om de energierekening te betalen. Energie die ik nodig heb om mijn stereo te laten werken en de computer levend te houden zodat ik de epistels over wat ik nu weer een briljante plaat vind te kunnen uitwerken. Kortom, ook ik heb een baan. Eentje die veel tijd opslurpt zelfs (of u moet die fabel geloven dat docenten nauwelijks werken, dat laat ik aan u). Kortom, ik wil het deze keer kort houden, wanneer ik Son Lux onder de aandacht probeer te brengen.

LEES HIER VERDER
http://cult.thepostonline.nl/2013/10/28/lanterns-son-lux-grijpt-sleept-mee/

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Saltland – I thought It was Us But It was All Of Us

Wanneer u een langspeler van A Silver Mt. Zion, Set Fire To Flames of Esmerine in de kast hebt staan, dan bent u – waarschijnlijk onwetend – bekend met het werk van Rebecca Foon. Het jagende cellowerk, de donkere diepe grondtoon in Esmerine of een van de andere genoemden is vaak van haar hand. Gedienstig edoch onmisbaar in deze formaties, in Saltland neemt zij de hoofdrol. Grotendeels op band gezet in haar huisstudio is I Thought It Was Us But It Was All Of Us het solodebuut van de Canadese cellist.

Een opvallend opgewekte plaat, zeker voor de mensen die bekend zijn met Montreal/Constellation Records scene waar de celliste zich normaal in beweegt. Niet dat I Thought It Was Us But It Was All Of Us geen dreiging of donkere krochten kent, maar Foon verpakt deze graag in een opgewekter en zelfs hoopvol geluid. Speelser in de arrangementen, met majeur akkoorden over de rondzingende postrock gitaren en zelfs een licht moment van zonneschijn. De meer zwaardere kant, die zij duidelijk ook beheerst en in zich heeft, laat zij voor de andere bands waarin ze speelt.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Walton – Beyond

Drie ep’s gingen vooraf aan Beyond. Drie ep’s waarin Walton zijn kijk op grime ontwikkelde en liet horen. Drie ep’s die nu gevolgd worden door Beyond, de eerste langspeler, nog steeds een zoektocht van een artiest in ontwikkeling.

Spelend met invloeden uit de techno (Need To Feel), dubstep (Help Me Out) en zelfs de wereldmuziek (Amazon) wordt een eigen geluid gezocht. Wonky, nerveus soms zoals in Grit, maar altijd licht vervreemdend en met een jazzy feel. Walton bouwt dansvloeren vol naakte mensen (Every Night) waar eenzaam escapisme op het traag kabbelend ritme van de nacht de leidraad vormt (Memories).
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Hausu – Total

Toegegeven, bijna had ik het debuut van Hausu links laten liggen. Categoriseren als de zoveelste retro postpunk of new wave revival band die het goed doet op een ‘raad de invloeden avond’ en op naar de volgende. Vooral vanwege de vocalen van Ben Funkhouser knaagde The Cure in mijn muzikale geheugen. Maar ergens was ik toch geïntrigeerd.

Hoewel Robert Smith duidelijk de voorman van de band uit Portland heeft beïnvloed, is hier meer aan de hand. De hoekige riffs van Shellac, de schurende dissonanten van Sonic Youth, maar ook de rauwe postrock en post-hardcore die bands als Rodan, Slint en Codeine in begin jaren 1990 hadden neergezet, allemaal kon ik ze plaatsen naast het Britse slacker geluid van The Cure en haar tijdgenoten.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Young Fathers – Tape Two

Bij Schotland is de eerste associatie toch vooral iets met doedelzakken, haggis, whisky en regen, heel veel regen. Spoken word, hiphop, afrobeat en hardsoul passen daar niet direct in het beeld van de oudste bergen in de eeuwig durende hoosbui. Toch is dat precies de mix die het trio Young Fathers uit Edinburgh brengt op Tape Two; broeierige afrobeat hiphop en soul in een traditie van Gil Scott-Heron, Syl Johnson en het Amerikaanse leftfield hiphop label Anticon, waar de band ook onderdak heeft gevonden.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Cocorosie – Tales Of A Grass Widow

“This will not be televised”, een kleine zin verstopt in End Of Time verraadt het pad dat CocoRosie op Tales Of A Grass Widow inslaat.

Subtiel verwijzend naar Gil Scott-Heron, gaan de ongekroonde koninginnen van de freakfolk hier meer aan de wandel met hiphop.

Geen hele grote stap weg van Grey Oceans, eigenlijk. Ook daar combineerden de zusters al elementen uit de hiphop met hun folk, chansons en operette-elementen.
Verschil is echter dat nu de nadruk nu verschoven is. Zo zouden nummers als After The Afterlife, Tears For Animals (met een gastrol voor Antony Hegarty), Child Bride of End Of Time niet hebben misstaan op een iets meer experimentele R&B- of hiphopplaat.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Incubate, Konkurrent, NU.nl