Tagarchief: konkurrent

Record Store Day 2013

Het is 2013. Plaatsen waar ooit goed lopende onafhankelijke platenzaken zaten, zitten nu hippe koffiehoekjes waar zwart vocht met sjieke namen wordt verkocht of schoenwinkels met vrijwel hetzelfde aanbod als al die andere schoenwinkels. De platenwinkel, ooit het bloeiende muzikale centrum van een stad, is een uitstervend ras, bedreigt door webwinkels, iTunes, Spotify en de gratis (illegale) download.

Verloren klanten terug
Reden voor een klein groepje Amerikanen om in 2007 de eerste Record Store Day te organiseren, de overlevende independent stores een dag in het jaar in het zonnetje zetten en verloren klanten met gelimiteerde releases terug naar de winkel lokken. Het bleek een succes, en heeft het fenomeen zich door Amerika en over de gehele wereld verspreid. Met dit jaar de vierde Nederlandse editie, wederom groter opgezet dan de voorgaande jaren.

Meer labels doen mee
Iets wat ook Aldo Perotti van Konkurrent (distributeur van onder andere Subpop, Secretly Canadian, Rough Trade en andere onafhankelijke labels in de BeNeLux) opvalt. “Ieder jaar komen er weer meer releases bij speciaal voor Record Store Day, en steeds meer labels doen er aan mee”, vertelt hij in een lang telefoongesprek dat meer zijsporen dan hoofdweg bewandelt. Record Store Day is voor hem vooral een dag om de nog bestaande platenzaken centraal te zetten.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder De Jaap, Interview, Konkurrent, Nederland, Sounds Tilburg

Motorpsycho – Still Life With Eggplant

Rattenvangers, dat zijn het. Al bijna een kwart eeuw lang levert Motorpsycho bezwerend op hypnotiserend albums en brengt het zalen vol in uitbundige staat van extase. Motorpsycho is een ervaring die je ondergaat, waar je in opgaat en wordt meegesleept. uitbundige staat van extase. Motorpsycho is een ervaring die je ondergaat en waar je in opgaat.

Zo ook in het ruim zeventien minuten durende Ratcatcher. Traag opbouwende psychedelische jazz in een hardrockjas die je mee de plaat in trekt om je vervolgens op de pompende golven van een spacerockmachine te zetten. Een dik kwartier dat voorbij vliegt als een tochtje in de achtbaan, met dezelfde rake wendingen.

Opvallend in de jam is het prachtige samenspel tussen Motorpsycho en gastgitarist Reine Fiske. Alsof hij al jaren onderdeel is van de band. Na op Heavy Metal Fruit stonerrock te hebben samengebracht met pop en jazz en na de progrockopera The Death Defying Unicorn, ligt op Still Life With Eggplant de nadruk weer op jazzy spacerock.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

The Veils – Time Stays, We Go

Op Sun Gangs uit 2009 had Finn Andrews een kast vol met demonen die hij van zich af moest zingen. Als een bezeten prediker rekende de voorman van The Veils af met verloren liefde, dood en zelfmoord.

Soms met een geforceerde snik, haast huilend, schreeuwde The Veils de pijn van zich af. Sun Gangs was een album van grootse gebaren en vol pathos, Time Stays, We Go is daar de genuanceerde grote broer van. Andrews klinkt gebalanceerd, volwassen zo je wilt, en heeft zijn stem duidelijk meer onder controle.

Geen grootse uithalen, maar juist daardoor krachtiger als in een kruising tussen Wovenhand en Nick Cave. Nog steeds een prediker, maar met meer beschouwing op groter levensvragen. Aan de receptuur is weinig veranderd. Nog steeds wordt er  pop met folk, blues en americanainvloeden geserveerd,  zoals op het tweede album, Nux Vomina.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Mudhoney – Vanishing Point

Pretentieloos, om meteen met de deur in huis te vallen, is het kernwoord waarmee het negende album van Mudhoney best valt te omschrijven.

De band die eind jaren tachtig vrijwel eigenhandig het fundament onder de grunge-explosie legde, hoeft niets meer te bewijzen.

Geheel negerend dat het 2013 is, probeert Mudhoney dat ook niet en valt de band terug op het geluid waar het in 1989 al furore meemaakte.

Punk in de lijn van The Stooges met rauwe en ontsporende gitaarsolo’s refererend aan Jimi Hendrix en pakkende teksten die eenvoudig zijn mee te blèren. Teksten die dichtbij de band blijven. Een ode aan de eenvoud in het leven (en de muziek) in I Like It Small, waar zanger Mark Arm de underground en het gewone leven bejubeld.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Molina & Johnson – Molina & Johnson

Tien dagen hebben ze zich afgezonderd van de rest van de wereld, ergens in het hart van Texas. Samen biertjes drinken, samen praten, maar bovenal samen muziek maken.

Elkaar aansporend, aanvullend en bekritiserend zijn Jason Molina en Will Johnson tot veertien nummers gekomen die zij het publiceren waard vonden.

En dat zijn ze. Het meesterbrein achter Songs: Ohia en Magnolia Electric Co. en de grote man achter Centro-matic en South San Gabriel hebben elkaar bij momenten op een hoger plan weten te zetten en een aantal pareltjes op schijf gezet.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, Le Guess Who?, NU.nl

Föllakzoid – II/The Holydrug Couple – Noctuary

Sacred Bones heeft Chili ontdekt, of beter; het Chileense label Blow Your Mind Records: opgezet door de leden van Föllakzoid een open deur naar de Chileense psychedelische scene, waar Föllakzoid zelf een grote rol in speelt. Eerder al bracht het label uit New York het debuut van de Chilenen, Föllakzoid opnieuw uit, nu brengt het toonaangevende label ook de opvolger van deze eerste ep. Vijf nummers in vijfenveertig minuten die simpel en toepasselijk om zijn gedoopt tot ‘II’. Rakend aan de psychedelische wateren waarin Wooden Shjips en Disappears ook rond varen, biedt Föllakzoid op ‘II een eigen visie op krautrock.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Pissed Jeans – Honeys

Ram hard, compromisloos en goor, Honeys van Pissed Jeans is het perfecte recept om na een lange werk dag al de frustratie van je af te schreeuwen. Honeys is inmiddels al weer het vierde album van het kwartet uit Pennsylvania waarop de band in twaalf nummers een veelvoud aan ergernis van zich af spuugt. Rake, vieze en ruwe posthardcore en noiserock die aan The Jesus Lizard en The Birthday Party doet denken, maar ook Cop Shoot Cop in de ruigste momenten.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Konkurrent, Sgaaflijst

Various Artists – The Inner Flame: A Tribute To Rainer Ptacek

In 1997 overleed fingerpicking gitarist Rainer Ptacek. De hersentumor die twee jaar eerder bij hem was gediagnosticeerd had het leven uit hem genomen. Maar niet alvorens hij nog kon meewerken aan zijn eigen tribute plaat, ‘The Inner Flame’, een album dat op initiatief van Howe Gelb (met wie Ptacek ooit in Tuscon de band Giant Sandworms oprichte) enRobert Plant was opgenomen om de ziektekosten van zijn (muzikale) vriend te dekken. Achttien nummers geschreven door Ptacek en uitgevoerd door andere artiesten, al dan niet samen met Ptacek. Victoria WilliamsGranddaddyCalexicoGiant Sand (uiteraard), Vic Chesnutt en Robert Plant samen met Jimmy Page buigen zich over de blues van de Duits geboren Tsjech.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Jacob Yates And The Pearly Gate Lock Pickers – Luck / She’s Hit – Pleasure

De afgelopen drie decennia heeft Nick Cave in verschillende incarnaties zijn erfgoed opgebouwd. Ruime dertig jaar aan gruizige vuigheid en donkere melancholie die ook zijn neerslag heeft gehad in Schotland. Jacob Yates And The Pearly Gate Lock Pickers en She’s Hit zijn beiden ontsproten uit deze bron van vunzige vuiligheid, maar geven daar ook allebei hun geheel eigen draaien aan. Zo gooien Jacob Yatesen zijn inbrekers naast Grinderman ook Tom WaitsCalexico, een setje atonale crooners en rockabilly in de blender. Resultaat is een gezond aantal dronkemansballades, slepend en tergend, en donkere drinkliederen. Ondanks de voortdurende herinnering aan Nick Cave, voornamelijk dankzij de stem van Jacob Lovatt, heeft dit debuut weldegelijk een eigen gezicht. Rauwe, lelijke en pure rock-‘n-roll zoals al er eigenlijk te weinig wordt gemaakt, sinds Shane McGowan zijn voortanden aan de fles verloor.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Konkurrent

Drunk Is The New Sober/Stupid Is The New Dumb

In augustus werd ik door Peter Bruyn gewezen op Dots Will Echo, een indiepop album dat bij hem die week niet uit de cd-speler was te slaan. Ik kende het niet en zat toen in Italië van de zon te genieten. Het geluk wilde echter dat de band inmiddels in Nederland al even op mijn deurmat op mij lag te wachten (dankzij mijn vader die de katten en de post verzorgde eigenlijk op tafel, maar dat klinkt zo gek. Moet je helemaal gaan uitleggen hoe zo’n cd zonder dat jij het weet bij jouw afwezigheid op de tafel terechtkomt). Bij thuiskomst hoefde het dan ook niet lang te duren, of de cd maakte een reis naar de cd-speler. Terwijl de stof vlokken van de envelop waarin hij was afgeleverd nog rond dwarrelden door mijn kamer, moest ik concluderen dat dit inderdaad een erg fijne plaat was. Een album dat meer aandacht verdient, maar helaas was net besloten dat ik voor NU.nl niet langer meer mijn eigen selectie aan albums recenseer en bleef hij liggen. Te klein en te onbekend voor (de doelgroep van) NU.nl, een reële maar spijtige constatering.

Geen groot platform dus voor het derde album van Dots Will Echo in 22 jaar, een album vol indiepop zoals indiepop het lekkerste klinkt. De 23 nummers – vrijwel het enig manco van Drunk Is The New Sober/Stupid Is The New Dumb – liggen in de lijn van de meesterwerken van Guided By Voices en de absurde toon van Mercury Rev in haar vroege jaren en de muzikale experimenteer drang van Dinner Is Ruined. Vreemde galm in de achtergrond, ritmepartijen die uit totaal ondefinieerbare geluiden zijn opgebouwd verfraaien de pakkende popliedjes van de Amerikanen. Het duo – volgens de bio was het ooit een trio – lijkt maar een doel voor ogen te hebben, de luisteraar met klaarblijkelijk simpele pop op het verkeerde been te zetten zonder dat deze dat zelf meteen door heeft. In elke track zit dan ook wel een onverwachte wending, een paar absurditeiten die dwars tegen de rest van het nummer in gaan of anders wel een tekstuele wending die de wenkbrauwen doen fronzen. Precies alle eigenwijsheid en tegendraadsheid die we sinds Pavement’s Slanted And Enchanted zoeken in pop: Dots Will Echo heeft het! Een niet te missen plaat dus, voor een ieder met een warm hart voor pop die niet binnen de lijntjes kleur maar met voorkeur ver daar buiten.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Konkurrent, Sgaaflijst