Tagarchief: maart

Isbells – Stoalin’

Sommige albums mogen niet voor 21 maart uitkomen. Net als dat het ridicuul is om het schaatsseizoen te eindigen in het eerste weekend van de lente, zou het belachelijk zijn deze platen niet op een rokjesdag, maar op dikke jassendag uit te brengen.

Stoalin’ van Isbells is een van die albums. Het tweede album van de Belgische singer-songwriter is de luchtigheid zelve. Als lichte strelingen van nog koele zonnestralen veegt de folkpop langs het trommelvlies. Muzikaal tussen het rustgevende van Sufjan Stevens en het (mis)troostende Nick Drake.

Dit met een enkele toevoeging van warme, aan J.J. Cale refererende gitaarflarden, zoekt Gaëtan Vandewoude de kalmte op. Af en toe in samenzang met Chantal Acda, die zich voor deze opnames ook in de studio bij Isbells voegde. Een prachtige toevoeging aan de stem van Vandewoude.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Space Siren – Mr Wagner, Please Give Us A Call

Salmiak en suiker. In kleine bolletjes verpakte smaakexplosies, die na een proces van nauwkeurig en voorzicht zuigen door een klein gaatje in de suikerwand in een scherpe golf door het zoet heen snijden. Een heerlijk contrast in smaken.

Het debuut van Space Siren, in 2005 geboren uit de restanten van Seesaw, is als zo’n salmiaksnoepje. Met Mr Wagner, Please Give Us A Call van begin tot einde gevuld met zoetgevooisde pop, scherp snijdende shoegaze en noiserockgitaren floreert de band uit Voorhout in contrast.

De zwoele, soms angstig verleidelijke stem van Gwendolien Douglas (ergens tussen Kim Gordon en Kim Deal) wordt als door een psychiatrische dwangbuis omwonden met snerpende geluidsgolven. Daar onder drumt drumster Duivenvoorde de overgebleven kieren haast dwangmatig dicht.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

Sounds Like(s) The Netherlands – Tommy Ebben en zijn dorpsdeugnieten bij de buren

Sounds Like(s) The Netherlands – Tommy Ebben en zijn dorpsdeugnieten bij de buren.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Nederland, Sounds Tilburg

De Wall of Sound als religieuze ervaring

LAWAAI!Een goed uitgevoerde geluidsmuur is als een religieuze ervaring. Een pure catharsis die louterend en bevrijdend door merg en been snijdt. De Verschillende gitaarlijnen die zo met elkaar, de eigen feedback, galm en echo verweeft zijn dat het begin van de ene niet te onderscheiden van de andere is. En dit bij voorkeur zo luid dat gewrichten beginnen te resoneren en de binnenkant van de wangen tegen het gebit aan worden gedrukt. Geen ruimte in de geest voor zondige gedachtes, laat staan voor zondige daden. Enkel trillingen beheersen lijf, lenden en geest.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, De Jaap

Breton – Other People’s Problems

Breton is de moderne groepsvariant op de Homo Universalis: een collectief dat alles kan. Eerder al maakte het video’s en remixen voor anderen, zoals Tricky, nu komt de band met een debuut waarop vele stromingen samenkomen.

Als exponenten van de huidige YouTube-generatie put het gezelschap uit de gehele muziekgeschiedenis. Neem openerPacemaker, hierin komt lo-fi leftfield-hiphop samen met de wiebelende bassen en breakbeat van dubstep, waar als derde laag een poparrangement met strijkers worden toegevoegd.

Een vorm die in Electrician wordt doorgezet, zij het hier aangevuld met een muur aan schurende orgels en belletjes. Geknipt, geplakt en gesampled balanceert de band op de grens tussen alternatieve hiphop, indiepop en triphop.

LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Konkurrent, NU.nl

Le Le – Partytime

Faberyayo heeft geen rijmwoordenboek nodig. Ook op Partytime, het tweede album van Le Le, heeft het blonde schoffie van De Jeugd Van Tegenwoordig geen enkel probleem om soepel lopende teksten haast achteloos uit de mouw te schudden.

Onnozel woordspel, maar ook serieuze kritiek op de leegte en plastic in consumptieland, wederom gedrapeerd in door jaren tachtig geïnspireerde electro voor de late dansfeestjes. De beats zijn minder speels, maar sluiten wel op natuurlijkere wijze aan bij de woorden van Pepijn Lanen.

Een direct gevolg van de keuze om op Partytime minder met samples en meer met eigen gecreëerde geluiden te werken. Ook kiest Lanen ervoor om het Duits en Frans achter zich te laten. Klaarblijkelijk wil en kan hij zich toch beter uitdrukken in Nederlands en Engels.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

The Scene – Code

De scherpe poëtische teksten van Thé Lau die hij met zijn raspende stem te ruste legt in simpele doch treffende arrangementen. Al drie decennia lang is dat de kern van The Scene en dus elke recensie waarop vervolgens een jubel verhaal volgt.

Ook nu weer. Twintig jaar naar de grootste successen heeft de band niets aan overtuigingskracht ingeboet, noch aan de jeugdige wil te experimenteren. Code is direct te herkennen als The Scene, bij oppervlakkige beluistering kan zelfs worden gesteld dat de nummers zo op Open ofBlauw hadden kunnen staan.

Thé Lau en kornuiten spelen hier echter weldegelijk met nieuwe verworvenheden van de moderne tijd. Geen radicale veranderingen in het geluid, maar de inzet van samples en de toevoeging van hiphop bij monde van Lange Frans verbreden het geluid wel.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl