Tagarchief: luik

Interview met Gerrit van der Scheer van Herrek

“Dit is de Voicemail van Gerrit van der Scheer. Ik kan de telefoon nu niet opnemen.” Het is voor mij de eerste keer dat ik de spreekstem van Gerrit hoor, voorheen de man achter de chaotische noiserock band Bonne Aparte, tot voor kort gitarist in LUIK en u misschien bekend van Adept. De schrik slaat mij om het hart. Heb ik tijdstip verkeerd? Is de afspraak niet goed doorgekomen? Is er iets met Gerrit gebeurd? Hij woont immers in Rotterdam en daar wonen enge mensen, want Rotterdam is dé grote stad.

Troostend klinkt er rustgevende muziek uit mijn boxen. Waktu Dulu, het mystieke debuut van Herrek op het Nederlandse kwaliteitslabel Snowstar RecordsHerrek, een verbastering van de naam Gerrit, stammend uit zijn jeugd in Papua en de reden waarom ik bel met Van der Scheer. Waktu Dulu verhaalt namelijk over zijn vroegste kinderjaren in ‘De Oost’ waar hij van zijn tweede tot zijn negende opgroeide. Tropenjaren die zich op Waktu Dulu vertalen naar een tropisch broeierige slowcore waarbij soms werkelijk beelden van de Gordel van Smaragd worden opgewekt. In alle rust een behoorlijke stap verwijderd van de hektiek vanBonne Aparte, maar met alle broeierigheid én – uiteraard – de thematiek, een behoorlijk intrigerend album.

LEES HIER VERDER
Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap, Incubate, Interview, Nederland

Luik – Owls

In deze voortsluimerende herfst die we winter noemen, is Owlsde plaat op zijn plek. In een mix van de indiepop van Sparklehorse en de slowcore van Codeine, kleurt Luik de tinten nog grijzer en grauwer dan reeds gezet in afwezigheid van Koning Winter.

De Rotterdamse band rond Lukas Dikker lijkt geboren in een eeuwige herfst. Traag, slepend en in een tergende treurnis worden in open klanken de akkoorden neergelegd. Helder gitaar werk, breekbaar als glas, vormt de basis van de negen nummers Owls die telt, aangevuld met slidegitaar en orgel.

En amper vooruit te branden bas en andere niet direct te plaatsen geluiden klinken ver in de diepte. Zo lijken op het magistrale en meeslepende Spleen vogels op de achtergrond de blues in al haar ellende mee te fluiten. Een tweede gitaar, onder de snikkende eerste, legt enkel kleine accenten.

LEES HIER VERDER

2 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Incubate, Nederland, NU.nl