Tagarchief: nederland

Hallo Venray – Show

Er zijn 25 jaar verstreken sinds het debuutalbum You Don’t Hit A Guy With Glasses On van Hallo Venray. Show is inmiddels alweer het dertiende album in een kwart eeuw tijd, maar van sleetsheid lijkt geen enkele sprake.

20140314-124938.jpg
Sterker nog, Show is een van de beste platen, zo niet de beste plaat, die de Haagse band gemaakt heeft. Veertien nummers waarin stap voor stap de dag van ochtend tot ochtend wordt doorlopen, aldus de band. Het dromerige einde van afsluiter Daybreak sluit dan ook naadloos aan op het lome begin van opener Airy.

Het is een brandende americanaballade, traag voortgestuwd door een simpel, maar repetitief drummotief. Het vertraagde geluid van het krieken van een dag waar duidelijk iets te gebeuren staat. En dat is geen loze belofte, want in de dertien nummers die volgen op Airy is geen zwak moment terug te vinden.
LEES HIER VERDER

1 reactie

Opgeslagen onder CD recensies, Nederland, NU.nl

Interview Richard Buckner The Post Online

In de trein onderweg naar Amsterdam vraag ik mij af wat voor verhalen Richard Buckner achter de gezichten in de spitsvolle coupe zou vinden. Een paar grauwe, doorleefde hoofden omringen mij. Allen op hun pad richting huis, koffers, aktetassen en verweerde rugzakken tussen de benen, een enkeling al vast met het eerste blik van de dag in de handen, €1,75 voor halve liter bij de Albert Heijn To Go.

Buckner is in staat om deze anonieme gezichten, mensen in de massa met al hun klein en groot leed, in abstracte halen en impressionistische frase leven in te blazen. Ja, ik herhaal mijzelf hier. Dit schreef ik ook al de recensie van Our Blood uit 2011 en benadrukte ik in andere bewoording weer in mijn verhaal naar aanleiding van Surrounded eerder dit jaar.Surrounded, het tiende album van de Amerikaan sinds zijn debuut Bloom in 1994, het is de reden waarom ik naar Amsterdam reis en de reden waarom Richard Buckner vanavond in De Roode Bioscoop in Amsterdam optreedt.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder De Jaap, Interview, Konkurrent

Bart van der Lee – Ballads For The Heathens and Dying

 

20130903-164900.jpg Music with the rhythm and timbre of prayer: whether it’s Low, At The Close Of Every Day, Luik, Wovenhand or Broeder Dieleman – I have a weak spot for it. Slow paced, low pitched and reflective, it colours the room with peaceful tension, burns and burdens the heart with doubt and resolve at the same time. That pace, that rhythm, is exactly what makes Ballads For The Heathens Or Dying so riveting.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Luifabriek, Nederland

Mercy Giants – Steel Dungeons, Mighty Foes

Toen Mark Zuidema als Demi Mazurka vorig jaar met zijn solo plaat Lazy_Moon kwam, klonk dat bovenal een vingeroefening. Mooie schetsen tussen Nils Frahm, Hauschka, L’Altra en Mercy Giants in, vaak nog bedelend om verdere uitwerking. Een plaat die bij mij vooral een verlangen opriep, was het na zes jaar immers niet tijd voor een opvolger van Running In Slomo?
Wat meteen de vraag opperde ‘Bestond de Utrechtse band Mercy Giants eigenlijk nog wel?’. Het kwartet was de afgelopen jaren immers uitgewaaierd over andere muzikale projecten zoals The Use Of Ashes, March, Homemade Empire en dus Demi Mazurka. Toen onbeantwoorde open vragen, maar met Steel Dungeons, Mighty Foes worden die vragen een jaar later als nog beantwoord, en dat niet zonder enig gevoel van bevrediging te geven.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Nederland

Eins Zwei & The Parallel Cinema – Eins Zwei & The Parallel Cinema

In 2001 kwam het debuut van This Beautiful Mess, Falling On Deaf Ears, uit. Een plaat die ik jarenlang mee heb getorst in mijn platenkoffer, wanneer ik weer eens ergens mocht komen opdraven om te draaien. Een van de beste Nederlandse platen van het eerste decennium van deze eeuw, vond en vind ik dat deze moet worden gehoord. In ieder geval meer dan dat hij is gehoord. Eins Zwei Orchestra en nu Eins Zwei & The Parallel Cinema hebben an sich weinig te maken met deze plaat.
LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Nederland

Spoon Lifts Moon – Soup

Het was een tweet van Peter Bruyn die mijn interesse wekte. Volgens hem was Supersister na veertig jaar terug en droeg het nu de naam Spoon Lifts Moon. Aangezien Supersister een niet onbelangrijk deel heeft in de soundtrack van mijn jeugd met de klassiekers Pudding en Gisteren en Superstarshine Vol. 3 kon ik niet anders dan mijn oor gooien tegen het debuut van het kwartet uit Haarlem, Soup.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Nederland

Bullerslug – Cheer up, Goth!

In 2011 nam Bastiaan Bosma met een felle laatste technopunkplaat en een intensieve tournee langs de Nederlandse podia afscheid van Aux Raus. Tijd voor een ander muzikaal hoofdstuk.

Ditmaal is Bosma niet gebonden door de grenzen van de elektronica. Bullerslug is het antwoord, een Rotterdamse supergroep met leden van The Devil’s Blood, Elle Bandita, Houses en Malkovich in de gelederen. Een ronkende gitaarformatie, waar de stormram, evengoed als bij Aux Raus, het hoofdwapen blijft.

In elf nummers worden elementen uit (post)metal, punk en industrial samengebald tot kleine bombardementen met zwaar slepende dreiging. Vies, venijnig en opgejaagd schreeuwend zingt Bosma met op de achtergrond een dichtgetrokken gitaarmuur, opgebouwd uit felle, hoekige riffs.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Nederland, NU.nl

The Liszt, Ro Herregraven en One Last Laugh In A Place Of Dying

Het is een facebookpost van Robert-Jan Gruijthuijzen waardoor ik terug grijp op One Last Laugh In A Place Of Dying, het tweede, laatste en legendarische album van The Godmachine. Nu grijp ik de laatste maanden sowieso al vaker terug op het werk van Robin Proper-Sheppard, de zangergitarist en schrijver van The Godmachine en later Sophia en May Queens. Maar nu dus One Last Laugh In A Place Of Dying, zeer gericht deze plaat omdat de Robert-Jan meldt dat The Liszt een nieuwe EP op de website heeft geplaatst, Those Days Are Gone. Vier nieuwe nummers van zijn band. De band waar hij al die jaren met bassist Ronald Herregraven speelt, een bezeten ijshockey fan, begenadigd bassist, bijna vader van twee, bij het grote publiek bekend van de televisie serie Over Mijn Lijk en net als ik loopt hij weg met het werk van Robin Proper-Sheppard.
Schrijver van nummers die ergens in de afgelopen twintig jaar zich in mijn muzikale geheugen en in sommige gevallen zelfs in mijn ziel gegriefd hebben.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Nederland

Sleepwater – Sunwritten

Uitgeteld lag ik op de bank. Een drukke werkweek en een zwaar na zeurende vrijdagavond achter de kiezen kreeg ik het niet voor elkaar mijn lichaam uit de kussens te trekken. Een aankomende griep, naar later bleek, was zich aan het nestelen in de vezels van het vermoeide lijf. Met enige spijt besloot ik dus de nacht de nacht te laten en mij niet door de koude te wagen naar Extase waar die zaterdag Sleepwater zou optreden.

Een spijt die enkel toenam toen Sunwritten met enige vertraging bij mij in huis arriveerde. Elf warme Europeana tracks die mij in eerste instantie aan Giant Sand en Sparklehorse deden denken en dichterbij huis, Hallo Venray. Slepende country met een nostalgische insteek. Snik en slidegitaar in weldoordachte arrangementen waar stiekem meer gebeurt dan direct op de voorgrond ligt.

LEES HIER VERDER

2 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, De Jaap, Nederland

Dead Neanderthals – Jazzhammer/Stormanngaskap

De afgelopen jaren is de saxofoon aan een opvallende opmars bezig. In de vorige editie spraken we nog met Colin Stetson over zijn uitzonderlijke solowerk op de baritone saxofoon en in Gonzo (circus) 98 ging onze aandacht uit naar Shining die in 2010 met ‘Blackjazz’ de saxofoon een definitieve plek in de metal gaf. Dead Neanderthals past daar perfect bij. Qua instrumentkeuze, maar vooral ook qua onconventionele aanpak. Het duo combineert felle grindcoredrums met over de top vervormde baritonsaxofoon tot een imposante geluidsmuur. Op ‘Jazzhammer/Stormanngaskap’ slaat de band echter wel een andere weg in dan op de voorgaande ep ‘Dead Neanderthals’.

LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder CD recensies, Gonzo (Circus), Incubate, Nederland