Tagarchief: Longlist

The Horse Company – Calypso

When I saw The Horse Company playing on Incubate earlier this year, I was slightly disappointed. Rumour had it that the band from Zwolle was going to return with a great indie rock record this year, yet all I saw was a band struggling with equipment, somewhat uneasy being on stage. The latter understandable, considering this was their first show in over a year and the first show playing the new material. And honestly, it wasn’t bad at all. It just wasn’t what I had anticipated based on the buzz that preceded the show, or better that preceded the recorded. So I left Cul de Sac a sceptic, not too convinced that Calypso would really live up to the expectation that the rumours were building up.

But this initial scepticism has vanished completely. To some distant hidden cave, somewhere on one of the Greek islands where we would normally find the sea nymph Calypso, daughter of Atlas. Just like with their second album, Olympus, The Horse Company has tapped into Ancient Greeks mythology. But where that title was a bit over the top, or better yet, aimed slightly too high, this record indeed places them amongst the Gods. Or at least at the inner ring of angels (I know, I am mixing up to totally unconnected stories here, even though Dante does mention some Ancients – like Homer – and places them on the outer rim of Purgatory).

Angels of Dutch indie rock and underground that is. The bearded roots rock of their album has been pushed in a far corner to make place for a more trimmed 1990s indie rock sound. Somewhere in the distance you still here some of the old influences, hidden in layers of laid-back guitar melodies, or in the playful melodic bass lines. Somewhat in a way that American Music Club hides their American roots in otherwise poppy tunes. In the three years since Olympus that band apparently has been working on developing another sound, a broader one.

While Olympus a certain points could have been a record recorded in a studio in Denton (TX) by a band hailing from Denton (TX) rocking the indie into roots (or vice versa), Calypso brings together the grandeur of bands like Coldplay and Snow Patrol (Random Hearts) with the experimental indiepop of dEus (Front Forming), psychedelics of the 1970s (Nearly Broke Your Heart) and some brushed up indierock influences from the early 1990s (One Wheel). A long list of names that one could refer to, but what makes Calypso a better record than Olympus is simply the fact that these influences have all merged, melted into a laid-back sound clearly definable as “The Horse Company”.

But this new sound does create a problem or – better yet – a challenge for The Horse Company. Listening to Calypso I realised why the show of the band didn’t really kick off during Incubate. The multi-layered songs filled with small subtleties in those layers that sometimes are hardly noticeable, but do create the relaxed atmosphere of the record don’t translate well to a four-piece-band-live-show. The doubled vocal tracks that give the songs an extra depth on your stereo get lost on a stage like that of Cul de Sac, no matter how good the sound-technician is.

Not that Cul de Sac is a bad stage, far from that, but it is above all a pub with a small stage. Acoustics and available equipment to recreate the sound are not available nor the time that the two brothers had whilst writing, recording, overdubbing and experimenting the last three years. Three years of working in silence on what came out as great, subtlety crafted indierock album that certainly places the band in the Dutch top now brings the band to face the next challenge, to translate that sound, those songs and that subtlety to stage. If and when they manage to do so, The Horse Company can reach for the stars and play bacchanal on mount Olympus.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, English, Incubate, Nederland

Japandroids – Celebration Rock

Met de borstkast tegen de podiumrand aangeduwd, geladen met een euforisch gevoel van leven, de gebalde vuist hoog in de lucht en stembanden die meeschetteren met twee heren op de bühne; Celebration Rock is de viering van dat gevoel.

Waar Japandroids op debuut Post-Nothingnog met angst de dood tegemoet keken, wordt op de opvolger het leven met het nodige vuurwerk bezongen. Een leven dat komt met ouder worden en terugblikken op een roekeloze jeugd (Younger Us) zonder je in aspiraties te laten remmen (The House That Heaven Built).

Opvallend daarbij is dat zanger Brian King ten opzichte van Post-Nothing uitgebreidere teksten is gaan schrijven. Niet langer beperkt hij zich tot een herhaling van simpele doch pakkende meekrijskreten, hij schrijft nu kleine stukjes rockpoezië.

LEES HIER VERDER

4 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Incubate, NU.nl

ExitMusic – Passage

Escapisme pur sang wanneer ExitMusic in The Modern Ageoproept weg te rennen van de moderne tijden. Terugkeren tot jezelf of fysiek en mentaal versmelten met een ander, de buitenwereld de buitenwereld laten.

Passage, het debuut van het New Yorkse duo Devon Church en Aleska Palladino, staat bol van de seksuele en sensuele spanningen. Nummers die als kleine strelingen beginnen en in een wirwar van gitaarlijnen, synthpartijen en trillende zanglijn die samen wentelen, elkaar aantrekken en afstoten.

Zwoel, maar wel met een voortdurende dreiging. Door de hele plaat ligt een donkere onderlaag van melancholie, alsof de innige omhelzing van elektronica, drums en shoegazegitaren elk moment in de Apocalyps kunnen eindigen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

The Don’t Touch My Croque-Monsieurs – Beste. Stuurlui. Ooit.

Mocht Nederland nog ooit het Eurovisie Song Festival willen winnen, moet het een band met kapsones, een eigen gezicht en een grootse pophook durven sturen.

Geen nepindianen of, zoals Turkije, Studio 100-piraten, maar echte zeeschuimers die de vrijheid van de piratenvlag hoog dragen. Als Nederland echt lef heeft en echt wil winnen, stuurt het The Don’t Touch My Croque-Monsieurs. Typische Nederlandse punk in de muzikale traditie van The Ex, De Kift, Heideroosjes en Plan Kruutntoone

Dit betekent zoveel als; meer punk in attitude dan punk in geluid. Volksmuziek, hardrock, punk, hardcore, dronkemansliederen, dub en rap worden door deze kapers tot een tiental pakkende en verrassende meezingers gevormd.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, Nederland, NU.nl

Bombay Show Pig – Vulture/Provider

Drie maanden zat Bombay Show Pig midden in de muzikale snoeppot van Nederland. Samen met Simon Akkermans werkte het duo in Kytopia aan het debuut, volop snoepend uit die inspirerende ruif.

Zo wordt het tweetal niet alleen bijgestaan door Akkermans (C-Mon & Kypski), maar de gitaar-drumscombi wordt op cd regelmatig uitgebreid met muzikanten van onder andereThe Kyteman Orchestra, De Kift en De Avonduren. Een breedte in instrumentarium, van eufonium tot zingende zaag, die de band enkel goed doet.

Een verrijking van de al veelzijdige indierock van gitarist Mathias Janmaat en drummer Linda van Leeuwen. Flarden van Beck, Blur, Arcade Fire, PJ Harvey tot Oasis zijn terug te horen in Bombay Show Pig. Vaak, via verbazende wendingen, zelfs binnen een nummer.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

JK Flesh – Posthuman

Justin K. Broadrick bevindt zich al dertig jaar in de voorhoede van de metal en industrial. Met Godflesh, God, Jesu en vele andere zij- en hoofdprojecten heeft hij meermaals zijn stempel op het muzieklandschap gezet.

Voornaamste factor daarin zijn ongebreidelde interesse in nieuwe muziek. Vanaf de vroege jaren tachtig haalt Broadrick zijn inspiratie uit ongebruikelijke hoeken. Zij het hiphop, drum-‘n’-bass, jazz of dubstep, Broadrick laat zich er door grijpen en grijpt er vervolgens zelf uit wat hij kan gebruiken.

Met JK Flesh is dat niet anders. Het debuutPosthuman begint als een stoffige jazzplaat, maar al snel komen er zware, grommende beats in het plaatje om het geheel de triphop- en industrialkant op te trekken. Luguber en spokend, alsof de Mo’ Wax-catalogus door de postmetalmolen wordt gedraaid.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, NU.nl

I Am Oak – Nowhere Or Tammensaari

Vorig jaar wist I Am Oak met Oasem de 3voor12Award voor album van het jaar  binnen te halen. Een plaat die met elk nummer onder de huid kroop en er enkel in de vorm van kippenvel weer uitkwam. Betoverend en moeilijk te overtreffen, zo zou je denken.

Nauwelijks een jaar later toont Nowhere Or Tammensaari dat het plafond nog niet was bereikt met Oasem. Nog steeds ingetogen en rustgevend edoch intens en nog steeds traag en slepend, is bij het derde album op  kwaliteitslabel Snowstar Records alles van toepassing wat we eerder al over Oasem schreven.

Het verschil zit hem echter in het vollere en hechtere geluid. Begin vorig jaar betrok Thijs Kuijken voor het eerst de rest van de band in het schrijfproces en de opnames. Dit resulteert in een breder en gevarieerder geheel met vollere arrangementen.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl