Tagarchief: nils frahm

De Conserven van Van Erve 25092019

70322508_2682136988476731_8332512011967528960_oHet is september. De herfst is binnengevallen en zo ook het jaarlijks opborrelende gevoel om alles te laten vallen, de plunjezak op te pakken en te vertrekken. Schaapherder worden in Schotland of een andere plek waar het er altijd uitziet alsof het september is en ik mij elke dag kan laven aan herfstweer. De gedachte alleen al geeft mij rust, een melancholische rust. Het is een dagdroom. Ik kan natuurlijk helemaal niks laten vallen, noch met de noorderzon vertrekken. Er zijn kinderen die op mij rekenen, verantwoordelijkheden die niet zomaar opzij kunnen worden geschoven. En er is een realiteitszin dat Schotland mij vast ook snel zal vervelen en dat op TV fluiten naar je herdershonden er heel mooi en romantisch uitziet, maar bij dagelijks dezelfde bewegingen ook gewoon in sleur gaat veranderen. Bovendien heb ik me laten vertellen dat ze zelfs in Schotland minimaal een week zomer hebben. Dus laat ik de droom een droom waarin ik vanuit de vallei over de millennia oude afgesleten bergtoppen heen staar om daar genot te vinden in de traag verschuivende patronen in het eeuwige wolkendek boven mij.

Toen ik elf was, misschien twaalf, stond ik weleens aan de rand van het schoolplein, starend door de spijlen van het hekwerk dat ons van de vrijheid afscheidde. Later als ik oud was, dan zou ik zwerver worden. Het leek me prachtig, geheel vrij en ongedwongen door het leven te kunnen gaan. Niemand die mij zei waar ik moest bewegen of wanneer en niemand die mij opsloot binnen vier muren op momenten dat ik liever buiten dwaalde. Ik ben nu oud en ben geen zwerver geworden. Wellicht maar beter ook, het schijnt een hard en genadeloos bestaan te zijn. Die ene nacht dat ik op straat heb geslapen, heeft mij toen in ieder geval een paar dagen rugpijn opgeleverd.

Maar toch; eens in de zoveel tijd – meestal in september – dan staar ik even door de spijlen van mijn eigen opgelegde hekwerk en verzucht dat aan de andere kant de totale vrijheid ligt, ergens in Schotland, tussen schapen met een zelf gesneden blokfluit in mijn hand.

Moddi – House By The Sea

Volcano Choir – Comrade

This Leo Sunrise – Macrocosmopolitans

Jason Molina – Rock n Roll Dress

The Tallest Man On Earth – King Of Spain

Dakota Suite – The Hearts Of Empty

This Beautiful Mess – Clean

Ben Christophers – It’s Been A Beautiful Day

Hiss Tracts – …Shortwave Nights

Miaoux Miaoux – Sweep Clean

Villagers – Ship Of Promises

Dark Dark Dark – Bright Bright Bright

Ólafur Arnalds & Nils Frahm – Life Story

Sheep/Rain/Thunder

 

 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Tjeerd de Radiomaker

Pianist met negen vingers: Nils Frahm – Screws

Toen Nils Frahm de afgelopen september tijdens Incubate in Paradox achter zijn vleugel schoof, deed hij dat met een set schroeven in zijn duim. Getuigen verslagen geven aan dat de Duitser daar vrij laconiek onder was, maar negen vingers in plaats van tien zou voor een pianist toch een kleine ramp moeten zijn. Voor Nils Frahm werd het echter een uitdaging, spelen met negen vingers in plaats van tien. Net zo’n uitdaging als in stilte spelen, waar eind 2011 het prachtige Felt uitrolde.

Een uitdaging die uiteindelijk resulteert in het toepasselijk getitelde Screws, negen nummers gecomponeerd voor en gespeeld door negen vingers.  Minimale composities waarbij het kreunen van de pedalen van de vleugel een even grote rol speelt als de sporadische aanslagen op de ivoren zelf. Muziek wordt hier gedefinieerd door de stilte tussen de tonen, of beter, de analoge ruis van de opname tussen de landende en opverende hamers in; minimal in de meest pure definitie van het woord.

 LEES HIER VERDER

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Achtergrond, CD recensies, De Jaap, Incubate, Konkurrent

Nils Frahm – Felt

Nils Frahm is de ideale buurman. Een muzikant die het vervelend vindt als hij zijn buren diep in de nacht stoort. Om toch ’s nachts – met grote koptelefoon op het hoofd – zijn muze aan te kunnen boren, bedekte hij daarom de snaren van zijn vleugel met vilt.

De schetsen die hieruit ontstonden waren in eerste instantie niet bedoeld om uitgebracht te worden. Frahm werd echter zo gegrepen door het geluid van zijn aangepaste klavier, dat hij besloot hier een heel album aan te wijden.

Zijn derde op het Duitse Erased Tapes Records, die ook het werk van gelijkgestemde zielen als Ólafur Arnalds en A Winged Victory For The Sullen uitbrengen. En net als deze artiesten en ook landgenoot Hauschka, begeeft de klassiek geschoolde Frahm zich op het grens gebied tussen neoklassiek en elektronica.

LEES HIER VERDER

2 reacties

Opgeslagen onder CD recensies, CD Recensies NU.nl, Incubate, Konkurrent, Le Guess Who?, NU.nl