Tagarchief: konkurrent

Drowner – Drowner

Laten we de kaarten maar direct op tafel leggen. MedicineMy Bloody ValentineJesus And The Mary Chain en Ride vormen in grote lijn het kwartet waarmee de debuut ep vanDrowner te beschrijven valt. Al in de eerste seconde van ‘Point Dume’ ligt een directe link naar het meesterlijke ‘Loveless’ uit 1991. Daar stoppen zou het viertal echter zwaar te kort doen, daar de shoegaze door Drowner op passende wijze wordt vermengd postrock. Hoewel de klankkleur vooral terug gaat op de dromerige geluidsmuren, is de opbouw die van de traag uitbouwende rockriff die bij bands als Mono en Explosions In The Sky de basis van de nummers vormt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Helado Negro – Invisible Life

In GC#93 schreven we nog dat het debuut ‘Awe Owe’ van Helado Negro met zijn mix van Amerikaanse folk, indiepop en latino te fragmentarisch was om over de hele plaat boeien. Een opmerking die de Ecuadoriaanse Amerikaan Roberto Carlos Lange van harte heeft genomen, want op zijn derde album ‘Invisible Life’ klinkt Lange meer uitgebalanceerd dan op de eersteling vier jaar geleden. Nog steeds echoot de Latijns-Amerikaanse muziek uit zijn jeugd door in de chillwave van Helado Negro, maar er is nu meer rust gevonden. Als een zomerse vakantienamiddag kabbelen de beats meer voort, ontspannen, onthaast. Onthaast, maar nergens saai of vlak. Steeds licht verschuivende ritmes, verwerkt in een tropische sfeer houden de spanning in ‘Invisible Life’ voortdurend hoog.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Nails – Abandon All Life

Met nog geen twintig minuten op de teller, is Abandon All Life van Nails een vrij korte zit. De tien nummers die je echter krijgt voorgeschoteld in dit dikke kwartier zijn als dunne roestige spijkers die zich diep door het trommelvlies boren. Melodie is verbannen naar een oord waar de zon schijnt en kindertekeningen in kleur worden getekend.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent

Record Store Day 2013

Het is 2013. Plaatsen waar ooit goed lopende onafhankelijke platenzaken zaten, zitten nu hippe koffiehoekjes waar zwart vocht met sjieke namen wordt verkocht of schoenwinkels met vrijwel hetzelfde aanbod als al die andere schoenwinkels. De platenwinkel, ooit het bloeiende muzikale centrum van een stad, is een uitstervend ras, bedreigt door webwinkels, iTunes, Spotify en de gratis (illegale) download.

Verloren klanten terug
Reden voor een klein groepje Amerikanen om in 2007 de eerste Record Store Day te organiseren, de overlevende independent stores een dag in het jaar in het zonnetje zetten en verloren klanten met gelimiteerde releases terug naar de winkel lokken. Het bleek een succes, en heeft het fenomeen zich door Amerika en over de gehele wereld verspreid. Met dit jaar de vierde Nederlandse editie, wederom groter opgezet dan de voorgaande jaren.

Meer labels doen mee
Iets wat ook Aldo Perotti van Konkurrent (distributeur van onder andere Subpop, Secretly Canadian, Rough Trade en andere onafhankelijke labels in de BeNeLux) opvalt. “Ieder jaar komen er weer meer releases bij speciaal voor Record Store Day, en steeds meer labels doen er aan mee”, vertelt hij in een lang telefoongesprek dat meer zijsporen dan hoofdweg bewandelt. Record Store Day is voor hem vooral een dag om de nog bestaande platenzaken centraal te zetten.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder De Jaap, Interview, Konkurrent, Nederland, Sounds Tilburg

Motorpsycho – Still Life With Eggplant

Rattenvangers, dat zijn het. Al bijna een kwart eeuw lang levert Motorpsycho bezwerend op hypnotiserend albums en brengt het zalen vol in uitbundige staat van extase. Motorpsycho is een ervaring die je ondergaat, waar je in opgaat en wordt meegesleept. uitbundige staat van extase. Motorpsycho is een ervaring die je ondergaat en waar je in opgaat.

Zo ook in het ruim zeventien minuten durende Ratcatcher. Traag opbouwende psychedelische jazz in een hardrockjas die je mee de plaat in trekt om je vervolgens op de pompende golven van een spacerockmachine te zetten. Een dik kwartier dat voorbij vliegt als een tochtje in de achtbaan, met dezelfde rake wendingen.

Opvallend in de jam is het prachtige samenspel tussen Motorpsycho en gastgitarist Reine Fiske. Alsof hij al jaren onderdeel is van de band. Na op Heavy Metal Fruit stonerrock te hebben samengebracht met pop en jazz en na de progrockopera The Death Defying Unicorn, ligt op Still Life With Eggplant de nadruk weer op jazzy spacerock.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

The Veils – Time Stays, We Go

Op Sun Gangs uit 2009 had Finn Andrews een kast vol met demonen die hij van zich af moest zingen. Als een bezeten prediker rekende de voorman van The Veils af met verloren liefde, dood en zelfmoord.

Soms met een geforceerde snik, haast huilend, schreeuwde The Veils de pijn van zich af. Sun Gangs was een album van grootse gebaren en vol pathos, Time Stays, We Go is daar de genuanceerde grote broer van. Andrews klinkt gebalanceerd, volwassen zo je wilt, en heeft zijn stem duidelijk meer onder controle.

Geen grootse uithalen, maar juist daardoor krachtiger als in een kruising tussen Wovenhand en Nick Cave. Nog steeds een prediker, maar met meer beschouwing op groter levensvragen. Aan de receptuur is weinig veranderd. Nog steeds wordt er  pop met folk, blues en americanainvloeden geserveerd,  zoals op het tweede album, Nux Vomina.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Mudhoney – Vanishing Point

Pretentieloos, om meteen met de deur in huis te vallen, is het kernwoord waarmee het negende album van Mudhoney best valt te omschrijven.

De band die eind jaren tachtig vrijwel eigenhandig het fundament onder de grunge-explosie legde, hoeft niets meer te bewijzen.

Geheel negerend dat het 2013 is, probeert Mudhoney dat ook niet en valt de band terug op het geluid waar het in 1989 al furore meemaakte.

Punk in de lijn van The Stooges met rauwe en ontsporende gitaarsolo’s refererend aan Jimi Hendrix en pakkende teksten die eenvoudig zijn mee te blèren. Teksten die dichtbij de band blijven. Een ode aan de eenvoud in het leven (en de muziek) in I Like It Small, waar zanger Mark Arm de underground en het gewone leven bejubeld.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl